Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

I wanna hear you say: oh oui!!!!!

Ξυπνάς ένα όμορφο πρωινό και συνειδητοποιείς ότι ένεκεν η ώρα για τις καλοκαιρινές σου διακοπές!!!! Τι χαρά και αυτή..!! Μετά από ένα κοπιαστικό χειμώνα είπες να το ρίξεις λίγο έξω βρε αδερφέ. Εντάξει στην όλη κούραση συνέβαλε και ο επεισοδιακός χωρισμός (ολόκληρο σερβίτσιο θυσιάστηκε…) ε και λίγο η προαγωγή που δεν ήρθε ποτέ έδεσε το γλυκό. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που ευχαριστείς τους καλούς σου φίλους καθώς και τα εξοχικά τους..

Από το βράδυ έχεις τακτοποιήσει τις αποσκευές σου και περιμένεις καρτερικά να ακούσεις το μελωδικό ντριιιιιν του κουδουνιού για να πεταχτείς όλο σκέρτσο και χάρη στην εξώπορτα. Η διαδρομή απίστευτη όπως πάντα όταν είστε οι τρεις σας. Μουσικές , αστεία χαβαλές και δεν συμμαζεύεται. Το αμάξι θυμίζει το κλουβί με τις τρελές που ακόμα και το μπατσικό θα τρομάξει να τις σταματήσει.

Αφού καταφέρατε να φτάσετε σώες , ξαμολιέστε στην παραλία για λίγη δροσιά. Το ζεύγος σε παρατάει σύξυλη και συ αναζητάς λίγη προσοχή από την διερχόμενη τουρίστρια. Ε με τόσα σποτάκια για τον τουρισμό, κάτι μέσα σου σου λέει ότι ήρθε η ώρα να βοηθήσεις την χώρα σου. Σε αυτό ίσως βοηθά και η καλλίγραμμη ,αγνώστου ακόμα προελεύσεως, τουριστριούλα που κάθεται ολομόναχη στο μπαράκι . Για ένα λεπτό σκέφτεσαι τα εφόδια που διαθέτεις (πέρα από το χαζό χαμόγελο) και ξεκινάς ως άλλος Κολόμβος να κατακτήσεις το άγνωστο.

Καθώς παραγγέλνεις όλο τσαχπινιά και χάρη το καλοκαιρινό σου κοκτέιλ , βολεύεσαι δίπλα στην κοπελιά και γελάς σα το χαζό. Ε γνωρίζοντας ότι οι ξένες γλώσσες δεν είναι το φόρτε σου , πετάς ένα ξερό «hi» και το χαμόγελο πινέζα. Η απάντηση που βγαίνει από τα ωραιότατα χείλη της τουριστριούλας σε αφήνει με μια απορία. “Salut ! Ca va ?”, λέει η κοπελιά και συ αναρωτιέσαι αν την λένε Σάββα γιατί τα πάντα μπορούν να συμβούν σε αυτήν την ζωή.

Οι γκριμάτσες ασυνεννοησίας και απόγνωσης διαδέχονται η μία την άλλη ,το βλέμμα σου σταθερά καρφωμένο στο θεσπέσιο μπούστο της ( αποκλείεται να την λένε Σάββα) και τελικά από τα συμφραζόμενα καταλαβαίνεις ότι η Μισέλ μας ήρθε από την Γαλλία. Να ναι καλά το παιδί από το μπαρ και χαλάλι το σφηνάκι που τον κέρασες. Το παρήγορο είναι ότι η Μισέλ mon amour δεν ενδιαφέρεται για τον εξυπηρετικότατο barman αλλά για την αφεντιά σου.!!!

Ο μοναδικός τρόπος για να συνεννοηθείτε είναι μόνο με την γλώσσα του σώματος. Ε κανένα γελάκι (πολύ χάχας βρε αδερφάκι μου) άντε καμία χειρονομία κάτι θα καταφέρετε. Άλλα πώς φτάνουμε στο ψητό όταν δεν ξέρουμε καν να ανοίγουμε τον φούρνο; Μέσα στον γενικό πανικό των σκέψεων σου και των καντηλιών για τα γαλλικά που δεν διάβαζες στο σχολείο ακούγεται από τα ηχεία του υπέροχου αυτού μπαρ ένα τραγούδι με ελάχιστα γαλλικά και χωρίς καθόλου πιάνο. !!

Είναι η μοναδική σου ευκαιρία!!! Πρέπει να την αρπάξεις από τα μαλλιά αν θες να δεις παρέα με την Μισέλ το ηλιοβασίλεμα στην άκρη άκρη της παραλίας . Ακούς κάτι που μοιάζει με «ζε νε σε πα» αλλά κάτι δε σ’ αρέσει σε αυτό . Θες κάτι πιο εντυπωσιακό με πιο πολλές λέξεις (τρομάρα σου..!!!) .Στην επόμενη στροφή ακούς πιο προσεκτικά και τότε τα οι κεραίες σου χτυπάνε κόκκινο. Αυτό είναι!!!!! Παίρνεις το σοβαρό σου ύφος, βαραίνεις τον τόνο της φωνής σου και το ξαμολάς : «i wanna hear you say: oh oui!»

