Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

Erase and Rewind...


 Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσο χρόνο σπαταλάμε για να σβήσουμε το παρελθόν μας; Μήπως τελικά είναι πιο εύκολο από όσο νομίζουμε; Μια σειρά λαθών.. Η γκαντεμιά και ο φίλτατος Μέρφι σε όλο τους το μεγαλείο και με ένα κλικ σβήνονται όλα... ! 
Για να ξετυλίξουμε την σημερινή μας ιστορία...



Τόπος : Θεσσαλονίκη...
Πρωταγωνιστές: Εγώ και ο Π.
Τίτλος: Την ζωή μου μηδενίζω... (κλεμμένο το ξέρω.. )

  Πάει να πει πως ξαναρχίζω... Αλλά για να ξαναρχίσεις κάτι πρέπει να τελειώσει κάτι άλλο! Ποιο να ΄ναι αυτό; Είναι Παρασκευή απόγευμα και μετά από μια βόλτα στα μαγαζιά αράζουμε σπίτι.. Μέσα στην γενικότερη βαρεμάρα μας αποφασίζουμε να περάσουμε Linux  στον επιτραπέζιο υπολογιστή και συγκεκριμένα το Ubuntu! Λατρεμένα Ubuntu! Όλα πάνε καλά μέχρι την στιγμή της εγκατάστασης όπου ο υπολογιστής αρνείται να συνεργαστεί και όχι μόνο δεν μας αφήνει να εγκαταστήσουμε το   λειτουργικό αλλά  δεν μας βάζει και στα παράθυρα.. (Windows!! :D )!! 

 Ψυχραιμία!! Βρίσκουμε το Cd των Windows και στην χειρότερη θα κάνουμε φορματ.. So simple!! Έλα όμως που στην προσπάθεια για να φτιάξουμε flash disk εκκινησης κάναμε φορματ και στον εξωτερικό σκληρό!!! 600 γίγα ταινίες και τραγούδια γίνανε στάχτη!!!! Μπουμ!!! Ας είναι καλά το Recuva που μου έσωσε Aγγελόπουλο, Lynch, Kieslowski και Kubrick!!! Όσο για τα μπ3 φτου και από την αρχή!!! Για τις σειρές έχω την φίλη μου Μ. που 8α με βοηθήσει να τις ανακτήσω!!! 

 Αφού κλάψαμε τον εξωτερικό σκληρό και βρήκα σε ένα φλασάκι την διπλωματική μου (γιατί δεν θυμόμουν αν την ειχα περασμένη και στους 2 εσωτερικούς σκληρούς του υπολογιστή!) ξεκινάμε το φορματ... Όλα πάνε τέλεια μέχρι που συνειδητοποιούμε ότι έχουμε κάνει φορματ στον σκληρό με τα back-up και όχι σε αυτόν που είχε το λειτουργικό!!! Και εδώ είναι το ζουμί της ιστορίας μας...

Μετά την πρώτη φρίκη γυρνάω στον Π. και του λέω... "Τελικά ήταν τόσο εύκολο να της σβήσω όλες... Γιατί παιδευόμουν τόσο καιρό; " .. Η απάντηση του Π. είναι κάτι το οποίο και γω πιστεύω πάρα πολύ "Όλα γίνονται για κάποιο λόγο!". Και ναι ακριβώς αυτό.. Ξυπνάω το Σάββατο το πρωι και δεν με απασχολουν ούτε οι φωτο που χάθηκαν ούτε τα χαζά βιντεάκια.. Ψάχνω για τις ταινίες μου μόνο.. Σήμερα έβαλα να ακούσω το "Το μηδέν" και κατάλαβα τι έγινε.. 

Σας έσβησα.. Έτσι απλά.. Εσένα που με είδες και δεν μου μίλησες... Έσενα που με είδες και καλύτερα να μη μου μίλαγες... Εσένα που δεν ξέρω πια τι κάνεις.. Εσένα που νομίζεις πως είσαι ευτυχισμένη.. Όλες... Ήσασταν φαντάσματα που στοιχειώνατε τον σκληρό μου δίσκο.. Μηδένισα το κοντέρ.. Ανάσανα... Βαθιά ανάσα! 

 Και για να συμπληρώσω τον φίλο Π. .. Ναι όλα για κάποιο λόγο γίνονται.. Και τούτο δω έγινε για να μου αποδείξει , σε εμένα την δύσπιστη και περίεργη, πως είμαι καλά.. Πως έχω κάτι όμορφο στην ζωή μου και δεν μετράει τίποτα από το πριν όσο το μετά  μας κοιτάει στα μάτια με ανοιχτή την αγκαλιά! 


Ps. Ένα ευχαριστώ στον Π. για την υπομονή και την βοήθειά του ... και σε σένα που κάνεις την ζωή μου ομορφότερη!


http://www.youtube.com/watch?v=Y0dk1Ill-ZQ

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Ζωές Παράλληλες....

(Σκηνή πρώτη)

Αεροδρόμιο... Φασαρία... Άγνωστη χώρα γνώριμη παρουσία.. Πέρασαν οι μέρες βασανιστικά μέχρι να συναντηθείτε ξανά.. Ο καιρός μελαγχολικός και η ατμόσφαιρα κρύα.. Η αγκαλιά της αλλάζει τα πραγματικά δεδομένα και σε ταξιδεύει στην δική σας εικονική πραγματικότητα... Οι μέρες μετρημένες.. Πως να χωρέσουν όλα αυτά σε τόσο λίγο χρόνο... Πως να ζήσεις , να αγαπήσεις, να νιώσεις , να παραδοθείς στο πάθος όταν υπάρχει ημερομηνία λήξης;

Ξεχνάς τον κόσμο... Την φιλάς.. Βιαστικά παίρνεις τα πράγματα και τρέχετε στο καταφύγιό σας... Αδημονείς να την νιώσεις.. Θα φύγεις αλλά πριν θες να πάρεις μαζί σου κάθε σπιθαμή δική της... Ο χρόνος σταματά και θα αρχίσει ξανά να κυλά πριν κλείσει η πύλη πίσω σου...


(Σκηνή δεύτερη)

Το τηλέφωνο χτυπά... Είναι αυτή... Προσπαθείς μάταια να σκεφτείς...Όλα τρέχουν.. Μετά από καιρό νιώθεις αυτό το σφίξιμο στο στομάχι.. Άραγε πως να 'μαι; Αναρωτιέσαι... Δεν υπάρχει χρόνος.. Πρέπει να είσαι εκεί... Το ζεις..

Τρέχεις.. Θες να πας πιο γρήγορα και από τον χρόνο.. Δεν περιμένεις.. Δεν μπορείς.. Τρέμεις.. Είναι εκεί... Όλα λύνονται...

(Παράλληλα)

Την γδύνεις.. Περίμενες μέρες να την ξαναδείς έτσι...
Την αγκαλιάζεις... Πρώτη δειλή αγκαλιά..

Δε μιλάς καθόλου... Δεν την χορταίνεις...
Μιλάς συνέχεια.. Αμηχανία....

Ένα χαμόγελο και ένα τσιγάρο...
Το πρώτο φιλί.. Χωρίς τσιγάρο...

Φιλί για καληνύχτα με  επόμενο ραντεβού την αυγή...
Φιλί χωρίς επόμενο ραντεβού....

Ζωές παράλληλες.. Άνθρωποι ίδιοι.. Ίδιες ανάγκες ίδιες κινήσεις με διαφορά φάσης... Κοινή αφετηρία και γνώριμα πρόσωπα.. Εσύ εκεί.. εγώ εδώ... Ευθείες που δε θα ξαναενωθούν...

Ψηλά τα χέρια….!!!!!


Είναι ένα χειμωνιάτικο πρωινό και αντί να πάρεις μια απόφαση ηρωική και να στείλεις την μαντάμ στον έξω από εδώ κάθεσαι και ανακεφαλαιώνεις τα χθεσινά γεγονότα. Απαραίτητη συντροφιά ο καφές σου, τα τσιγάρα σου και ένα μελαγχολικό soundtrack στον player του υπολογιστή.

