Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

Freestyle και όνειρα…


«Χίλια μπουκάλια από κρασί μέτρησα απόψε καταγής.…»


Βράδυ. Λείπεις… Συντροφιά ένα ποτήρι και ένα τσιγάρο.. Το ένα με ανάβει το άλλο με σβήνει.. Ότι και συ.. Μορφή θολή.. Οι λεπτομέρειες πάντα με άφηναν αδιάφορη.. Μουσική στη διαπασών από αύτη που δε σ’ αρέσει.. Εκτόνωση.. Λύτρωση.. Σε ξεθωριάζω.. Σε απομυθοποιώ.. Σε διαλύω.. Σε αποσυνθέτω… Πάντα ήσουν διψασμένος μουσαφίρης.. Πλέον δεν είσαι τίποτα.. Θολούρα.. Το μόνο δικό σου που έχω είναι τα χίλια μπουκάλια με το όνομα σου πάνω.. Ξεθώριασε και αυτό.. Σε διώχνω..


« …άσπρο πάτο απόψε κάνω το δικό μου χατίρι..»



«το ξερό το κεφάλι και μια ψεύτρα ανάγκη

φταίει που χαλάρωσαν της σάρκας μας τα σύρματα και οι σπάγκοι»

Και ήρθες εσύ.. Να μου θυμίσεις τις ανάγκες που έχω και να βγάλεις από εντός μου πράγματα που φυλαγόταν καλά..Ψεύτρα ανάγκη; Και συ την είχες.. Και την έχεις ακόμα.. Κινήσεις απλές και χαρακτηριστικές.. Τις θυμάμαι.. Λίγες ώρες αλλά αποτυπώθηκαν.. Βλέμμα ζεστό.. Χωρίς άγγιγμα.. Νοητό.. Εξερευνούσες… Με είχες με ευκολία.. Ανάγκη; Ίσως.. Ανάταση.. Επικοινωνία.. Ολέθριο λάθος χωρίς ίχνος πάθους.. Ελπίδες δανεικές που τις έπαιρνε σαν καλός τοκογλύφος πίσω στο τριπλάσιο.. Ώρες περνούσαν.. Λαίμαργα ρουφούσες κάθε λέξη, νότα, εικόνα.. Αχάριστα δεν γύρναγες τίποτα πίσω.. τα κρατούσες όλα.. Κλειδοκράτορας στην δική μου σκέψη και στον δικό μου νου..


«ν’ ανακατώναμε το σύμπαν όλο αγνώριστο – τι λες

Και να αλλάζανε θέσεις τα όνειρά μας με στιγμές»

Ευκαιρία; Άξιζα μία; Δόθηκε; Απορρίφθηκε πριν ζητηθεί.. Δικάστηκα ερήμην μου με υπεράσπιση που αγνοούσε το μέσα μου και μάρτυρες στημένους… Το έγκλημα; Ζητούσα εναγωνίως στιγμές.. Να ισορροπήσω το αληθινό με το όνειρο.. Να αξιολογήσω, να κρίνω.. Να μαζέψω στοιχεία και να συμπληρώσω τα κομμάτια που έλειπαν από το ψηφιδωτό σου.. Έμεινε μισό και το μισώ αυτό..


«Για δες που ήρθανε όλα αλλιώς

κι όλο σκοντάφτει στο διάβα του ο καιρός

φτιάξε αλυσίδα από λόγια δίπλα μου δέσου»

Και πέρασε ο καιρός.. Έφυγες.. Με ξαναβρήκες.. Έδειξες σημάδια.. Τα έσβησες ξανά.. Λόγια η μόνο προσφορά πλέον.. Και αυτά αναπάντητα.. Αράδες επί αράδων να κάθονται στο inbox και να περιμένουν 2 κλικ.. Ένα για την αποστολή ένα για την διαγραφή.. Πόσο εύκολα με σβήνεις; Τι σε κρατάει εδώ; Εγώ; Δε με ξέρεις.. Η συνήθεια; Δεν πρόλαβα να γίνω συνήθεια.. Η ανάγκη; Δεν έχεις εμένα ανάγκη.. Με πλάθεις.. Σαν κομμάτι πηλό.. Φτιάχνεις κάτι, δεν σ’ αρέσει το χαλάς.. Και αρχίζεις ξανά.. Έχασα την ελαστικότητα μου…


«Όμως το τέλος είναι αυτό που σε μαθαίνει να αγαπάς, σου αφήνει μνήμη δε σου δείχνει που να πας…»

Κρατάω την ανάμνηση, την μορφή.. Δύο κινήσεις.. Φεύγω πριν μου πεις το τέλος.. Μου το δείχνεις αλλά θέλω να το βάλω εγώ.. Εγωισμός; Ίσως.. Ήταν ώρα μου να δείξω και αυτή την πλευρά.. Η ευχή σου και προτροπή σου πως θα λυθούν όλα μόλις βρεθεί το κατάλληλο άτομο.. Η απάντησή μου… Το κατάλληλο άτομο δεν μας βρίσκει.. Το αφήνουμε να έρθει..


Θέλω να κρατήσεις αυτό.. Όποια και αν είσαι.. «Τι χαρά που παίρνω, όταν ακούω ένα τραγούδι δικό σου, όταν ζω μέσα στο όνειρό σου και όταν με κοιτάς. Τι χαρά που παίρνω και όταν… γελάς»



PS. Οι στίχοι που χρησιμοποιήθηκαν είναι από τραγούδια του B.D. Foxmoor και της Sadahzinia..


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου