Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

Τίνος είναι βρε γυναίκα τα παιδιά....;



Χριστούγεννα, γιορτές, τραπέζια και οικογένεια. Καλώς τα και τα παιδιά. Επιστρέφουν από κάθε γωνιά το καθένα με τις δικές του επιτυχίες/αποτυχίες στις αποσκευές του. Πρώτες μέρες αναγνωριστικές. Πως τα περνάς, πως πάει η δουλειά, η σχολή. Τι τρως, βγαίνεις έξω, πήγες για ψώνια κτλ...

Ανοίγεις το στόμα σου λες 2 φράσεις γενικές και αόριστες περιγράφοντας μια ακόμη πιο αόριστη κατάσταση που έχεις ζήσει. Το αντίπαλον δέος (βλέπε οικογένεια) αμέσως θα πει: “Α μοιάζες στον τάδε συγγενή” (στην καλύτερη των περιπτώσεων), “ίδιος ο πατέρας σου/μάνα σου” (εδώ είναι 50-50),”Α έχω ένα γνωστό από την Κάτω Κολοπετινίτσα που τα κατάφερε εξίσου!” (Σε τι; Στο άρμεγμα???).

Παραμένεις ψύχραιμος και απλά συνεχίζεις να παρακολουθείς τον αγώνα μεταξύ των καλών συγγενών και των κακών συγγενών. Τώρα ποιος είναι καλός και ποιος κακός το ορίζει εντελώς υποκειμενικά η εκάστοτε πλευρά. Σε ποια πλευρά όμως πηγαίνεις το καθορίζουν τα λεγόμενα σου. Πίνεις; κατευθείαν στους κακούς! Προσφέρεις εθελοντική εργασία; Άγιος άνθρωπος, στην κορυφή των καλών!

Και αναρωτιέσαι εσύ πως μπορεί να είσαι τόσο διχασμένη προσωπικότητα. Από την μία να έχεις τις χάρες όλες και από την άλλη να είσαι ένας πολύ κακός, μοχθηρός και υποχθόνιος άνθρωπος. (Καλά από χαρακτηρισμούς όσους θες!) Αλλά αλήθεια εσύ τα βλέπεις ως “κακά” σημεία του χαρακτήρα σου αυτά; Τότε είναι που καταλαβαίνεις την διαφορετική οπτική.

Τα δικά σου προτερήματα φαντάζουν τεράστια μειονεκτήματα στους ανθρώπους που άφησες πίσω. Η ελευθερία που έχεις δώσει στον εαυτό σου είναι έγκλημα για αυτούς που έχουν επιλέξει την αιώνια φυλακή του μυαλού τους. Το διαφορετικό είναι κακό. Έμοιασε στους άλλους το παιδί. Από το κακό το σόι. Ποιο όμως από τα δύο είναι επιτυχημένο; Έχει ξεφύγει κανένας από το αόρατο δίχτυ που τους κρατά;

Και εδώ μπαίνει και ο παράγοντας προσωπικότητα. Πόσο έτοιμη είναι οι γύρω μας να μας δουν ως ολοκληρωμένες προσωπικότητες; Και δεν αναφέρομαι στο ότι από παιδάκια πλέον βγήκαμε στον “έξω κόσμο. Αυτό μπορεί να έχει μια δώσει ρομαντισμού και τρυφερότητας. Αλλά όταν το παιδί ξεφεύγει από το πρότυπο προσωπικότητας που φαντάζεται ο γονέας, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Ψάχνει να βρει αυτά τα διαφορετικά στοιχεία σε ποιον ανήκουν. Τα ρίχνει στους κακούς. Δεν σκέφτεται πως το παιδί έφυγε, αναπτύχθηκε, εξελίχθηκε. Τα βρήκε από παντού. Ερεθίσματα τα οποία τα καλλιέργησε και έφτιαξε το δικό του ψηφιδωτό. Ένας άλλος κόσμος , μια άλλη προσωπικότητα από ζωή και ελευθερία.

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Odyssey....


Η έμπνευση του τίτλου είναι από την ταινιάρα του Kubrick 2001 Space Odyssey. Την είδα χτες. Κατά κάποιο τρόπο είναι μια Οδύσσεια. Δεν ξέρω αν η Ιθάκη είναι ο πλανήτης Δίας όπου φτάνει ο μοναδικός επιζών του πληρώματος αλλά το όλο ταξίδι είναι καταπληκτικά σκηνοθετημένο και υπέροχα ντυμένο μουσικά.

Ταξίδι χτες στο διάστημα και στην φαντασία, ταξίδι και σήμερα στα βουνά της Πίνδου και στα νερά του Ιονίου. Βέβαια το δικό μας ship δεν είναι spaceship αλλά απλό ship(t)... Έχουμε κάτι αναταράξεις αραιά και που αλλά το ηθικόν είναι ακμαίο.

Το κοινό στοιχείο των δύο ταξιδιών είναι η φαντασία. Η μεν της ταινίας σε φέρνει σε άγνωστους κόσμους που ίσως δεν υπάρξουν και ποτέ ενώ το σημερινό ταξιδεύει την φαντασία σου σε ένα κόσμο που θα υπήρχε πιθανότατα αν άλλαζες κάτι.

Θα υπήρχε; Είμαστε πλεονέκτες. Και να είχαμε την ευκαιρία να αλλάξουμε κάτι το οποίο έχουμε μετανοιώσει τόοοοοσο πολύ, πάλι θα θέλαμε μετά να αλλάξουμε κάτι άλλο. Τώρα που το σκέφτομαι δεν είμαστε πλεονέκτες. Όχι. Ηλίθιοι είμαστε γιατί δεν μπορούμε να καταλάβουμε τα λάθη μας και να τα διορθώσουμε.

Και βλέπεις μπροστά σου να έρχονται σαν σκηνές από ταινία (πιο κλισέ φράση πεθαίνεις) όλα όσα έχουν συμβεί τελευταία. Τελευταία ας πούμε 3 χρόνια. Έτσι για να είμαστε large! Και τι να αλλάξεις; Από την άλλη και τι δεν άλλαξες. Λίγα έμειναν ίδια. Ξεκίνησε από το εσωτερικό και σιγά σιγά επεκτάθηκε στο κάθε πλοκάμι. Έκανες το χταπόδι στα κάρβουνα και απέμεινες ένα μικρό καβούρι! Όστρακο, λίγο κρέας , πολύ ζουμί!

Πας για την τελευταία αλλαγή. Θα γίνει; Θες να γίνει; Προσπαθείς μάταια να εισχωρήσεις σε έναν κόσμο ακαταλαβίστικο. Όχι πιο έξυπνο αλλά με παρωπίδες. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πως οι παρωπίδες σε κάνουν να νομίζεις πως είσαι κάτι ξεχωριστό. Ας είναι. Ας το νομίζεις. Το κέρδος θα έρθει την στιγμή που θα πάψεις να το νομίζεις και θα δεις και στα πλάγια τι υπάρχει.

Δεν πηγαίνω στην “Ιθάκη” μου. Θα επιστρέψω σε αυτή, και ναι με περιμένει μια πιστή “Πηνελόπη”. Πλέον έχω βρει τον τρόπο και πηγαινοέρχομαι. Μόνο με κέρδος. Έχω αφήσει τις παρωπίδες στην άκρη και απολαμβάνω την θέα που προσφέρουν τα πράγματα που υπάρχουν γύρω μου. Τα είχα καιρό αφήσει. Το μετάνιωσα και το άλλαξα μόνη. Τα έχουν καιρό αφήσει. Δεν το μετανοιώνουν γιατί απλά δεν ξέρουν τι χάνουν!

21-Δεκέμβρη Ανοιχτά της Ηγουμενίτσας 19:15 ....

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Bang bank!!!

Μπορεί το τραγούδι να λέει Bang bang αλλά σήμερα το βράδυ ήθελα πραγματικά να πυροβολήσω ότι ΑΤΜ έβλεπα! Και αυτό για τους παρκάτω λόγους..

1) Ότι ΑΤΜ δουλευε δεν με βολευε και

2) Ότι ΑΤΜ με βόλευε ήταν κατεστραμένο.

Και εντάξει, καταλαβαίνω και συμφωνώ γιατί τα δόλια μηχανήματα δέχονται επιθέσεις. Είναι σύμβολα του κεφαλαίου και καλά κάνουν και τα χτυπούν. Μαζί σας! Αλλά εσύ ρε ρημαδοτράπεζα χάθηκε να βάλεις και πουθενά αλλού ένα μηχάνημα;

Μα να ξεκινάς από Άνω Πόλη, να κατεβαίνεις στον Αγ. Δημήτριο (βοήθεια μας) και να το βρίσκεις τσακισμένο! Μια βδομάδα δεν μπορούσατε να το αλλάξετε; Πιφ! το απέναντι "μηχανάκι του διαόλου" θα μου έτρωγε μερικά ευρουλάκια ανευ λόγου και αιτίας.  Κατεβαίνεις την Ιασωνίδου. Και αυτό τσακισμένο! Επόμενη στάση Τσιμισκη! Από όλο το κέντρο εκεί έχει! Τσίζους!

Κατεβαίνω όλη την Ναβαρίνου με τα νεύρα στο κόκκινο. Με πλησιάζει μια ωραία κοπελίτσα (sic), πιθανότατα από κάποια ΜΚΟ. Πάει να μιλήσει η καημένη και εισπράττει ένα βλέμμα "Μια κουβέντα να πεις σε έθαψα"! Πριν αρθρώσει λέξη πήγε στον επόμενο περαστικό. Να πω την αλήθεια μου θύμισα ένα σκηνικό του καλοκαιριού.

Πηγαίνοντας στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ με την φίλη Μ. βρήκαμε κάτι κοπελιές που μοίραζαν χυμούς φράουλα. Ε λοιπόν εκείνη την μέρα, Παρασκευή, τα νεύρα τσίτα! Μόλις είχε τελειώσει μια εβδομάδα γάμησε τα (εξεταστική) και έπρεπε να κάτσουμε και στο τραπεζάκι μέχρι όσο αντέχουν τα ποδαράκια μας. Οπότε μόλις μας προσφέρει η κοπελίτσα τον χυμό γυρνάω και της λέω με ένα πολύ ξινό υφάκι "ΔΕ Μ' ΑΡΕΣΕΙ!" ! Ε, κάποιος πρέπει να την πληρώσει.

Για να μην τα πολυλογώ, όταν κατέβηκα Τσιμισκή και βρήκα το μηχανάκι του διαόλου και έβαλ την καρτούλα του φουκαρά είδα κάτι που δεν μ'αρεσε! Ένα άλλο μηχανάκι του διαόλου μου είχε κρατήσει 1,5 ευρώ! Σιτ και απόσιτ!


Παίρνω τον δρόμο της επιστροφής. Στο δρόμο σιχτιρίζω ότι βρίσκω μπροστά μου. Μου φαίνεται σαν να πρέπει να ανέβω στο Έβερεστ! Με τα πολλά φτάνω στο κλασσικό γυράδικο. Εκεί τα νεύρα έφυγαν! Λίγο οι κουβέντες των παιδιών που δουλεύουν, λίγο το φαϊ που με χαιρετούσε από τον πάγκο απέναντι, όλα ήρθαν και βρήκαν ξανά την ισορροπία τους!

Σπιτάκι, αμέσως ανάβω θέρμανση, φόρμα, μπύρα, καναπές, τηλεόραση και λαπτοπ! Λίγα και καλά! ;-)

Καλό μου ταξίδι!

Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

Friends & "Friends"....

Κακό συνήθειο να φτάνεις νωριτερα στα ραντεβού σου! Από την άλλη όμως είνα ωραίο να έχεις έναν  pilot και ένα moleskine στην τσάντα σου!!

Πλατεία Αριστοτέλους, 14:20
(έξω από το Ολύμπιον)

Ήλιος με δόντια ή χωρίς σου φτιάχνει την διιάθεση έστω και αν είσαι ένας κατσούφης τρελλός επιστήμονας!

Άρωμα φεστιβάλ ανά την πόλη και η απελπισία και η αβεβαιότητα μου χτύπησαν την πόρτα το Σάββατο το βράδυ.

Τι υπάρχει γύρω; Τι είναι αληθινό; Τι αξίζει; Γιατί βασανίζουμε τόσο το μυαλό μας;

Σάββατο απόγευμα και ξεκινώ για το σπίτι μιας φίλης. Έχουμε πάρτυ σήμερα! Οι ετοιμασίες το φόρτε μου. Κάπου ανάμεσα στα τοστάκια και τους ντάκους φτιάχνω μια λίστα από τραγούδια για να το κουνήσουμε λιγάκι το βράδυ! Τα πράγματα δεν εξελίσονται όπως ήταν "προγραμματισμένα". Κλίκες, απομόνωση και ελάχιστες κουβέντες. Καλά για χορό ούτε συζήτηση. Πιθανότατα οι γείτονες να χόρευαν περισσότερο.

Γιατί όμως; Τι είναι αυτό που κρατάει τους ανθρώπους καρφωμένους σε συγκεκριμένα άτομα και παρέες; Είσαι σε έναν κλειστό χώρο με άλλους 20-30. Ούτε κουβέντα όμως; Μα γιατί; Ποιος ο λόγος τότε που βγαίνεις από το σπίτι;

Η ώρα περνούσε και η μόνη "παρηγορια" οι μπύρες και οι σκέψεις. Έφυγα με άσχημη διάθεση. Δεν μ'αρεσε. Έπεσα για ύπνο πολύ γρήγορα και ξύπνησα νωρίς την Κυριακή.

Ήθελα να αποβάλλω την χτεσινή νύχτα και μετά τον πρωινό καφέ αφέθηκα στην μεταφορικη ικανότητα του νερού. Τα πήρε όλα. Όχι όμως τις σκέψεις. Με έπνιγαν. Μήπως έφταιγα εγώ; Μήπως έπρεπε να είμαι πιο ανοιχτή; Μήπως θα έπρεπε κάποιους να τους ξέρω; Έχω φίλους; Που είναι;

Ερωτήσεις στριφογύριζαν συνέχεια. Ο ήλιος ήταν πάλι "λαμπερός" όπως και σήμερα. Το σπίτι με έπνιγε. Έφυγα, βόλτα.. Οι ερωτήσεις γιγαντώνοταν. Καθώς φτάναμε στο βράδυ και μετά από πολλές βόλτες στο κέντρο της πόλης το κλίμα άρχισε να αλλάζει. Έστειλα ένα sms. Πήρα μια απάντηση και ξεκίνησα για το λιμάνι. Εκεί κατάλαβα.

Τελικά υπάρχουν. Είναι εκεί. Ξεκινάω να χτίζω τον κόσμο γύρω μου ξανά. Με δικές μου επιλογές και αυστηρά κριτήρια. Με υπολογίζεις; Με έχεις. Αδιαφορείς; Συγγνώμη φεύγω. Οι εκπτώσεις δεν έχουν καμία δουλειά εδώ. Οι τυχαίες συναντήσεις με περισσή αμηχανία φανερώνουν όσα θέλουμε να κρύψουμε.

Το βράδυ κοιμήθηκα με τον άνθρωπο μου. Μετά από καιρό ήσυχα και ήρεμα. Ήξερα ότι είχαμε έρθει πιο κόντα. Κάτι είχε αλλάξει. Η Δευτέρα ήταν το αποκορύφωμα. Μέρα γεμάτη και απλά πρόσθετε τις πινελιές που έλειπαν από τις προηγούμενες.  Με βρίσκω και παράλληλα εστιάζω καλύτερα τον στόχο μου. Έρχεται πιο κόντα και στο τέλος θα πετύχω διάνα! :PppP

Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

Mind Games....

Απόγευμα προς βράδυ... Για αρχή ακούγεται ο ήχος της μπύρας που ρέει στο ποτήρι.... Έπειτα ακολουθεί μουσική... Ένα τραγούδι, μια εικόνα.. Όλα αυτή...

Θαρρείς πως την έχεις ξεχάσει με το καιρό..Δεν συγχώρεσες όμως.. Όχι αυτήν, την άλλη... Το παιχνίδι ήταν στημένο... Πολύ κλισέ.. Ας πούμε τότε πως απλά δεν είχες τα κατάλληλα "όπλα"... Πολύ ηττοπάθεια... Ας πούμε τότε πως απλά δεν το είχες.. Το έχασες από την αρχή.. Αυτογνωσία..

Χειμωνιάζει.. Ο καιρός άλλαξε.. Έπεσε η θερμοκρασία και για να ισορροπήσει το μέσα με το έξω, το μέσα ανεβάζει ρυθμούς... Αναβιώνεις το παλιό παιχνίδι.. Αλλάζεις τους όρους, τις εντολές, τις καταστάσεις... Τα αισθήματα όμως; Πως μπορείς να τα αγγίξεις καν; Πως να πείσεις κάποιον να νιώθει όπως σε βολεύει;  Όπως και να τα πλάσεις στο μυαλό σου αυτά παραμένουν πεισματικά στην θέση τους... Δεν παρεκκλίνουν ούτε χιλιοστό...

Σκαλίζοντας ακόμη περισσότερο βρίσκεις έναν "εξαναγκασμό".. Στο περίπου.. Πλανιέται ένα "πρέπει" χωρίς σαφή αιτιολογία.. Απλά "πρέπει" και επειδή "πρέπει" υπάρχει.. Απλά υπάρχει.. Χωρίς να δημιουργεί ή να καταστρέφει.. Αραιές εμφανίσεις μεγάλες εξαφανίσεις... Ατελείωτη και μονότονη ησυχία..

Όταν το "πρέπει" ξεθώριασε την θέση του άρχισε να παίρνει το θέλω... Θρονιάστηκε! Καλώς... Αποκλεισμός.. Αναμενόμενο.. Αναρωτιέσαι τι να φταίει για αυτό... Ο ένα ή ο άλλος; Και οι δύο; Ο τρίτος; Λίγο ο ένας που δεν τολμά.. Λίγο ο άλλος που απλά ζει χωρίς αρχή και τέλος και στην τελική ο καπάτσος τρίτος που αρπάζει κάθε ανάσα...

Κάθε ανάσα.. Κάθε συλλαβή.. Σε σκλαβώνει.. Σε γοητεύει.. Σε τυφλώνει.. Σε τρελαίνει.. Φτάνει στο ανέφικτο.. Κουμαντάρει τα αισθήματα σου.. Ξέρει τι νιώθεις πριν καν το νιώσεις και το διαχειρίζεται μαεστρικά.. Όπως η αράχνη παγιδεύει στον ιστό το θύμα της.. Τώρα είσαι εκεί.. Προσπαθώντας να βρεις διέξοδο.. Μια χαραμάδα να αναπνεύσεις.. Αλλά μην ξεχνάς.. Η ανάσα σου είναι δική της.. Πριν την εκπνοή θα έχει εισπνεύσει κάθε μόριο αέρα...

Ένα τραγούδι και μια εικόνα.. Τυχαία εικόνα... Περαστική και αγύριστη.. Το τραγούδι θα μείνει.. Απλά για να θυμίζει τον ηττημένο..

http://www.youtube.com/watch?v=KD5s89cftv4

Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

ΦΛΟΓΑ



Φλόγα μικρή και αθώα, φλόγα κεριού
Δίνεις φως στο μαύρο του ουρανού
Έρμαιο τ’ ανέμου , την ανάσα τρέμεις
Φύσημα δικό της προσμένεις
Να σβήσεις αναμένεις
Εκδίκηση να πάρεις για το φως που δίνεις
Με μιας στο σκοτάδι να τους πνίξεις
Την δύναμη σου προσπαθείς να δείξεις


Φλόγα μεγάλη , πυρκαγιά του μυαλού
Λαίλαπα της γης , της ψυχής ορμή
Σπορπάς την στάχτη ξεχνάς την ζωή
Φόβε μεγάλε των υλικών της γης
Τώρα πια μπορείς να εκδικηθείς
Τα δέντρα φυτρώνουν , τα σπίτια γεννούν
Οι ψυχές για πάντα θα στιγματιστούν
Στο κοίταγμα σου με μιας θα τραπούν

Σε υποτίμησαν όλοι μα γύρισες ξανά
Με δύναμη ήρθες για να δεις
Πόσο αδύναμος μπορεί να φανεί
Αυτός που υπεροπτικά σε αγνοεί.

Συννέφιασες πάλι φωτιά μου
Μα δε λες να σβήσεις
Σιγανά με καις στο ρυθμό τ’ ανέμου
Γεννώντας συνεχώς σκέψεις για το χθες
Πελώριες φλόγες διαπερνούν το εγώ μου
Σβήνοντας κάθε ίχνος από σένα εντός μου
Ο πόνος της φωτιάς λυτρώνει
Μα η θύμησή σου σκοτώνει.

ΕΙΔΩΛΟ



Σε κοιτώ, επίμονα, είσαι πάντα εκεί
Κάθε στιγμή απέναντι μου και πάντα μαζί μου
Δεν έχεις φωνή , δύναμή σου η σιωπή
Τα σημεία μου αντίθετα στα δικά σου
Σ’ ακουμπώ και χάνω την αφή
Βυθίζεται σε ένα σκονισμένο γυαλί
Σου φωνάζω, αντιδράς, χωρίς φωνή
Έκφραση οργής , ένταση στιγμής
Βγες, σου λέω μα δε σ’ ακούω
Χαμηλώνω τον τόνο, σε πλησιάζω
σου ψιθυρίζω , κράτα με σφιχτά
έρχεσαι σε μένα , κινήσεις ίδιες
εκφράσεις έντονες, φωνές διαφορετικές
παιχνίδι παίζουμε , στημένο φαίνεται
ορίζω την τύχη ακολουθάς την μοίρα
γυρνώ την πλάτη, μα θυμώνεις και συ
τα χέρια σφίγγω , σου ξεφεύγω
με δύναμη γυρνώ και σε βλέπω ξανά
δεν είσαι μοναδικό πια
κομμάτια έγινες στην δική μου γροθιά.

Και τότε σιωπή μου έσπασες
Η κραυγή σου ήχησε μέσα μου
Αμέσως τον παλμό μου έπιασες
Και να συντονιστείς κατάφερες
Αυξάνεις τον ρυθμό του , δυναμώνεις τον χτύπο
Στις φλέβες κυλά όλο και πιο γοργά
Η ανάσα βαραίνει
Η καρδιά σταματά. 

ΑΤΙ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ



(άλογο)

Καλπάζοντας φτάνει στην άκρη του βουνού
Με αστραφτερή φορεσιά κ καθάριο νου
Αναζητά την πηγή της λησμονιάς
Χωρίς να θέλει να πιει το νερό της παρηγοριάς
Ξεπλένει γουλιά γουλιά τις στιγμές
Και σχεδιάζει ονειρεμένες διαδρομές
Στολίζοντας τες με άνθη λευκά
Απλώνοντας τα πάνω στο χιονιά


(κόσμος)

Θαρραλέε καβαλάρη , της νύχτας πολεμιστή
Βοήθησε τ’ άτι την άνοιξη να οσφρηστεί
Διώξε από μέσα του την βαριά χειμωνιά
Κ δώσε στα κρίνα του της άνοιξης την ευωδιά
Τιθάσευε εσύ πολεμιστή την βαθιά του οργή
Την σκοτεινιά του διώξε και την κρυφή του πληγή.