Η φράση θέλω να μείνουμε φίλες, σε νοιάζομαι κτλ κουδουνίζει ακόμα στον εγκέφαλο σου. Από την μία λες εντάξει ας μιλάμε αραιά και που αλλά από την άλλη σκέφτεσαι γιατί να το κάνεις στον εαυτό σου αυτό; Εδώ έρχεται να σε βοηθήσει η μαντάμ με μια πολύ γλυκιά πρόταση. «Για να με θυμάσαι αγάπη μου θα σου πάρω ένα κουταβάκι, άλλος άνθρωπος θα γίνεις….»
Πρώτον ποιος σου είπε ότι θέλω να γίνω άλλος άνθρωπος; Μια χαρά είμαι όπως είμαι. Δεύτερον, τι να το κάνω καλή μου το ζωντανό στο διαμέρισμα; Δε το λυπάσαι το καημένο; Τρίτον, άντε το παίρνω, πόσο καιρό θα μου πάρει να το μάθω να στρίβει τσιγάρα, να ανοίγει μπύρες και να μπαίνει στο internet; Μάλλον δε με ξέρεις καλά muff muncher μου (τέως)….

Ένα μικρό τοσοδούλικο χαμογελάκι σχηματίζεται στα χείλη σου και η παλάμη σου στέκεται καμαρωτή και ορθάνοιχτη μπροστά στο πρόσωπο σου. Ναι, σκέφτεσαι, το χθεσινό ήταν για γέλια , και αμέσως μαζεύεις τα πράγματα σου και κατεβαίνεις στο κέντρο για να τακτοποιήσεις κάποιες καθημερινές σου εκκρεμότητες. Όπως πάντα ακολουθείς ευλαβικά το ίδιο ακριβώς δρομολόγιο με τα ίδια ακριβώς βήματα ως άλλος κοντορεβιθούλης.

Στο γυρισμό όμως σε έχει φάει η περιέργεια και θες να πας να συναντήσεις τον υποψήφιο συγκάτοικο σου. Το pet shop δεν είναι ακριβώς στο δρόμο σου και αποφασίζεις να κάνεις μια μικρή παράκαμψη (κακό σημάδι). Αφού φτάνεις στο κατάστημα το βλέπεις φάτσα στην βιτρίνα να κοιτάζει το άπειρο. Μπαίνεις μέσα ρωτάς την γλυκύτατη κοπελίτσα πόσο τιμολογούν το ζωντανό και λιποθυμάς. Η αγορά απορρίπτεται!!!!

Ακούγοντας μουσική και περπατώντας για το σπίτι, χάνεσαι σε ένα δικό σου κόσμο. Σε κάποια στιγμή έξω από μια τράπεζα βλέπεις μαζεμένο αρκετό κόσμο και ένα τρελό μποτιλιάρισμα. Κοντοστέκεσαι για λίγο βγάζεις τα ακουστικά και ακούς «Ληστεία, ληστεία». Πριν καλά καλά το σκεφτείς βλέπεις 2 τυπάδες με κράνη να προσπαθούν να βάλουν μπροστά ένα άτυχο μηχανάκι. Το μηχανάκι να μην παίρνει μπρος οπότε τους βλέπεις στην μέση του δρόμου να ανοίγουν την μια τσάντα. Τότε σκέφτεσαι ότι έκανες την τύχη σου και ότι θα αρχίσουν να πετάνε λεφτά σαν τον Ρομπέν των Δασών. Τελικά βγάζουν ένα μικρό πιστόλι που δεν πέταγε νερό αλλά πιθανότατα σφαίρες και κάποιοι γενναίοι απόγονοι του Λεωνίδα πέφτουν πάνω τους και σχολάει το πανηγύρι.