Μετά από δύο λεπτά αφού είχε σκοτεινιάσει το συμπάν συνέρχεσαι.. Ψάχνεις να βρεις το κοκτέιλ σου αλλά είναι όλο απλωμένο πάνω σου. Άδικα ψάχνεις την Μισέλ και το μόνο που μπορείς να δεις είναι την σκόνη που άφησε πίσω της καθώς και μερικά αστεράκια από το γλυκούτσικο χαστουκάκι που σου έριξε.. Και τότε ακούς από τα ηχεία : «chérie chérie j'en rêve la nuit , chérie chérie comment ça va?» γυρνάς στον barman και του λες: “ Πάει η chérie chérie…”

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

Freestyle και όνειρα…


«Χίλια μπουκάλια από κρασί μέτρησα απόψε καταγής.…»


Βράδυ. Λείπεις… Συντροφιά ένα ποτήρι και ένα τσιγάρο.. Το ένα με ανάβει το άλλο με σβήνει.. Ότι και συ.. Μορφή θολή.. Οι λεπτομέρειες πάντα με άφηναν αδιάφορη.. Μουσική στη διαπασών από αύτη που δε σ’ αρέσει.. Εκτόνωση.. Λύτρωση.. Σε ξεθωριάζω.. Σε απομυθοποιώ.. Σε διαλύω.. Σε αποσυνθέτω… Πάντα ήσουν διψασμένος μουσαφίρης.. Πλέον δεν είσαι τίποτα.. Θολούρα.. Το μόνο δικό σου που έχω είναι τα χίλια μπουκάλια με το όνομα σου πάνω.. Ξεθώριασε και αυτό.. Σε διώχνω..


« …άσπρο πάτο απόψε κάνω το δικό μου χατίρι..»



«το ξερό το κεφάλι και μια ψεύτρα ανάγκη

φταίει που χαλάρωσαν της σάρκας μας τα σύρματα και οι σπάγκοι»

Και ήρθες εσύ.. Να μου θυμίσεις τις ανάγκες που έχω και να βγάλεις από εντός μου πράγματα που φυλαγόταν καλά..Ψεύτρα ανάγκη; Και συ την είχες.. Και την έχεις ακόμα.. Κινήσεις απλές και χαρακτηριστικές.. Τις θυμάμαι.. Λίγες ώρες αλλά αποτυπώθηκαν.. Βλέμμα ζεστό.. Χωρίς άγγιγμα.. Νοητό.. Εξερευνούσες… Με είχες με ευκολία.. Ανάγκη; Ίσως.. Ανάταση.. Επικοινωνία.. Ολέθριο λάθος χωρίς ίχνος πάθους.. Ελπίδες δανεικές που τις έπαιρνε σαν καλός τοκογλύφος πίσω στο τριπλάσιο.. Ώρες περνούσαν.. Λαίμαργα ρουφούσες κάθε λέξη, νότα, εικόνα.. Αχάριστα δεν γύρναγες τίποτα πίσω.. τα κρατούσες όλα.. Κλειδοκράτορας στην δική μου σκέψη και στον δικό μου νου..


«ν’ ανακατώναμε το σύμπαν όλο αγνώριστο – τι λες

Και να αλλάζανε θέσεις τα όνειρά μας με στιγμές»

Ευκαιρία; Άξιζα μία; Δόθηκε; Απορρίφθηκε πριν ζητηθεί.. Δικάστηκα ερήμην μου με υπεράσπιση που αγνοούσε το μέσα μου και μάρτυρες στημένους… Το έγκλημα; Ζητούσα εναγωνίως στιγμές.. Να ισορροπήσω το αληθινό με το όνειρο.. Να αξιολογήσω, να κρίνω.. Να μαζέψω στοιχεία και να συμπληρώσω τα κομμάτια που έλειπαν από το ψηφιδωτό σου.. Έμεινε μισό και το μισώ αυτό..


«Για δες που ήρθανε όλα αλλιώς

κι όλο σκοντάφτει στο διάβα του ο καιρός

φτιάξε αλυσίδα από λόγια δίπλα μου δέσου»

Και πέρασε ο καιρός.. Έφυγες.. Με ξαναβρήκες.. Έδειξες σημάδια.. Τα έσβησες ξανά.. Λόγια η μόνο προσφορά πλέον.. Και αυτά αναπάντητα.. Αράδες επί αράδων να κάθονται στο inbox και να περιμένουν 2 κλικ.. Ένα για την αποστολή ένα για την διαγραφή.. Πόσο εύκολα με σβήνεις; Τι σε κρατάει εδώ; Εγώ; Δε με ξέρεις.. Η συνήθεια; Δεν πρόλαβα να γίνω συνήθεια.. Η ανάγκη; Δεν έχεις εμένα ανάγκη.. Με πλάθεις.. Σαν κομμάτι πηλό.. Φτιάχνεις κάτι, δεν σ’ αρέσει το χαλάς.. Και αρχίζεις ξανά.. Έχασα την ελαστικότητα μου…


«Όμως το τέλος είναι αυτό που σε μαθαίνει να αγαπάς, σου αφήνει μνήμη δε σου δείχνει που να πας…»

Κρατάω την ανάμνηση, την μορφή.. Δύο κινήσεις.. Φεύγω πριν μου πεις το τέλος.. Μου το δείχνεις αλλά θέλω να το βάλω εγώ.. Εγωισμός; Ίσως.. Ήταν ώρα μου να δείξω και αυτή την πλευρά.. Η ευχή σου και προτροπή σου πως θα λυθούν όλα μόλις βρεθεί το κατάλληλο άτομο.. Η απάντησή μου… Το κατάλληλο άτομο δεν μας βρίσκει.. Το αφήνουμε να έρθει..


Θέλω να κρατήσεις αυτό.. Όποια και αν είσαι.. «Τι χαρά που παίρνω, όταν ακούω ένα τραγούδι δικό σου, όταν ζω μέσα στο όνειρό σου και όταν με κοιτάς. Τι χαρά που παίρνω και όταν… γελάς»



PS. Οι στίχοι που χρησιμοποιήθηκαν είναι από τραγούδια του B.D. Foxmoor και της Sadahzinia..