(πολεμιστής)

Την άνοιξη φέρνω στα όρη εγώ
Την μοναξιά του διώχνω με ταίρι αλλοτινό
Το ξίφος λυγίζει στο σάλπισμα του ουρανού
Το άτι τρέχει προς το μέρος του γκρεμού
Απέραντο τείχος του χειμώνα μπροστά
Κρίνο αφήνω για την δική του ματιά .


(κόσμος)

Άτι του ανέμου, φωτιά του ουρανού
Στα όρια σε κλείνω του  θολού μυαλού
Ποθώντας να βρεις την οδό της διαφυγής
Και από τα όνειρα σου με μιας να ξεχαστείς
Λουλούδι της θάλασσας, φωνή της σιωπής
Ενώνω τα μονοπάτια της δική σου ζωής
Χαράσσω παράλληλα δρόμο κοινό
Που δεν περπατώ και απλά αγνοώ.



(άλογο)

Ω εσύ πολεμιστή  και κρίνα του βουνού
Την άνοιξη δε ζητώ ούτε ευωδιά γιασεμιού
Περήφανο και μόνο θα περιπλανηθώ
Ώσπου να βρω άνθος λευκό
Το ταίρι, τότε, θα φέρω στο νου
Και έτσι θα σβήσω στην φωτιά του ουρανού. 

ΚΑΘΑΡΕΣ ΨΥΧΕΣ



Καλημέρα , η μέρα ξημέρωσε πάλι
Και  περιμένω απλά να φανείς
Στο χρώμα αυτό που ξεπροβάλλει απ’τη θάλασσα
Αυτή που τόσο αγάπησα και για σένα άφησα
Απλά κοιτώ το φως , τόσο λαμπερό
Αλλά συνεχίζω να το νιώθω σκοτεινό
Κάπου βαθιά μέσα μου μ’ αγγίζει μια αχτίδα
Όπως η αύρα η δική σου τα πρωινά εκείνα
Πριν σε γνωρίσω καν , πριν σε δω, πριν σε αγγίξω
Πριν μπορέσω να βεβαιωθώ πριν σε μυρίσω
Χωρίς σώμα, χωρίς σάρκα μόνο με μια αύρα
Μόνο μια φωνή και το ταξίδι ξεκινά.

Ένα μπαλκόνι στέκεται σκυφτό
Λόγια που πλανιούνται ψάχνοντας προορισμό
Υποκλινόμενο μπροστά στης ψυχής το μεγαλείο
Να μοιράζεται και να φυλάει το μισοάδειο δοχείο
Που με στίχους δικούς μας γεμίζω
Και από εκεί τα συναισθήματα ξεχειλίζω
Χωρίς όριο , χωρίς λογική, χωρίς περιορισμό
Για να μπορέσω να νικήσω κάθε ενδοιασμό.

Η νύχτα πέφτει , το φως θα φύγει
Όμως η ψυχή μου άδεια δε θα μείνει
Στο ίδιο μέρος ραντεβού μετά από ώρες
Με τα μάτια κλειστά σχηματίζουμε εικόνες
Δε σε βλέπω δε με βλέπεις κι όμως είσαι εκεί
Το σκοτάδι με οδηγεί και αγγίζω την δική σου ψυχή
Πλέον τα λόγια λιγοστεύουν , οι ανάσες μιλούν
Τα χείλη μας τρέμουν χωρίς να ντραπούν
Τον φόβο πνίγουν στην άκρη τους
Και με ορμή αγκαλιάζουν το δάκρυ τους
Σιμώνουν δειλά και με θάρρος ακουμπούν
Το αντίστοιχο ταίρι τους που έψαχναν να βρουν
Το φεγγάρι σβήνει τα αστέρια αποχωρούν
Δεν μπαίνουν ανάμεσά τους , δε θ’ ανακατευτούν
Η σιωπή φωνάζει πως όλα συνηγορούν
Τα χείλη αυτά για πάντα να ενωθούν

Ο χρόνος τελειώνει , το φως νικά
Τα χείλη χωρίζουν και γνέφουν τρυφερά
Το μόνο που μένει είναι δυο ψυχές
Με αγωνία πλασμένες για να ‘ναι στη φέξη καθαρές. 

ΜΝΗΜΕΣ ΑΘΑΝΑΤΕΣ



Με καπνό κεντάω τις ζωές μας
Σταγονίδια σκορπίζονται στο παραμύθι του χτες μας
Σε θυμάμαι σα λάμψη που αντάμωσα εκεί
Για φυλαχτό κρατάω αυτή τη πρώτη στιγμή
Ήτανε βλέπεις γιορτή των πολλών
Μα μεμιάς δώσαμε τόνο προσωπικό
Αντάμα, κουράγιο και θάρρος περισσό
Προτροπή και ορμή για νέο εγώ.

Επιτεύγματα μύρια το διάβα μας σκορπά
Δίχως λογική ο χρόνος περνά
Περήφανα στέκεις εμένα να δεις
Πλημμυρίζεις με φως σα πρώτα εκεί
Την νύχτα αφήνεις τις πληγές να φανούν
Με λόγια μονάχα αυτές θα γιατρευτούν
Στη φέξη πια η ουλή θα χαθεί
Αντίδοτο βρίσκω στη δική μου οργή

Μνήμες αθάνατες, συντροφιά μαγική
Ο χρόνος κυλά στη δική σου προσταγή
Συνονθύλευμα λύπης και χαράς μαζί
Αισθημάτων πηγή της ζωής μου εσύ.


Διψασμένε μουσαφίρη, στην πόρτα μου στάσου
Προσμένω την μορφή σου, αναζητώ την οσμή σου
Μελωδία γλυκιά η θύμηση σου
Στο χαμό του νου φάρος η ύπαρξή σου
Να αναζητώ παύω τα ίχνη της ζωής σου
Στη λήθη περνάν τα βράδια μαζί σου
Σημαία στον ιστό δεν είναι πια η μορφή σου
Φόβος μεγάλος η λησμονιά η δική σου.

ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ



(ΓΗ)

Πλάσμα αλλόκοτο , σώμα αδειανό
Βηματισμό βαρύ στο σκαρί μου νιώθω
Σαν από αλλού να είσαι
Σαν ταξιδιώτης κ έρημος μαζί
Διαβαίνεις σιωπηλός, προορισμό τι να ‘χεις;
Άραγε έναν παράλληλο μου
Ή κάποιο μεσημβρινό μου;
Ποιος να ‘σαι; Γιατί δε μιλάς; Ξεκουράσου στη σπηλιά μου.

(αστέρια)

Μη κουράζεσαι και μη ρωτάς
Σε πρόφτασα εγώ διψασμένη μου γη
Το πλάσμα δε θα αποκριθεί
Μόνο του το βράδυ σχηματίζει δρόμους
Άλλοτε ευθείς και άλλοτε πλεγμένους
Κουβέντα δε πήρα απ’ τα χείλη τα βαριά
Στα μάτια το κοίταξα μα τ’ άφησα ξανά
Να περιπλανηθεί με συντροφιά την μοναξιά


(μαζί)

Πλάσμα πες μας πατρίδα τι να ‘χεις ;
Που να πηγαίνεις και τι να προσμένεις ;
Ελπίδα για φως σου ή σιωπή για βρυχηθμός σου;
Συνωμότες εμείς για την δική σου μιλιά.

(πλάσμα)

Πατρίδα μου είναι η γη
Σύνορο μου το σύμπαν
Θάλασσα μου η αυγή
Αέρας μου κάθε πνοή
Τ’ αστέρια σύντροφός μου
Κ η ανδρομέδα σύμμαχος μου
Ο αυγερινός είναι το φως μου
Και ο αποσπερίτης ο θάνατος μου .

Σε σένα μιλάω....




Μέσα από στίχους μηνύματα περνάω,
Για όλα εκείνα που θέλω να πω μα δε τολμάω,
κ γυρνάω ξανά σε όλα εκείνα τα στέκια,
χωρίς εσένα εκεί χωρίς νόημα κανένα,
γιαυτό πιάνω την πένα και γράφω για σένα.
Άκου λοιπόν δυο λόγια από μένα,
πια δε τρέχει από τα μάτια μου δάκρυ,
βρέθηκα εδώ στου δρόμου την άκρη,
ψάχνοντας κάποιο νόημα να βρω,
τι είναι αυτό που αξίζει και μένω εδώ.
Ρωτώ συνέχεια μα απάντηση δε παίρνω,
ένα μπουκάλι έχει μείνει συντροφιά και το σέρνω.
Ίσως να ναι γραφτό ίσως να είναι ανοησία,
η δικιά μου αγάπη δε χωράει σ' αστεία.
Κάποτε σου δώσα μια αγκάλια μα τώρα την παίρνω πίσω,
γιατί ήρθε η ώρα και μένα να μιλήσω ,
μπορεί να χάνω το μέτρο μα το νόημα το βρίσκω,
για κάτι που ένιωθα καιρό πήρα το ρίσκο.
Πές μου τώρα σε ποια ψυχή γυρνάς,
κάποτε σου χα πει στα μάτια μόνο να με κοιτάς.



Ήρθε η ώρα να σου πω μια αλήθεια,
το ψέμα δεν ήτανε δικιά μου συνήθεια
σε σένα μιλάω σε σένα γελάω κ τολμώ να πώ
πως όσο καιρό δεν ήσουν εδώ
δε μου λειψε η συντροφιά σου
γιατί ερχόταν πάντα κοντά μου η σκιά σου,
με κρατούσε σφιχτά , συνεχώς μου μιλούσε
για όλα εκείνα που πάντα αγαπούσε.



Το ποτήρι γεμίζω και τις σκέψεις μου πνίγω,
καθώς θυμάμαι αυτά που περάσαμε για λίγο,
ήταν ο χρόνος εχθρός μας και νικητής στο ονειρό μας ,
ήσουν εκεί κάθε στιγμή που σε ζητούσα
όμως δε σου δωσα όσα μπορούσα
αντί να είμαι στο πλάι σου ψυχή μου
είχα φύγει μακριά ακούγοντας την λογική μου,
τωρά πίσω σε ζητάω μα κουράγιο δεν έχω,
ξέρω σίγουρα θα σε πληγώσω,
για όλα αυτά που γίναν πρέπει να πληρώσω,
κ η πιο σκληρή τιμωρία είναι να μην σε έχω,
γιαυτό φύγε από μένα όσο ειναι καιρός ,
να μπορέσεις να ζήσεις χωρίς εμένα στο φως,
εκεί δε τολμάω να πάω γιατι ξέρω δε χωράω,
σε όλα όσα φανούν η ψυχή θα ναι λίγη ,
και ποτέ δεν θα μάθω τι είναι αυτό που με πνίγει,
ίσως να ναι γραφτό ίσως να ναι ανοησία,
η δικιά μου αγάπη δε χωράει σ' αστεία.

ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ



Μια σκέψη αποσκευή κ μια ελπίδα στο μυαλό
Πως αυτός ο πηγεμός θα ναι  ο λυτρωτικός
Της σκέψης στήριγμα , της ελπίδας καταφύγιο
Των νιάτων μου άρνηση της ζωής μου απάντηση
Η βροχή το ποτίζει και ο αέρας το ανθίζει
Τα σύννεφα το σκεπάζουν χωρίς δισταγμό
Το γεμίζουν με δύναμη χωρίς σκοπό
Μια αχτίδα δειλά διακοσμεί την αυλή
Χωρίς σκέπη όμως θα χαθεί και αυτή
Με αρμονία γεμάτα τα στοιχειά της φύσης
Σ’ ενθαρρύνουν από το μυαλό να την σβήσεις
Είναι αδιέξοδος ο δρόμος αυτός
Και συ επιλέγεις πως θα ζήσεις
Πριν χαθεί το φως , πριν το σουρούπωμα
Πριν έρθει η αυγή πρέπει να σταματήσεις
Η ευτυχία σου ακροβατεί και συ πρέπει να αποφασίσεις
Ο δρόμος είναι αδιέξοδος και συ κοιτάς το σταυροδρόμι
Της λίγης σου ζωής το λευκό πέπλο
Θα το αφαιρέσει ο αέρας , θα το φροντίσει η βροχή
Και θα συνεχίσεις γυμνή στου καιρού την στροφή.


Μέσα σε αυτό το σκοτεινό μονοπάτι
Καθώς διαβαίνω φως το γεμίζω
Κρατάω γερά της ζωής το αλάτι
Και από χίλια αρώματα το πλημμυρίζω
Γεύσεις πικρές μυρωδιές βαριές
Αιωρούνται στου μυαλού το χθες
Φέρνουν στην θύμηση μέρες καλές
Και φεύγουν αθόρυβα για να βρεθούν με αυτές


 Θα ‘ρθουν  κι άλλες σαν και αυτές, σκέφτεσαι για λίγο
Την ζωή σου πια στα χέρια σου κρατάς
ίσως φοβηθείς μα αμέσως θα σκεφτείς το καταφύγιο εκείνο
που σαν αόρατο φυλαχτό σφιχτά θα το κρατάς
η ζωή σου μπροστά προσπερνώντας την μοίρα
υπεροπτικά την κοιτάς και σαρκάζοντας γελάς
νικητής του ονείρου λυτρωτής της ζωής
με δύναμη γεμάτη δε μπορείς να φοβηθείς
κοιτώντας ψηλά χτίζεις την σκέπη
ξεκουράζεις την ματιά στο πλάι
και μπρος σου ξεπροβάλλουν χωρίσματα
βηματίζοντας αργά φυτρώνουν άνθη
σαν από καιρό ναρκωμένα προσμένουν το άγγιγμά σου
εκστασιασμένη θαυμάζεις το δημιούργημά σου
μια νοσταλγία έρχεται για το χθες
δε θα αφήσεις να σε φθείρουν οι πληγές
σε ένα κουτί τις στριμώχνεις με ορμή
αψηφώντας κάθε σου ενοχή
και όπως βυθίζονται στου αλατιού την μυρωδιά
θα κοιτάξεις μπροστά ανοίγοντας μια αγκαλιά. 

ΑΕΡΙΚΟ



Φως των ματιών μου , χρώμα τ’ ουρανού
Λάμψη της ερήμου σ’ ακολουθεί
Γραμμές των χειλιών τείνουν να ενωθούν
Αθώα σκορπάς χαμόγελα παντού
Φόβος με πιάνει στη σκέψη του καινού
Του όλου , του τίποτα, της λάμψης, της μουσικής

Γλυκό αερικό τις σκέψεις μου σκορπάς
Ακλόνητη μένω νικώντας την φωτιά
Σιγά ψιθυρίζω τον πόθο μου εγώ
Μα ο φόβος νικά στη μάχη του εγώ
Βαθιά σε φυλακίζω, όαση και μούσα μαζί
Κ ύστερα χάνομαι στου ουρανού τη βροχή.

Σαν αερικό διεισδύεις στο σώμα μου εσύ
Τον νου ταράζεις , η ψυχή αδημονεί
Το φως σου άπλετο το ρίχνεις παντού
Κρύβομαι πίσω στη σκιά του φεγγαριού
Η αύρα σου όμως με κυνηγά παντού
Το άγγιγμα της με φοβίζει, τρέμει η λογική
Στο πλάι μου στάσου για μία στιγμή
Την πνοή σου δως μου κ ας σβήσω εκεί. 

Αγνωστη Παρουσια...



Ανθρώπινη μορφή και όψη αλλοτινή
Σε φέρνω κοντά στης στιγμής την χαρά
Ρόλος αταίριαστος μα εγώ σε κρατώ
Ανάγκη μεγάλη ικανοποιώ το εγώ
Το εγώ σου νικά κάθε  επιλογή
Οπότε βυθίζομαι σε αυτήν την εκλογή

Σε ζυγώνω και σιγά σιγά σε σκοτώνω
Ένα ένα τα εντός σου φορτία
Αφανίζω μεμιας της ζωής σου τα ψηφία
Είμαι το ένα και μοναδικό πριν και γω καταστραφώ.
Αφήνομαι μέσα σου δίχως δισταγμό
Στραγγίζω κάθε σπαραγμό.

Σε αδειάζω και σε αφήνω κενή
Για να σε βρει νέα η κάθε πηγή
Πίνω μέχρι και την τελευταία σου σκέψη
Νιώθω γεμάτη μόνο από την τέρψη
Σε σβήνω λαίμαργα με άδεια δική σου
Σαδιστικά εισβάλλω μες το κορμί σου
Φυλάξου λες από της ζωής το νέο
Στο χέρι μου έχω της ζωής σου το θέλω

Άγνωστη παρουσία συντροφιά κρατάς
Πλάι σε μένα στέκεσαι δίχως να μιλάς
Σήματα στέλνεις με κάθε πνοή
Ζητάς σιωπηλά το δικό μου φιλί
Σήματα στέλνεις παντού
Γιατί άραγε τριγυρνάς στον δικό μου νου
Εύκολα σε διώχνω σε μια στιγμή
Πεισματικά επιστρέφεις κάθε αυγή.

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2010

Bytes ... in the air!!!

Πέρασε ένας μήνας από το τελευταίο ποστ... Ένας μήνας γεμάτος διάβασμα και αρκετη ζέστη.. Δροσισε.. Μυριζει φθινόπωρο..Αν υπάρχουν ακόμη εποχές.. 

Νεες εποχές, νέες τεχνολογιες.. Αυτο ήτα η αφορμη για το σημερινό ποστ.. Είναι κοινό μυστικό πως όταν καταπιάνομαι με την τεχνολογια πάντα κάτι καταστρέφω.. Δεν ειναι τυχαίο δε πως μένω σε 
απόσταση αναπνοής από την πυροσβεστική. 

Κατεστρεψα το μοντεμ μου... Για να ειμαι ειλικρινής δεν ξέρω αν  εκανα εγώ κάτι ή αν αυτό αποφάσισε να θέσει τέρμα στην ζωή του! Και να πω πως ενιωθε μοναξιά; Κάθε μέρα συνομιλούσε με τις επαφές μου στο ΜΣΝ... Διάβαζε ωραία μειλ από φίλους.. Μάθαινε τα κουτσομπολιά από το Φεισμπουκ.. Ενημερωνόταν.. (Για ταινιες και τραγουδια δεν λεω.. ειναι παρανομο (sic) )

Ο αντικαταστάτης είναι ένα ασύρματο μόντεμ.. Λες για αυτό; Το ασύρματο εχει ελευθεριες.. Ανοιγεις τον υπολογιστη και πιανεις 10 από δαύτα! Αλλά κλειδωμενα! Σε ένα κλουβι.. Να βλέπουν τα δεδομένα που μεταφέρονται , το καθενα στο δικό του κλουβί.. Ειναι άραγε η τεχνολογια προέκταση της προσωπικότητας μας;

Κατά πόσο είμαστε ελεύθεροι; Τι κωδικό έχουμε; Κλειδώνουμε και δεν αφήνουμε κανέναν να εισχωρήσει; Βλεπουμε τα bytes των άλλων άπραγοι! Νιώθουμε την αναγκη τους για επικοινωνια και κλεινομαστε ακόμη περισσότερο..Σαν να υψώνουμε ένα τοιχο.. Φοβόμαστε μήπως προσβληθούμε από τον ιό της επικοινωνίας και της ανθρωπιάς..

Δεν αρκεί η τυπική επαφή.. Δεν αρκεί απλά να πιάνουμε κάποια σήματα.. Αν μπορουσαν όλα αυτά τα μόντεμ να ξεκλειδώσουν και να ανταλλαξουν τις πληροφοριες που εχουν αποκομίσει από την χρήσh τους! 


Με την εισοδο σε κάποια πολυκατοικία μπαίνεις σε ένα αόρατο δίκτυο.. Πληροφορίες κάθε είδους παντού... Ενα κλικ αρκεί για κάθε είδους ξεκλείδωμα.. Click it!!!

Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

The Return

Η ώρα είναι 08:30 και αράζω παρέα με τον καφέ μου στο καράβι. Τελικα αυτά τα moleskine βγήκαν πολύ βολικά. Σκέφτεσαι κάτι, το γράφεις και μετά το περνάς στο PC. Βέβαια το τζούνιορ moleskine που έχω μετατρέψει σε ημερολογιο κάπου χάθηκε. Ακριβώς όπως χάθηκε και το πρόγραμμα αυτές τις μέρες.

Εντάξει διάβασα το κατιτίς μου αλλά όχι σπουδαία πράγματα. Μάλλον με απορρόφησε ο Τρυποκαρυδος και η πριγκίπισσα Λη Τσέρη!


Το πλοίο καλό. Δεν είμαι και εφοπλιστής για να μπορώ να το αξιολογήσω. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως κάτι δεν πάει καλά με εμένα. Ίσως είμαι η μοναδική στο κατάστρωμα που πίνω ζεστό καφέ, τέλη Ιουλίου!

Στο mp3 παίζει διάφορα τραγουδάκια με διαθέσεις ανεβαστικές (!!!!).

Α! Ξεκινήσαμε!

Και που λες μετά από μια σύντομη παραμονή στο νησί φεύγω γεμάτη ερωτηματικά. Δεν θα τα αναπτύξω τώρα. Θα έρθει η ώρα τους.

Κάποια στιγμή φτάνεις στο σημείο που αναρωτιέσαι τι υπάρχει γύρω σου και γιατί! Ίσως φταίει και η σημερινή Πανσέληνος (!!!!).

Μέχρι εδώ! Το υπόλοιπο καλοκαίρι θα περάσει συντροφιά με τα Pcs μου και μερικά βιβλία. Κάποια στιγμή πρέπει να τελειωσω τον "Λεξιλάγνο" και να αφιερωθώ στην Ντούλια. Ακολουθούν 2-3 μικρά (στο μέγεθος) βιβλία.

Προς το παρόν λέω να δω πως σχηματίστηκε η Ελλάδα.

Από το moleskine και μένα, Καλημέρα!

PS. Ο τίτλος και η φωτογραφία είναι από την αντίστοιχη ταινία http://www.imdb.com/title/tt0376968/ και εδώ το τρειλερ  http://www.youtube.com/watch?v=qNR4ER9tC6A  !!

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

Το χρονικό μιας μοιχείας.

Μέρες τώρα ήθελα να γράψω για αυτό το βιβλίο. Βέβαια το ότι το ξεκινάω μέσα σε ένα ruled notebook moleskine ενώ περιμένω την σειρά μου για τον οφθαλμίατρο είναι άλλο θέμα!

Αφού περιπλανήθηκα στους δρόμους του νησιού βρήκα επιτέλους την οδό και τον αριθμό. Μπήκα στο ιατρείο και προς μεγάλη μου έκπληξη δεν είχε πίνακες με αναλυτικά χαρακτηριστικά οφθαλμών! Εν αντιθέσει είχε ένα θεόσταλτο air condition , λίγα λουλούδια σε ένα βάζο, λάμπτήρες εξοικονόμησης ενέργειας και πίνακες που δείχνουν την παλιά πόλη της Κέρκυρας.

Δεν φοράω τα γυαλιά μου, τα έχω στην τσάντα! (Fail) Μπορώ να διαβάζω τα μικροσκοπικά μου γράμματα! Τι δουλειά έχω εγώ εδώ;!; 

Α ναι! Έχω να γράψω για την λατρεμένη Βαμβουνάκη! Το χρονικό μιας μοιχείας. Το εν λόγω βιβλίο είναι μια επανέκδοση 3 νουβέλων της. Πρόλαβα να διαβάσω τις 2 πριν ταξιδέψω στα πακέτα Camel του Τομ Ρόμπινς! (Τρυποκάρυδος). Την Ντούλια την άφησα για το τέλος, μόνη της.

Τα συμπεράσματα από τα 2 πρώτα βιβλία είναι σχεδόν κοινά. Έρωτας, ανάγκη ή καταναγκασμός; Ερωτευόμαστε την ανάγκη να ερωτευτούμε ή τον άλλο άνθρωπο; Ερωτευόμαστε αυτό που μας δείχνει πως είναι ή αυτό που έχουμε πλάσει εμείς στο μυαλό μας; Ο έρωτας μας τονώνει ή η ενασχόληση με κάτι καινούργιο;
Είναι το νέο και το άγνωστο που μας προκαλεί το σφίξιμο στο στομάχι και το τρέμουλο στα πόδια; Όταν όμως αποκαλυφθεί; Όταν φύγει το πέπλο του μυστηρίου; 

Κάποτε μια γνωστή μου είχε πει πως εν γνώσει της φτιάχνει ένα δικό της παραμύθι για το άλλο άτομο. Τι γλυκό και αληθινό! Ο έρωτας είναι ένα παραμύθι. Το πλάθεις τα βράδια και φορά διαλέγεις το τέλος. Είναι η ανάγκη της στιγμής, της κάθε στιγμής.

Το παραμύθι, οι σκέψεις και το ταξίδι της φαντασίας είναι η μαγεία. Και όπως λένε και οι Active Member  "το τέλος είναι η μαγεία". Το τέλος εκείνο που θα σε βρει πλάι στον άνθρωπο που ερωτεύτηκες κρατώντας το παραμύθι μακριά και όχι το τέλος που θα σε βρει απογοητευμένο γιατί αυτό που αντικρύζεις καθημερινά απέχει κατά πολύ από το παραμύθι σου!

Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

Μήπως κουνιέται ο κυνόδοντας μας;


Εδώ και καιρό άκουγα από γνωστούς και φίλους για την ταινία “Κυνόδοντας”. Ήρθε και μένα η ώρα μου για να την δω.. Δεν είναι μια ταινία που την βλέπεις για να γελάσεις ή απλά να διασκεδάσεις. Αν ξεκινήσεις έτσι τότε το έχασες το παιχνίδι. Αν το ανώτερο μέρος του σώματος σου λειτουργεί ακόμα τότε θα ενεργοποιηθεί με αφορμή την ταινία. Τι είδα...

Μια οικογένεια. Ένα κόμμα. Μια θρησκεία. Μια κοινωνία ολόκληρη. Ο πλανήτης. Η ανθρωπότητα. Υποταγμένη σε κάποιον. Οικογενειάρχη. Αρχηγό. Πρωθυπουργό. Πρόεδρο.

Ένας αιώνιος εχθρός. Η γάτα. Ο μπαμπούλας. Το κακό. Το μη. Όχι. Δε πρέπει. Δεν είναι σωστό. Καταπιεσμένος και χειραγωγημένος χωρίς να το γνωρίζει. Έχει ελπίδα πως κάποια στιγμή θα κάνει την υπέρβαση και θα βγει έξω. Ελπίδα ψεύτικη αλλά την έχει. Υποτάσσεται πιο εύκολα έχοντας αυτό κατά νου..

Κάθε τι καινούργιο το ρουφάει σαν σφουγγάρι. Δεν πρέπει όμως. Μόνο όσα μας δίνει ο “μπαμπάς”, το “κόμμα”, ο “αρχηγός” είναι τα καλά. Όλα τα άλλα θα μας βλάψουν.

Επιβράβευση και δώρα. Σταγόνες. Η ευτυχία του να έχεις κάτι εκτός του τίποτα και μάλιστα να το έχεις κερδίσει.

Σεξ. Για το αρσενικό. Βιολογική ανάγκη που “τακτοποιείται” με κάθε τρόπο και κάθε κόστος.

Απώλεια. Φεύγει ένας. Ας πρόσεχε. Τον πήρε ο κόσμος. Απαρνήθηκε την ασφάλεια του και την προοπτική που του δίναμε. Θα πληρώσει το τίμημα.

Και πες ότι κουνιέται ο κυνόδοντας σου και πέφτει.. Μετά τι; Μπορείς; Υπνωτισμένος και χειραγωγημένος να ζήσεις ελεύθερος; Ξέρεις τι είναι ελευθερία; Έχεις διδαχθεί την λέξη; Αυτοί που δεν έζησαν ελεύθεροι δε το ποθούν κιόλας. Αν δε το ξέρεις πως να το φανταστείς;

Ποιον ικανοποιείς; Οικογένεια; Αφεντικό; Κόμμα; Θρησκεία; Ποιον υπηρετείς; Ο εαυτός σου από που περιμένει την επιβράβευση και τον έπαινο;

Και πες ότι πέφτει ο κυνόδοντάς σου... Θα κρυφτείς ή θα ζήσεις;

Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

88, 48, 8, 68....


Σάββατο βράδυ και με καλή παρέα ξεκινάμε για τα πανεπιστήμια.. Δεν είχε πάρτι αλλά μια θεατρική παράσταση από μια ομάδα.. Η διάθεση ,στην αρχή, περίεργη κατέληξε όμως να ταξιδεύει σε άλλους κόσμους με την βοήθεια των αριθμών..

Αν δεν σε έλεγαν Μαρία αλλά 48, τι θα άλλαζε; Το νούμερο συμβολίζει τα χρόνια που θα ζήσεις.. Ούτε λεπτό περισσότερο ή λιγότερο... Μέλλον προκαθορισμένο... Βέβαιο όμως.. Ξέρεις πόσος χρόνος απομένει και πράττεις αναλόγως...

Επιλέγεις τον σύντροφο της ζωής σου ή τους συντρόφους ανάλογα με τα δικά τους μεγέθη.. Ζεις έντονα ή λιγότερα έντονα ανάλογα με το χρονικό περιθωριο που έχεις... Είναι ευτυχισμένα χρόνια; Και αν ο έρωτας της αριθμημένης σου ζωής φύγει αύριο; Είσαι ελεύθερος όπως θεωρητικά νομίζεις ή απλά ασφαλής μέσα στην τυραννία των χρόνων;

Αλλάζει η έννοια της γιορτής των γενεθλίων.. Δεν θες να έρθουν.. Ξέρεις ότι σε κάποια από αυτά απλά θα φύγεις.. Οι δικοί σου γνωρίζουν ότι θα φύγεις τότε χωρίς να γνωρίζουν σε ποια... Τι αγωνία... Η ευχή χρόνια πολλά παύει να έχει αξία.. Είναι ουτοπική.. Αύριο φεύγεις...

Και αν κάποιος σου δώσει την ελευθερία σου; Την επιλογή να φύγεις όποτε θέλεις; Θα το δεχτείς; Αυτό θα σήμαινε πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να έφευγες.. Είσαι έτοιμος να αναλάβεις τις ευθύνες σου απέναντι σε εσένα; Μπορείς να ζήσεις όπως θες αγνοώντας την στιγμή του τέλους;  Τελικά την ελευθερία μας την ποθούμε ή την θεωρούμε σκλαβιά του εαυτού μας;

Πριν μερικές μέρες ήταν τα γενέθλια μου.. Στα σκηνικά υπήρχε το 25.. Όσα και τα χρόνια μου.. Δεν αρκούν.. Χρειάζονται περισσότερα...


"Οι αριθμημένοι" - Elias Canetti Από την Θεατρική Ομάδα Φυσικού (ΑΠΘ)

Κυριακή, 4 Απριλίου 2010

Αναμνήσεις.... τσέπης...


Το χρησιμοποιείς για τις καθημερινές σου ανάγκες. Χαρτονομίσματα και κέρματα εναλλάσσονται με ταχύτατους ρυθμούς. Ποτέ γεμάτο και πάντα άδειο.  Όταν η χρηματική του αξία τείνει στο μηδέν τότε η πραγματική του αξία αγγίζει δειλά το άπειρο.. Στοιβαγμένες φωτογραφίες, εισιτήρια, κομμάτια κάποιων στιγμών... Αναμνήσεις...


Χωρισμένο καλά... Τα υλικά σε 2 θέσεις... Σκοτεινές, με οσμή  καθημερινότητας. Τα υπόλοιπα φυλαγμένα και χωρισμένα σε ανώνυμες κατηγορίες. Κάπου εκεί σε βλέπω. Σε έχω πάντα μαζί μου. Και τους 3 σας. Ένα κομμάτι παρελθόντος που στριμώχνεται στην ουρά για το μέλλον. Κάποτε ήσουν και συ εκεί.. Όχι πλέον. Κάτι θα άλλαξε για να βγεις, όχι άδικα.

Ακριβώς από πάνω διάφορα σημειώματα. Κάτι που είχες γράψει εσύ, ένα μήνυμα και ένα μικρό χαρτάκι... «You are born with a sixth sense and superb insight»... Ένα βράδυ το συμπλήρωσες.. Διώχναμε τα φαντάσματα.. Πλέον έγινες εσύ φάντασμα.. Άσχημο.. Ποιος να στο έλεγε.. Κρατάω την ευχή σου.. Είθε να μη με στοιχειώσουν άλλα ποτέ....

Απέναντι κάθονται 3 διαφορετικές ιστορίες... Η μία παλεύει με τα κύματα κάποιου πελάγους... Προσπαθεί να βαφτιστεί σε αυτά και να αναδυθεί με καινούργια φορεσιά.. Η άλλη παλεύει στην στεριά με μυρωδιά θάλασσας... Ζει έντονα αγνοώντας την ίδια την ζωή... Αγαπάει με πάθος αγνοώντας το λάθος.. Και η άλλη εσύ... Το τώρα και το ποθητό μέλλον.. Δεσπόζεις με κάτι μικρό που υπερνικά τα μεγάλα... Δεν φαίνεσαι.. Υπάρχεις όμως..


Και ρωτάω εσένα... Την άλλη... Είμαι ακόμα εκεί; Ένα όνομα και ένα σήμα.... Ένα απόγευμα.. Βροχή..

Και ρωτάω εσένα... Την άλλη...Ήμουν ποτέ εκεί; Όπως σε είχα και γω;

Και ρωτάω εσένα... Την άλλη...Άραγε θυμάσαι το ότι υπήρχα κάποτε στην ζωή σου;

Και ρωτάω εσένα... Την άλλη...Πώς νιωθεις όταν κάνεις το σωστό;

Και ρωτάω εσένα... Την άλλη...Γιατί έγινες αυτό που φοβόσουν;


Παρασκευή, 19 Μαρτίου 2010

Ελα μπορείς να σηκωθείς....

Φίλες και φίλες γεια σας....!!!! Από κάπου το έκλεψα και αυτό.. Είμαι προληπτική... Ένα το κρατούμενο.. Έχω πρόγραμμα στην ζωή μου.... Δύο κρατούμενα και μία εγώ η κρατούμενη να σου το τρίο... (sic).. Και τι έγινε θα μου πεις... Πολλάαα!!! Ξεκινώ...