Επιστρέφοντας στο διαμέρισμα εξιστορείς τα γεγονότα σε φίλους και γνωστούς και όλοι μένουν έκπληκτοι με την αναισθησία σου. Από την μία σκέφτεσαι είναι γιατί δεν όρμηξες και συ να σταματήσεις τους ληστές (ανταμειφθήκαν οι άλλοι) και με τα χρήματα θα μπορούσες να αγοράσεις το σκύλο και την ευγενική υπάλληλο του pet shop. Από την άλλη όμως λες ότι για ένα ζωντανό μερικών εκατοστών κόντεψαν να σε πάρουν τα σκάγια, οπότε ας κάτσει εκεί που είναι και ας το δώσει η μαντάμ στην επόμενη γκόμενά της!!!!

PS1 : Είναι αληθινή ιστορία!!!
PS2: Σκύλο δεν πήρα ποτέ!!!

Εφιάλτης στην κουζίνα…. !!!!



  Είναι Πέμπτη βράδυ και βγαίνεις με τα φιλαράκια για το κλασσικό χαλάρωμα.     Η κατάσταση σου γνωστή και μη εξαιρετέα και οι «καλοί» φίλοι προσπαθούν να σε σπρώξουν στην κοπελιά απέναντι .Σαν από θαύμα το όλο στόρυ πάει καλά, έρχεται γνωρίζεστε , κοντεύετε να βγείτε κουμπάροι από τους τόσους κοινούς γνωστούς και μπαίνετε στο ψητό. 

  Προσπαθώντας να προωθήσεις την αφεντιά σου αρχίζεις και λες τα καλά και τα τρίκαλα που κάνεις. Μέσα σε όλα λοιπόν σκας και το ότι γνωρίζεις κατιτίς παραπάνω από μαγειρική. Αυτό ήταν !!! Σάββατο βράδυ έρχεται σπίτι σου..για δείπνο.. έκλεισε.. η γκαντεμιά σου τελείωσε.. έσπασε η κατάρα.. ή μήπως όχι; 

   Έχεις 1,5 μέρα μπροστά σου. Πρέπει να ετοιμάσεις ένα μενού απλό , μη σκάσετε κιόλας, γρήγορο ,δε θα αφήσεις τα κοκαλάκια σου στην κουζίνα, και προπάντων να της αρέσει. Να της αρέσει;; Τι της αρέσει; Εμ..τα ρωτάμε αυτά.. Δεν μένουμε μόνο στο τι ζώδιο είναι και που έχει την σελήνη της. Ο πανικός είναι ο χειρότερος εχθρός, σκέφτεσαι, οπότε βαθιές ανάσες.  Από την άλλη και στατιστικά να το πάρεις τα απλά φαγητά τα τρώει σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού.    

   Ανοίγεις τον φίλο σου τον Google και σκέφτεσαι για το ορεκτικό. Απλό, γρήγορο, ελαφρύ και συνάμα εντυπωσιακό. Αυτό είναι.. μανιτάρια φρέσκα με μια υπέροχη σως μουστάρδας.. Το κυρίως πιάτο.. στην αρχή λες για κρέας αλλά αν είναι χορτοφάγος ; Στο μπαράκι τα αγγουράκια τσάκισε το σαλαμάκι το άφησε στη θέση του. Όσο να ‘ναι είναι μια ένδειξη αυτό. Τελικά αποφασίζεις να κάνεις κάτι σε πιο ουδέτερο και πας προς το ψαρικό. Γαρίδες σαγανάκι.. σίγουρα θα μείνει με το στόμα ανοιχτό μόλις το αντικρύσει.. Τέλος σου έμειναν το επιδόρπιο και το κρασί. Εύκολη υπόθεση. Κρασί λευκό ταιριάζει και με το φαγητό και επιδόρπιο σουφλέ σοκολάτας που είναι και η σπεσιαλιτέ σου.

  Όλα έτοιμα.. Το τραπέζι στρωμένο, το φαγητό έτοιμο, το κρασί στην κατάλληλη θερμοκρασία , ωραία ατμόσφαιρα με κεράκια και χαλαρή μουσική υπόκρουση. Αφού έρχεται στην ώρα της και μετά τα πρώτα 10 λεπτά απίστευτης αμηχανίας, χαλαρώνετε λιγάκι και σου δηλώνει ευθαρσώς ότι πεινάει σα λύκος. Σε πιάνει λίγο η ώρα σου αλλά άμα καταφέρεις και την χορτάσεις ίσως να το εκτιμήσει, κάνεις όνειρα εσύ. 


  Δεν αναφέρεις τίποτα για το μενού, το κρατάς για έκπληξη. Παίρνεις το πρώτο πιάτο στα χέρια σου, φουσκώνεις σαν παγόνι και βγαίνεις από την κουζίνα με τον θησαυρό.

 -Αχ! Τι είναι; , σε ρωτά..
- Μανιτάρια , λες εσύ
-Αχ μωρέ , δε μ’ αρέσουν καθόλου , αλλά για σένα θα κάνω μια εξαίρεση.


  Χάνεις την γη κάτω από τα πόδια σου. Έψαχνες όλη μέρα στο κέντρο της πόλης για να τα βρεις και αυτή δεν τα τρώει. Ήδη νιώθεις ηττημένη αλλά δεν πτοείσαι. Όπως φανταζόσουν η εξαίρεση δεν έγινε ποτέ, έκανε μια προσπάθεια να φάει μια μπουκίτσα , αλλά την ώρα που έφτιαχνες την playlist (καλά που βρέθηκε ο τερλέγκας στο φάκελο με τις μπαλάντες;;;) την άφησε ευγενικά στην πετσετούλα (sic). Ε αφού δεν έφαγε τίποτα σκέφτεσαι να φέρεις το κυρίως πιάτο. Τις ντύνεις , τις στολίζεις και τις βγάζεις τσάρκα στο τραπέζι.
  
-Αααα..Τι ωραίες γαριδούλες.. φαίνονται πεντανόστιμες.. ,λέει  (γελάνε και τα μουστάκια σου)
- Ναι είναι από τα αγαπημένα μου πιάτα .. (και συνεχίζεις να κοκορεύεσαι..)
- Πω πω έκανες τόσο κόπο.. (κάτι δεν πάει καλά) αλλά (να το να το..) δυστυχώς έχω αλλεργία στις γαρίδες ( έχεις καταρρεύσει..)
 - Ααα.. Εεε … Χμμμ .. μποοοορώ να σου φτιάξω κάτι άλλο, δεν μου είναι κόπος..(προσπαθείς να συνέλθεις.)
- όχι όχι .. έκανες τόσα.. θα συνεχίσω με το κρασί και ίσως πάμε στο γλυκό κατευθείαν..

Εντάξει και αυτή κάπως το έσωσε.. Τι πιθανότητες είχε να συμβεί αυτό;;; Πας στην κουζίνα και χαϊδεύεις απαλά τα μουστάκια της γαριδούλας και αναρωτιέσαι τι άλλο μπορεί να πάει στραβά. Σαν να ήταν στο μυαλό σου ακούς την φωνή της να σου δίνει το τελειωτικό χτύπημα..

-Αχ τρελαίνομαι για όλα τα γλυκά εκτός από την σοκολάτα…

Αυτό ήταν.. Μαζεύεις τα κομμάτια σου, τα βάζεις στο multi , προσθέτεις 1 φλιτζάνι γκαντεμιάς φρέσκιας φρέσκιας , λίγες κατάρες πρώην και μόλις γίνει σφιχτό το μίγμα βγαίνεις στο σαλόνι. Το παν είναι να μην σε πάρει από κάτω.. Κ εδώ έχασες.. Λες ότι γλυκό δεν έχει , μετά σε πιάνει το παράπονο , πίνετε ότι κρασί υπάρχει στο σπίτι , της έχει εξιστορήσει όλα τα καμώματα των πρώην σου ( μάλλον θα ένιωθε ότι συμμετέχει στο πάνελ του κους κους) και σας παίρνει το ξημέρωμα. Εσύ να σιχτιρίζεις και να αναφωνείς «γιατί σε μένα ρε φιλαράκι;» και αυτή να χαίρεται  γιατί απέκτησε μια καινούργια «κολλητή»..