Εβδομάδα 8-13 Μαρτίου... Το κωλοβάρεμαρα του αιώνα... (με το συμπάθιο συντρόφισσες...) Απίστευτη ανία και βαρεμάρα... Μετά βίας τα απαραίτητα.. Διάβασμα μηδέν.. Έξοδοι μηδέν... Λόγος; Ουδείς!!! Ίσως ο ερμής να ήταν ανάδρομος αλλά περισσότερο ανάδρομη ήταν η διάθεση μου... Τέσπα...

Με τα πολλά (δηλαδή λίγα εως ανύπαρκτα...) περνάει και τούτη η εβδομάδα.. Τα καθιερωμένα ψώνια της Παρασκευής αναβλήθηκαν.. (πρώτο σημάδι...) Η καθιερωμένη καθαριότητα του Σαββάτου πήγε και αυτή περίπατο...(δεύτερο σημάδι)  Μόνο το γουρούνιασμα του Σαββάτου έγινε στην ώρα του (να ναι καλά ο Ολυμπιακός.. άλλο πικρό ποτήρι τούτο..) Ε και θα μου πεις...

Έρχεται η Κυριακή και ξαφνικά πιάνω φωτιά!!! Θέλω να κάνω τα πάντα!!! Τα πάντα όμως!!!! Εκτος από τα ψώνια που ήταν φύση αδύνατο να γίνουν... Βλέπεις είχα και λόγο.. Ερχόταν το αμόρε έπειτα από μια βδομάδα απουσίας (και δικού μου κωλοβαρέματος..) και ήθελα να είναι όλα τέλεια... Για πάμε...

Ξεκινώ με τα κλασσικά ρούχα, πιάτα συμμάζεμα.. Όλα πάνε καλά ώσπου παίρνω στα χέρια μου την σκούπα.. Όχι για να πετάξω ως άλλη μάγισσα αλλά για να σκουπίσω... Πάει το ένα δωμάτιο, πάει και η κουζίνα... Κάπου στα όρια των τεκτονικών πλακών διαδρόμου και σαλονιού έρχεται το ΑΟΥΤΣ!!!! Αλλά τι άουτς!!! Με τα όλα του... Μένω εκεί με soundtrack τον ήχο της σκούπας και για lyrics τα μπινελίκια μου σιχτιρίζοντας την γαμ@@@@η μου τύχη...

Λέξη κλειδί... Λουμπάγκο.. Εκεί έμεινα... Με μισοσκουπισμένο δωμάτιο και το αμόρε να καταφτάνει από στιγμή σε στιγμή... Τι να κάνω και γω η καημένη.. Όσο άντεχα μαζεύω σκούπα και τα λοιπά εξαρτήματα και πέφτω στον καναπέ... Εκεί έμεινα μέχρι χτες...

Και εδώ είναι το παράδοξο.. Μετά από μια βδομάδα απίστευτης ανίας έρχεται η μέση που σε κλείνει στο σπίτι και εσύ θες να φύγεις από το σπίτι.. Είναι απίστευτο... Δεν με χώραγε ο τόπος.. Ήθελα να πάρω τους δρόμους.. Μάλλον μπουσουλώντας θα το κατάφερνα..

Αυτό που μένει είναι το εξής.. ΠΟΤΕ δεν βγαίνουμε εκτός προγράμματος.. Γιατί όταν βγαίνουμε είδαμε τι πάθαμε... Αυτά...

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

Erase and Rewind...


 Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσο χρόνο σπαταλάμε για να σβήσουμε το παρελθόν μας; Μήπως τελικά είναι πιο εύκολο από όσο νομίζουμε; Μια σειρά λαθών.. Η γκαντεμιά και ο φίλτατος Μέρφι σε όλο τους το μεγαλείο και με ένα κλικ σβήνονται όλα... ! 
Για να ξετυλίξουμε την σημερινή μας ιστορία...



Τόπος : Θεσσαλονίκη...
Πρωταγωνιστές: Εγώ και ο Π.
Τίτλος: Την ζωή μου μηδενίζω... (κλεμμένο το ξέρω.. )

  Πάει να πει πως ξαναρχίζω... Αλλά για να ξαναρχίσεις κάτι πρέπει να τελειώσει κάτι άλλο! Ποιο να ΄ναι αυτό; Είναι Παρασκευή απόγευμα και μετά από μια βόλτα στα μαγαζιά αράζουμε σπίτι.. Μέσα στην γενικότερη βαρεμάρα μας αποφασίζουμε να περάσουμε Linux  στον επιτραπέζιο υπολογιστή και συγκεκριμένα το Ubuntu! Λατρεμένα Ubuntu! Όλα πάνε καλά μέχρι την στιγμή της εγκατάστασης όπου ο υπολογιστής αρνείται να συνεργαστεί και όχι μόνο δεν μας αφήνει να εγκαταστήσουμε το   λειτουργικό αλλά  δεν μας βάζει και στα παράθυρα.. (Windows!! :D )!! 

 Ψυχραιμία!! Βρίσκουμε το Cd των Windows και στην χειρότερη θα κάνουμε φορματ.. So simple!! Έλα όμως που στην προσπάθεια για να φτιάξουμε flash disk εκκινησης κάναμε φορματ και στον εξωτερικό σκληρό!!! 600 γίγα ταινίες και τραγούδια γίνανε στάχτη!!!! Μπουμ!!! Ας είναι καλά το Recuva που μου έσωσε Aγγελόπουλο, Lynch, Kieslowski και Kubrick!!! Όσο για τα μπ3 φτου και από την αρχή!!! Για τις σειρές έχω την φίλη μου Μ. που 8α με βοηθήσει να τις ανακτήσω!!! 

 Αφού κλάψαμε τον εξωτερικό σκληρό και βρήκα σε ένα φλασάκι την διπλωματική μου (γιατί δεν θυμόμουν αν την ειχα περασμένη και στους 2 εσωτερικούς σκληρούς του υπολογιστή!) ξεκινάμε το φορματ... Όλα πάνε τέλεια μέχρι που συνειδητοποιούμε ότι έχουμε κάνει φορματ στον σκληρό με τα back-up και όχι σε αυτόν που είχε το λειτουργικό!!! Και εδώ είναι το ζουμί της ιστορίας μας...

Μετά την πρώτη φρίκη γυρνάω στον Π. και του λέω... "Τελικά ήταν τόσο εύκολο να της σβήσω όλες... Γιατί παιδευόμουν τόσο καιρό; " .. Η απάντηση του Π. είναι κάτι το οποίο και γω πιστεύω πάρα πολύ "Όλα γίνονται για κάποιο λόγο!". Και ναι ακριβώς αυτό.. Ξυπνάω το Σάββατο το πρωι και δεν με απασχολουν ούτε οι φωτο που χάθηκαν ούτε τα χαζά βιντεάκια.. Ψάχνω για τις ταινίες μου μόνο.. Σήμερα έβαλα να ακούσω το "Το μηδέν" και κατάλαβα τι έγινε.. 

Σας έσβησα.. Έτσι απλά.. Εσένα που με είδες και δεν μου μίλησες... Έσενα που με είδες και καλύτερα να μη μου μίλαγες... Εσένα που δεν ξέρω πια τι κάνεις.. Εσένα που νομίζεις πως είσαι ευτυχισμένη.. Όλες... Ήσασταν φαντάσματα που στοιχειώνατε τον σκληρό μου δίσκο.. Μηδένισα το κοντέρ.. Ανάσανα... Βαθιά ανάσα! 

 Και για να συμπληρώσω τον φίλο Π. .. Ναι όλα για κάποιο λόγο γίνονται.. Και τούτο δω έγινε για να μου αποδείξει , σε εμένα την δύσπιστη και περίεργη, πως είμαι καλά.. Πως έχω κάτι όμορφο στην ζωή μου και δεν μετράει τίποτα από το πριν όσο το μετά  μας κοιτάει στα μάτια με ανοιχτή την αγκαλιά! 


Ps. Ένα ευχαριστώ στον Π. για την υπομονή και την βοήθειά του ... και σε σένα που κάνεις την ζωή μου ομορφότερη!


http://www.youtube.com/watch?v=Y0dk1Ill-ZQ

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Ζωές Παράλληλες....

(Σκηνή πρώτη)

Αεροδρόμιο... Φασαρία... Άγνωστη χώρα γνώριμη παρουσία.. Πέρασαν οι μέρες βασανιστικά μέχρι να συναντηθείτε ξανά.. Ο καιρός μελαγχολικός και η ατμόσφαιρα κρύα.. Η αγκαλιά της αλλάζει τα πραγματικά δεδομένα και σε ταξιδεύει στην δική σας εικονική πραγματικότητα... Οι μέρες μετρημένες.. Πως να χωρέσουν όλα αυτά σε τόσο λίγο χρόνο... Πως να ζήσεις , να αγαπήσεις, να νιώσεις , να παραδοθείς στο πάθος όταν υπάρχει ημερομηνία λήξης;

Ξεχνάς τον κόσμο... Την φιλάς.. Βιαστικά παίρνεις τα πράγματα και τρέχετε στο καταφύγιό σας... Αδημονείς να την νιώσεις.. Θα φύγεις αλλά πριν θες να πάρεις μαζί σου κάθε σπιθαμή δική της... Ο χρόνος σταματά και θα αρχίσει ξανά να κυλά πριν κλείσει η πύλη πίσω σου...


(Σκηνή δεύτερη)

Το τηλέφωνο χτυπά... Είναι αυτή... Προσπαθείς μάταια να σκεφτείς...Όλα τρέχουν.. Μετά από καιρό νιώθεις αυτό το σφίξιμο στο στομάχι.. Άραγε πως να 'μαι; Αναρωτιέσαι... Δεν υπάρχει χρόνος.. Πρέπει να είσαι εκεί... Το ζεις..

Τρέχεις.. Θες να πας πιο γρήγορα και από τον χρόνο.. Δεν περιμένεις.. Δεν μπορείς.. Τρέμεις.. Είναι εκεί... Όλα λύνονται...

(Παράλληλα)

Την γδύνεις.. Περίμενες μέρες να την ξαναδείς έτσι...
Την αγκαλιάζεις... Πρώτη δειλή αγκαλιά..

Δε μιλάς καθόλου... Δεν την χορταίνεις...
Μιλάς συνέχεια.. Αμηχανία....

Ένα χαμόγελο και ένα τσιγάρο...
Το πρώτο φιλί.. Χωρίς τσιγάρο...

Φιλί για καληνύχτα με  επόμενο ραντεβού την αυγή...
Φιλί χωρίς επόμενο ραντεβού....

Ζωές παράλληλες.. Άνθρωποι ίδιοι.. Ίδιες ανάγκες ίδιες κινήσεις με διαφορά φάσης... Κοινή αφετηρία και γνώριμα πρόσωπα.. Εσύ εκεί.. εγώ εδώ... Ευθείες που δε θα ξαναενωθούν...

Ψηλά τα χέρια….!!!!!


Είναι ένα χειμωνιάτικο πρωινό και αντί να πάρεις μια απόφαση ηρωική και να στείλεις την μαντάμ στον έξω από εδώ κάθεσαι και ανακεφαλαιώνεις τα χθεσινά γεγονότα. Απαραίτητη συντροφιά ο καφές σου, τα τσιγάρα σου και ένα μελαγχολικό soundtrack στον player του υπολογιστή.