Fell in love with an alien….


Μεσημέρι, καφεδάκι και υπολογιστής. Είναι από αυτές τις μέρες που οι υποχρεώσεις λιγοστεύουν ευχάριστα και ο χρόνος καμπυλώνεται..!!! Μέρες εκλογών και το ταξιδάκι είναι προ των πυλών.. Τι καλύτερο; Α ναι.. Ο καφές όπως πάντα άψογος και οι σκέψεις λόγω έλλειψης απασχόλησης τριγυρνούν στα παλιά!!!

Χαζεύοντας το νούμερο ένα κουτσομπολίστικο site (facebook) πέφτεις πάνω σε πρώην- νυν – μέλλουσες και δεν συμμαζεύεται. Αμέσως σου έρχονται στο μυαλό φράσεις που άφηναν ελεύθερες χωρίς καθόλου ενοχές. Είναι αναπόφευκτο να ομαδοποιηθούν με μιας και να μαλλιοτραβιούνται για το ποια θα είναι η αρχηγός!!! Αλλά για ένα λεπτό.. Εσύ πάς πίσω;

Μήπως ήρθε ο καιρός για την αυτοκριτική σου; Για βάλε κάτω τι έχεις πει εσύ κατά καιρούς και έπειτα συναγωνίσου τις άλλες. Γιατί όσα εγχειρίδια και αν διάβασες για το πώς να κερδίσεις τις εντυπώσεις στο πρώτο ραντεβού, πάντα τα καταφέρνεις και τα κάνεις θάλασσα. Ίσως να βελτιώθηκες στον τομέα «σταματάω να θάβω τις πρώην μου» , αλλά στο να κρατάς το ενδιαφέρον ίσως θες κάποια μικρή-μεγάλη προσπάθεια ακόμη. Και τότε ξεπετάγεται στο μυαλό σου η κλασσική ακολουθία κινήσεων- λέξεων στα ραντεβού σου.

Φτάνεις στο σημείο που δώσατε ραντεβού στην ώρα σου! Καθυστερεί 2 λεπτά και δεν χάνεις ευκαιρία να το επισημάνεις κοιτώντας την με απειλητικό ύφος. Ο τρόμος συνεχίζεται! Πρέπει να περάσετε τον δρόμο αλλά μόνο από το συγκεκριμένο φανάρι που περνάς κάθε φορά και μόνο όταν είναι πράσινο. Κάνεις δύο βόλτες γύρω από την κοπέλα για να μπορέσεις να βρεις τα βήματα σου χωρίς να σε εμποδίζει. Το κακό βέβαια είναι ότι βρέχει και κάπως χάνεις τον βηματισμό σου! (Αλήθεια τον Jack Nicholson τον θυμάσαι στην ταινία???)

Η καφετέρια που έχεις επιλέξει είναι αυτή που πάς πάντα! Στρογγυλοκάθεσαι στο σημείο που προτιμάς, πάντα!!! Παραγγέλνεις το συνηθισμένο και αρχίζει η κουβέντα!! (Ωχ!!) Χωρίς να πρωτοτυπείς πιάνεις κουβέντα για τον καιρό και αναλύεις τις καιρικές συνθήκες.. Έχει συννεφιά άρα ξεκινάς να λες ότι την νέφωση την μετράμε σε όγδοα και επίσης ότι κάθε συννεφάκι έχει το δικό του όνομα. Ανάλογα με τον τρόπο δημιουργίας κτλ , ήρθε ο καφές και συνειδητοποιείς ότι το ραντεβού σου κοιτάζει την γκαρσόνα (γιατί άραγε??).

Αποφασίζεις να της ρίξεις το μπαλάκι και να την ρωτήσεις για τα ενδιαφέροντά της. Ξεκινάς με την μουσική! Τότε αρχίζεις να αναζητάς ένα laptop για να κάνεις google άγνωστες λέξεις όπως Πάολα, Ειρήνη Μερκούρη και κάτι άλλες!! Ξαναπαίρνεις τα ηνία και μιλάς για τα δικά σου ενδιαφέροντα! Φυσικοί νόμοι, σεισμικές ακολουθίες , λογάριθμοι και για χαλάρωμα μερικές ενδιαφέρουσες (????) πληροφορίες από το National Geographic!!! Το πρώτο χασμουρητό κάνει την εμφάνιση του!!!

Τα περιθώρια στενεύουν και πρέπει να αναστρέψεις το εις βάρος σου κλίμα.. Αυτοσυγκεντρώνεσαι και αρχίζεις να μιλάς για το μεγάλο σου πάθος την πολιτική!!! Ξεκινάς αναφέροντας τους πετυχημένους αγώνες, τις πορείες. Έπειτα αναπτύσσεις τις ιδεολογίες σου και ο Άρης ξυπνάει μέσα σου.. Είσαι ένα κλικ από το να τραγουδάς ζαβαρακατρενέμια και το ραντεβού σου παραγγέλνει ένα σφηνάκι!!!

Χωρίς να ξέρει τι να κάνει προσπαθεί να αλλάξει θέμα αλλά μάταια.. Έχεις πωρωθεί τόσο που δεν χαμπαριάζεις. Όσο και να θες να σου κλείσει το στόμα με το δικό της , το πιθανότερο είναι να στο γεμίζει μπουνιές!!! Αφού επιτέλους σκας της προτείνεις ένα επόμενο ραντεβού! Της λες: « Το Σ-Κ που έρχεται θα πάω για field observation , θα θελες να με συνοδέψεις???» και σου απαντάει : «Προτιμώ το clubbing στην πόλη»!!!

Where did I go wrong??????

Μια , δυο, τρεις…. δε σε θέλει μωρό μου… !!!!




 Είναι Πέμπτη βράδυ, ο ουρανός έχει ανοίξει τις βρύσες του και συ ετοιμάζεσαι για το νέο σου πρώτο ραντεβού!!! ΝΑΙ!!!! Έχεις ραντεβού!!! Μετά από 10 μήνες φαγούρας (sic) έφτασε η στιγμή να ανταμώσεις ξανά με τον γλυκούτσικο φτερωτό θεό!!! 

 Την γνώρισες σε εκείνο το ωραίο μαγαζάκι που συχνάζεις και αμέσως μαγεύτηκες!!! Πολύ γρήγορα γνωριστήκατε , ανταλλάξατε τηλέφωνα και κανονίστηκε και η επόμενη συνάντηση.. Εννοείται πως είχατε σχεδιάσει να πάτε για ένα χαλαρό δείπνο και ίσως ακολουθούσε και ένα ποτάκι. Όμως ο καιρός είχε άλλα σχέδια και έκανε τα δικά σας κυριολεκτικά μούσκεμα!!! 

  Σου μένει 1 ώρα για να ετοιμαστείς και να πας τελικά για ποτό σπίτι της αφού άλλαξε το πλάνο.. Ανάβεις θερμοσίφωνα για ένα ντουζάκι, το air condition για να μην πουντιάσεις , την τηλεόραση για να ρίχνεις κλεφτές ματιές στον αγώνα και εννοείται τον υπολογιστή για κάθε χρήση.. Καθώς λικνίζεσαι στους ρυθμούς των Moloko , με την βούρτσα για  μικρόφωνο, ακούς ένα τσαφ χωρίς να το συνοδεύει το χαρακτηριστικό τσουφ (δεν είναι το τρένο των 8!!). Η οθόνη σβήνει , μυρίζει καμένο και ο υπολογιστής σου μόλις σου είπε το ύστατο χαίρε.. 