Η φράση θέλω να μείνουμε φίλες, σε νοιάζομαι κτλ κουδουνίζει ακόμα στον εγκέφαλο σου. Από την μία λες εντάξει ας μιλάμε αραιά και που αλλά από την άλλη σκέφτεσαι γιατί να το κάνεις στον εαυτό σου αυτό; Εδώ έρχεται να σε βοηθήσει η μαντάμ με μια πολύ γλυκιά πρόταση. «Για να με θυμάσαι αγάπη μου θα σου πάρω ένα κουταβάκι, άλλος άνθρωπος θα γίνεις….»
Πρώτον ποιος σου είπε ότι θέλω να γίνω άλλος άνθρωπος; Μια χαρά είμαι όπως είμαι. Δεύτερον, τι να το κάνω καλή μου το ζωντανό στο διαμέρισμα; Δε το λυπάσαι το καημένο; Τρίτον, άντε το παίρνω, πόσο καιρό θα μου πάρει να το μάθω να στρίβει τσιγάρα, να ανοίγει μπύρες και να μπαίνει στο internet; Μάλλον δε με ξέρεις καλά muff muncher μου (τέως)….

Ένα μικρό τοσοδούλικο χαμογελάκι σχηματίζεται στα χείλη σου και η παλάμη σου στέκεται καμαρωτή και ορθάνοιχτη μπροστά στο πρόσωπο σου. Ναι, σκέφτεσαι, το χθεσινό ήταν για γέλια , και αμέσως μαζεύεις τα πράγματα σου και κατεβαίνεις στο κέντρο για να τακτοποιήσεις κάποιες καθημερινές σου εκκρεμότητες. Όπως πάντα ακολουθείς ευλαβικά το ίδιο ακριβώς δρομολόγιο με τα ίδια ακριβώς βήματα ως άλλος κοντορεβιθούλης.

Στο γυρισμό όμως σε έχει φάει η περιέργεια και θες να πας να συναντήσεις τον υποψήφιο συγκάτοικο σου. Το pet shop δεν είναι ακριβώς στο δρόμο σου και αποφασίζεις να κάνεις μια μικρή παράκαμψη (κακό σημάδι). Αφού φτάνεις στο κατάστημα το βλέπεις φάτσα στην βιτρίνα να κοιτάζει το άπειρο. Μπαίνεις μέσα ρωτάς την γλυκύτατη κοπελίτσα πόσο τιμολογούν το ζωντανό και λιποθυμάς. Η αγορά απορρίπτεται!!!!

Ακούγοντας μουσική και περπατώντας για το σπίτι, χάνεσαι σε ένα δικό σου κόσμο. Σε κάποια στιγμή έξω από μια τράπεζα βλέπεις μαζεμένο αρκετό κόσμο και ένα τρελό μποτιλιάρισμα. Κοντοστέκεσαι για λίγο βγάζεις τα ακουστικά και ακούς «Ληστεία, ληστεία». Πριν καλά καλά το σκεφτείς βλέπεις 2 τυπάδες με κράνη να προσπαθούν να βάλουν μπροστά ένα άτυχο μηχανάκι. Το μηχανάκι να μην παίρνει μπρος οπότε τους βλέπεις στην μέση του δρόμου να ανοίγουν την μια τσάντα. Τότε σκέφτεσαι ότι έκανες την τύχη σου και ότι θα αρχίσουν να πετάνε λεφτά σαν τον Ρομπέν των Δασών. Τελικά βγάζουν ένα μικρό πιστόλι που δεν πέταγε νερό αλλά πιθανότατα σφαίρες και κάποιοι γενναίοι απόγονοι του Λεωνίδα πέφτουν πάνω τους και σχολάει το πανηγύρι.

Επιστρέφοντας στο διαμέρισμα εξιστορείς τα γεγονότα σε φίλους και γνωστούς και όλοι μένουν έκπληκτοι με την αναισθησία σου. Από την μία σκέφτεσαι είναι γιατί δεν όρμηξες και συ να σταματήσεις τους ληστές (ανταμειφθήκαν οι άλλοι) και με τα χρήματα θα μπορούσες να αγοράσεις το σκύλο και την ευγενική υπάλληλο του pet shop. Από την άλλη όμως λες ότι για ένα ζωντανό μερικών εκατοστών κόντεψαν να σε πάρουν τα σκάγια, οπότε ας κάτσει εκεί που είναι και ας το δώσει η μαντάμ στην επόμενη γκόμενά της!!!!

PS1 : Είναι αληθινή ιστορία!!!
PS2: Σκύλο δεν πήρα ποτέ!!!

Εφιάλτης στην κουζίνα…. !!!!



  Είναι Πέμπτη βράδυ και βγαίνεις με τα φιλαράκια για το κλασσικό χαλάρωμα.     Η κατάσταση σου γνωστή και μη εξαιρετέα και οι «καλοί» φίλοι προσπαθούν να σε σπρώξουν στην κοπελιά απέναντι .Σαν από θαύμα το όλο στόρυ πάει καλά, έρχεται γνωρίζεστε , κοντεύετε να βγείτε κουμπάροι από τους τόσους κοινούς γνωστούς και μπαίνετε στο ψητό. 

  Προσπαθώντας να προωθήσεις την αφεντιά σου αρχίζεις και λες τα καλά και τα τρίκαλα που κάνεις. Μέσα σε όλα λοιπόν σκας και το ότι γνωρίζεις κατιτίς παραπάνω από μαγειρική. Αυτό ήταν !!! Σάββατο βράδυ έρχεται σπίτι σου..για δείπνο.. έκλεισε.. η γκαντεμιά σου τελείωσε.. έσπασε η κατάρα.. ή μήπως όχι; 

   Έχεις 1,5 μέρα μπροστά σου. Πρέπει να ετοιμάσεις ένα μενού απλό , μη σκάσετε κιόλας, γρήγορο ,δε θα αφήσεις τα κοκαλάκια σου στην κουζίνα, και προπάντων να της αρέσει. Να της αρέσει;; Τι της αρέσει; Εμ..τα ρωτάμε αυτά.. Δεν μένουμε μόνο στο τι ζώδιο είναι και που έχει την σελήνη της. Ο πανικός είναι ο χειρότερος εχθρός, σκέφτεσαι, οπότε βαθιές ανάσες.  Από την άλλη και στατιστικά να το πάρεις τα απλά φαγητά τα τρώει σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού.    

   Ανοίγεις τον φίλο σου τον Google και σκέφτεσαι για το ορεκτικό. Απλό, γρήγορο, ελαφρύ και συνάμα εντυπωσιακό. Αυτό είναι.. μανιτάρια φρέσκα με μια υπέροχη σως μουστάρδας.. Το κυρίως πιάτο.. στην αρχή λες για κρέας αλλά αν είναι χορτοφάγος ; Στο μπαράκι τα αγγουράκια τσάκισε το σαλαμάκι το άφησε στη θέση του. Όσο να ‘ναι είναι μια ένδειξη αυτό. Τελικά αποφασίζεις να κάνεις κάτι σε πιο ουδέτερο και πας προς το ψαρικό. Γαρίδες σαγανάκι.. σίγουρα θα μείνει με το στόμα ανοιχτό μόλις το αντικρύσει.. Τέλος σου έμειναν το επιδόρπιο και το κρασί. Εύκολη υπόθεση. Κρασί λευκό ταιριάζει και με το φαγητό και επιδόρπιο σουφλέ σοκολάτας που είναι και η σπεσιαλιτέ σου.

  Όλα έτοιμα.. Το τραπέζι στρωμένο, το φαγητό έτοιμο, το κρασί στην κατάλληλη θερμοκρασία , ωραία ατμόσφαιρα με κεράκια και χαλαρή μουσική υπόκρουση. Αφού έρχεται στην ώρα της και μετά τα πρώτα 10 λεπτά απίστευτης αμηχανίας, χαλαρώνετε λιγάκι και σου δηλώνει ευθαρσώς ότι πεινάει σα λύκος. Σε πιάνει λίγο η ώρα σου αλλά άμα καταφέρεις και την χορτάσεις ίσως να το εκτιμήσει, κάνεις όνειρα εσύ. 


  Δεν αναφέρεις τίποτα για το μενού, το κρατάς για έκπληξη. Παίρνεις το πρώτο πιάτο στα χέρια σου, φουσκώνεις σαν παγόνι και βγαίνεις από την κουζίνα με τον θησαυρό.

 -Αχ! Τι είναι; , σε ρωτά..
- Μανιτάρια , λες εσύ
-Αχ μωρέ , δε μ’ αρέσουν καθόλου , αλλά για σένα θα κάνω μια εξαίρεση.


  Χάνεις την γη κάτω από τα πόδια σου. Έψαχνες όλη μέρα στο κέντρο της πόλης για να τα βρεις και αυτή δεν τα τρώει. Ήδη νιώθεις ηττημένη αλλά δεν πτοείσαι. Όπως φανταζόσουν η εξαίρεση δεν έγινε ποτέ, έκανε μια προσπάθεια να φάει μια μπουκίτσα , αλλά την ώρα που έφτιαχνες την playlist (καλά που βρέθηκε ο τερλέγκας στο φάκελο με τις μπαλάντες;;;) την άφησε ευγενικά στην πετσετούλα (sic). Ε αφού δεν έφαγε τίποτα σκέφτεσαι να φέρεις το κυρίως πιάτο. Τις ντύνεις , τις στολίζεις και τις βγάζεις τσάρκα στο τραπέζι.
  
-Αααα..Τι ωραίες γαριδούλες.. φαίνονται πεντανόστιμες.. ,λέει  (γελάνε και τα μουστάκια σου)
- Ναι είναι από τα αγαπημένα μου πιάτα .. (και συνεχίζεις να κοκορεύεσαι..)
- Πω πω έκανες τόσο κόπο.. (κάτι δεν πάει καλά) αλλά (να το να το..) δυστυχώς έχω αλλεργία στις γαρίδες ( έχεις καταρρεύσει..)
 - Ααα.. Εεε … Χμμμ .. μποοοορώ να σου φτιάξω κάτι άλλο, δεν μου είναι κόπος..(προσπαθείς να συνέλθεις.)
- όχι όχι .. έκανες τόσα.. θα συνεχίσω με το κρασί και ίσως πάμε στο γλυκό κατευθείαν..

Εντάξει και αυτή κάπως το έσωσε.. Τι πιθανότητες είχε να συμβεί αυτό;;; Πας στην κουζίνα και χαϊδεύεις απαλά τα μουστάκια της γαριδούλας και αναρωτιέσαι τι άλλο μπορεί να πάει στραβά. Σαν να ήταν στο μυαλό σου ακούς την φωνή της να σου δίνει το τελειωτικό χτύπημα..

-Αχ τρελαίνομαι για όλα τα γλυκά εκτός από την σοκολάτα…

Αυτό ήταν.. Μαζεύεις τα κομμάτια σου, τα βάζεις στο multi , προσθέτεις 1 φλιτζάνι γκαντεμιάς φρέσκιας φρέσκιας , λίγες κατάρες πρώην και μόλις γίνει σφιχτό το μίγμα βγαίνεις στο σαλόνι. Το παν είναι να μην σε πάρει από κάτω.. Κ εδώ έχασες.. Λες ότι γλυκό δεν έχει , μετά σε πιάνει το παράπονο , πίνετε ότι κρασί υπάρχει στο σπίτι , της έχει εξιστορήσει όλα τα καμώματα των πρώην σου ( μάλλον θα ένιωθε ότι συμμετέχει στο πάνελ του κους κους) και σας παίρνει το ξημέρωμα. Εσύ να σιχτιρίζεις και να αναφωνείς «γιατί σε μένα ρε φιλαράκι;» και αυτή να χαίρεται  γιατί απέκτησε μια καινούργια «κολλητή»..

Fell in love with an alien….


Μεσημέρι, καφεδάκι και υπολογιστής. Είναι από αυτές τις μέρες που οι υποχρεώσεις λιγοστεύουν ευχάριστα και ο χρόνος καμπυλώνεται..!!! Μέρες εκλογών και το ταξιδάκι είναι προ των πυλών.. Τι καλύτερο; Α ναι.. Ο καφές όπως πάντα άψογος και οι σκέψεις λόγω έλλειψης απασχόλησης τριγυρνούν στα παλιά!!!

Χαζεύοντας το νούμερο ένα κουτσομπολίστικο site (facebook) πέφτεις πάνω σε πρώην- νυν – μέλλουσες και δεν συμμαζεύεται. Αμέσως σου έρχονται στο μυαλό φράσεις που άφηναν ελεύθερες χωρίς καθόλου ενοχές. Είναι αναπόφευκτο να ομαδοποιηθούν με μιας και να μαλλιοτραβιούνται για το ποια θα είναι η αρχηγός!!! Αλλά για ένα λεπτό.. Εσύ πάς πίσω;

Μήπως ήρθε ο καιρός για την αυτοκριτική σου; Για βάλε κάτω τι έχεις πει εσύ κατά καιρούς και έπειτα συναγωνίσου τις άλλες. Γιατί όσα εγχειρίδια και αν διάβασες για το πώς να κερδίσεις τις εντυπώσεις στο πρώτο ραντεβού, πάντα τα καταφέρνεις και τα κάνεις θάλασσα. Ίσως να βελτιώθηκες στον τομέα «σταματάω να θάβω τις πρώην μου» , αλλά στο να κρατάς το ενδιαφέρον ίσως θες κάποια μικρή-μεγάλη προσπάθεια ακόμη. Και τότε ξεπετάγεται στο μυαλό σου η κλασσική ακολουθία κινήσεων- λέξεων στα ραντεβού σου.

Φτάνεις στο σημείο που δώσατε ραντεβού στην ώρα σου! Καθυστερεί 2 λεπτά και δεν χάνεις ευκαιρία να το επισημάνεις κοιτώντας την με απειλητικό ύφος. Ο τρόμος συνεχίζεται! Πρέπει να περάσετε τον δρόμο αλλά μόνο από το συγκεκριμένο φανάρι που περνάς κάθε φορά και μόνο όταν είναι πράσινο. Κάνεις δύο βόλτες γύρω από την κοπέλα για να μπορέσεις να βρεις τα βήματα σου χωρίς να σε εμποδίζει. Το κακό βέβαια είναι ότι βρέχει και κάπως χάνεις τον βηματισμό σου! (Αλήθεια τον Jack Nicholson τον θυμάσαι στην ταινία???)

Η καφετέρια που έχεις επιλέξει είναι αυτή που πάς πάντα! Στρογγυλοκάθεσαι στο σημείο που προτιμάς, πάντα!!! Παραγγέλνεις το συνηθισμένο και αρχίζει η κουβέντα!! (Ωχ!!) Χωρίς να πρωτοτυπείς πιάνεις κουβέντα για τον καιρό και αναλύεις τις καιρικές συνθήκες.. Έχει συννεφιά άρα ξεκινάς να λες ότι την νέφωση την μετράμε σε όγδοα και επίσης ότι κάθε συννεφάκι έχει το δικό του όνομα. Ανάλογα με τον τρόπο δημιουργίας κτλ , ήρθε ο καφές και συνειδητοποιείς ότι το ραντεβού σου κοιτάζει την γκαρσόνα (γιατί άραγε??).

Αποφασίζεις να της ρίξεις το μπαλάκι και να την ρωτήσεις για τα ενδιαφέροντά της. Ξεκινάς με την μουσική! Τότε αρχίζεις να αναζητάς ένα laptop για να κάνεις google άγνωστες λέξεις όπως Πάολα, Ειρήνη Μερκούρη και κάτι άλλες!! Ξαναπαίρνεις τα ηνία και μιλάς για τα δικά σου ενδιαφέροντα! Φυσικοί νόμοι, σεισμικές ακολουθίες , λογάριθμοι και για χαλάρωμα μερικές ενδιαφέρουσες (????) πληροφορίες από το National Geographic!!! Το πρώτο χασμουρητό κάνει την εμφάνιση του!!!

Τα περιθώρια στενεύουν και πρέπει να αναστρέψεις το εις βάρος σου κλίμα.. Αυτοσυγκεντρώνεσαι και αρχίζεις να μιλάς για το μεγάλο σου πάθος την πολιτική!!! Ξεκινάς αναφέροντας τους πετυχημένους αγώνες, τις πορείες. Έπειτα αναπτύσσεις τις ιδεολογίες σου και ο Άρης ξυπνάει μέσα σου.. Είσαι ένα κλικ από το να τραγουδάς ζαβαρακατρενέμια και το ραντεβού σου παραγγέλνει ένα σφηνάκι!!!

Χωρίς να ξέρει τι να κάνει προσπαθεί να αλλάξει θέμα αλλά μάταια.. Έχεις πωρωθεί τόσο που δεν χαμπαριάζεις. Όσο και να θες να σου κλείσει το στόμα με το δικό της , το πιθανότερο είναι να στο γεμίζει μπουνιές!!! Αφού επιτέλους σκας της προτείνεις ένα επόμενο ραντεβού! Της λες: « Το Σ-Κ που έρχεται θα πάω για field observation , θα θελες να με συνοδέψεις???» και σου απαντάει : «Προτιμώ το clubbing στην πόλη»!!!

Where did I go wrong??????

Μια , δυο, τρεις…. δε σε θέλει μωρό μου… !!!!




 Είναι Πέμπτη βράδυ, ο ουρανός έχει ανοίξει τις βρύσες του και συ ετοιμάζεσαι για το νέο σου πρώτο ραντεβού!!! ΝΑΙ!!!! Έχεις ραντεβού!!! Μετά από 10 μήνες φαγούρας (sic) έφτασε η στιγμή να ανταμώσεις ξανά με τον γλυκούτσικο φτερωτό θεό!!! 

 Την γνώρισες σε εκείνο το ωραίο μαγαζάκι που συχνάζεις και αμέσως μαγεύτηκες!!! Πολύ γρήγορα γνωριστήκατε , ανταλλάξατε τηλέφωνα και κανονίστηκε και η επόμενη συνάντηση.. Εννοείται πως είχατε σχεδιάσει να πάτε για ένα χαλαρό δείπνο και ίσως ακολουθούσε και ένα ποτάκι. Όμως ο καιρός είχε άλλα σχέδια και έκανε τα δικά σας κυριολεκτικά μούσκεμα!!! 

  Σου μένει 1 ώρα για να ετοιμαστείς και να πας τελικά για ποτό σπίτι της αφού άλλαξε το πλάνο.. Ανάβεις θερμοσίφωνα για ένα ντουζάκι, το air condition για να μην πουντιάσεις , την τηλεόραση για να ρίχνεις κλεφτές ματιές στον αγώνα και εννοείται τον υπολογιστή για κάθε χρήση.. Καθώς λικνίζεσαι στους ρυθμούς των Moloko , με την βούρτσα για  μικρόφωνο, ακούς ένα τσαφ χωρίς να το συνοδεύει το χαρακτηριστικό τσουφ (δεν είναι το τρένο των 8!!). Η οθόνη σβήνει , μυρίζει καμένο και ο υπολογιστής σου μόλις σου είπε το ύστατο χαίρε.. 

  Ανοίγεις το κουτί και είναι εμφανές ότι η μητρική παρέδωσε το πνεύμα. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι να την πάρεις τηλέφωνο και ν ακυρώσεις το ραντεβού γιατί θες να ξαγρυπνήσεις τον υπολογιστή. Τελικά παίρνεις κουράγιο από το κρασί που στέκεται καμαρωτό στο τραπέζι ( ήθελες και βραβευμένο ανάθεμα  σε) , το αγκαλιάζεις , βάζεις το όμορφο παλτό σου και πας να βγεις από την πόρτα… Μήπως ξέχασες κάτι?? Πρώτη φορά σπίτι της δεν πήρες τίποτα εκτός από το αγαπημένο σου κρασί, που στην τελική θα το πιείς εσύ.. Ανοίγεις την  ντουλάπα με τα δώρα , βρίσκεις ένα συσκευασμένο και άθικτο κερί , το βάζεις στην τσάντα και κατεβαίνεις στην βροχή.

  Με υπομονή που θα την ζήλευαν και οι πιο τυπικοί βρετανοί, στέκεσαι στο φανάρι. Τότε σου θυμίζουν αμέσως ότι βρίσκεσαι στο Ελλάδα και ένας πολύ προσεκτικός οδηγός κάνει τα πάντα για να περάσει μέσα από την λακούβα με τα λασπόνερα και να σε γεμίζει trendy πιτσιλιές.. Μετά τα σχετικά γαλλικά που του αραδιάζεις συνειδητοποιείς ότι χρόνο δεν έχεις  αλλά και η βροχή δυναμώνει.. 

  Φτάνεις στην οικοδομή της κοπελιάς και μετά τα σχετικά κουδούνια , ποιος είναι , εγώ είμαι (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ανοίγουμε σε ένα εγώ!!) μπαίνεις στην μέσα  και περιμένεις το ασανσέρ. Μια λάμψη έρχεται από την πόρτα αλλά δεν δίνεις σημασία μπαίνεις και πατάς τον 5ο.. Μόλις ξεκινάει το ασανσέρ ακούγεται ο σχετικός κρότος του κεραυνού και η φάτσα σου εξαφανίζεται από τον καθρέφτη.. Μην την ψάχνεις πάνω κάτω , το ρεύμα κόπηκε!!!    

 Πάνω από όλα ψυχραιμία.. Τρίτωσε που λένε το κακό , τι άλλο μπορεί να συμβεί πια.. Βαθιές ανάσες για χαλάρωμα και για να μπορέσεις να σκεφτείς.. Ακούς μια φωνούλα απέξω να λέει «Εσύ στο ασανσέρ θα περιμένεις γιατί η πυροσβεστική έχει πολλές κλήσεις!!»».. Και τι θα κάνεις εκεί; Στα σκοτάδια; Αφού ψαχουλεύεις την τσάντα βρίσκεις το κεράκι που προοριζόταν για δώρο και το ανάβεις..  

  Τι ρομαντικά που είναι.. εσύ και το κρασί να κάθεστε σε ένα χώρο 1 επί 1. Μέσα σε όλα που έχεις στο τσαντάκι του sport billy βρίσκεις και ένα ελβετικό σουγιαάκι που έχει πάνω ανοιχτήρι.. Ποτήρια δεν υπάρχουν οπότε το κρασάκι από μέσα και για πάρτη σου.. Μουσικούλα από τα mp3s του κινητού και να πως έφτασες στο τσακίρ κέφι.. 

  Την στιγμή που κάνεις δεύτερη φωνή στον Τερζή (???)  έρχεται το ρεύμα και με τα πολλά σε βγάζουν έξω.. Με το ζόρι κρατιέσαι στο όρθιο αλλά καταφέρνεις να φτάσεις στο διαμέρισμα.. Κρασί δεν υπάρχει, κερί εντάξει κάτι έμεινε… Το μόνο που θες είναι ένας ελληνικός να στανιάρεις και μια κουβερτούλα.. Η κοπελιά από ραντεβού γίνεται εν μέρει νοσοκόμα και κάπου εκεί στην γωνίτσα του καναπέ είτε από απελπισία είτε από κόπωση ρίχνεις το πρώτο ροχαλητό!!