  Ανοίγεις το κουτί και είναι εμφανές ότι η μητρική παρέδωσε το πνεύμα. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι να την πάρεις τηλέφωνο και ν ακυρώσεις το ραντεβού γιατί θες να ξαγρυπνήσεις τον υπολογιστή. Τελικά παίρνεις κουράγιο από το κρασί που στέκεται καμαρωτό στο τραπέζι ( ήθελες και βραβευμένο ανάθεμα  σε) , το αγκαλιάζεις , βάζεις το όμορφο παλτό σου και πας να βγεις από την πόρτα… Μήπως ξέχασες κάτι?? Πρώτη φορά σπίτι της δεν πήρες τίποτα εκτός από το αγαπημένο σου κρασί, που στην τελική θα το πιείς εσύ.. Ανοίγεις την  ντουλάπα με τα δώρα , βρίσκεις ένα συσκευασμένο και άθικτο κερί , το βάζεις στην τσάντα και κατεβαίνεις στην βροχή.

  Με υπομονή που θα την ζήλευαν και οι πιο τυπικοί βρετανοί, στέκεσαι στο φανάρι. Τότε σου θυμίζουν αμέσως ότι βρίσκεσαι στο Ελλάδα και ένας πολύ προσεκτικός οδηγός κάνει τα πάντα για να περάσει μέσα από την λακούβα με τα λασπόνερα και να σε γεμίζει trendy πιτσιλιές.. Μετά τα σχετικά γαλλικά που του αραδιάζεις συνειδητοποιείς ότι χρόνο δεν έχεις  αλλά και η βροχή δυναμώνει.. 

  Φτάνεις στην οικοδομή της κοπελιάς και μετά τα σχετικά κουδούνια , ποιος είναι , εγώ είμαι (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ανοίγουμε σε ένα εγώ!!) μπαίνεις στην μέσα  και περιμένεις το ασανσέρ. Μια λάμψη έρχεται από την πόρτα αλλά δεν δίνεις σημασία μπαίνεις και πατάς τον 5ο.. Μόλις ξεκινάει το ασανσέρ ακούγεται ο σχετικός κρότος του κεραυνού και η φάτσα σου εξαφανίζεται από τον καθρέφτη.. Μην την ψάχνεις πάνω κάτω , το ρεύμα κόπηκε!!!    

 Πάνω από όλα ψυχραιμία.. Τρίτωσε που λένε το κακό , τι άλλο μπορεί να συμβεί πια.. Βαθιές ανάσες για χαλάρωμα και για να μπορέσεις να σκεφτείς.. Ακούς μια φωνούλα απέξω να λέει «Εσύ στο ασανσέρ θα περιμένεις γιατί η πυροσβεστική έχει πολλές κλήσεις!!»».. Και τι θα κάνεις εκεί; Στα σκοτάδια; Αφού ψαχουλεύεις την τσάντα βρίσκεις το κεράκι που προοριζόταν για δώρο και το ανάβεις..  

  Τι ρομαντικά που είναι.. εσύ και το κρασί να κάθεστε σε ένα χώρο 1 επί 1. Μέσα σε όλα που έχεις στο τσαντάκι του sport billy βρίσκεις και ένα ελβετικό σουγιαάκι που έχει πάνω ανοιχτήρι.. Ποτήρια δεν υπάρχουν οπότε το κρασάκι από μέσα και για πάρτη σου.. Μουσικούλα από τα mp3s του κινητού και να πως έφτασες στο τσακίρ κέφι.. 

  Την στιγμή που κάνεις δεύτερη φωνή στον Τερζή (???)  έρχεται το ρεύμα και με τα πολλά σε βγάζουν έξω.. Με το ζόρι κρατιέσαι στο όρθιο αλλά καταφέρνεις να φτάσεις στο διαμέρισμα.. Κρασί δεν υπάρχει, κερί εντάξει κάτι έμεινε… Το μόνο που θες είναι ένας ελληνικός να στανιάρεις και μια κουβερτούλα.. Η κοπελιά από ραντεβού γίνεται εν μέρει νοσοκόμα και κάπου εκεί στην γωνίτσα του καναπέ είτε από απελπισία είτε από κόπωση ρίχνεις το πρώτο ροχαλητό!!

Άσπρη τρίχα….



Είναι ένα ωραιότατο κυριακάτικο ανοιξιάτικο πρωινό.. Ο ήλιος λάμπει , τα πουλάκια τιτιβίζουν μελωδικά (θέλουμε να πιστεύουμε) και τα λουλούδια έχουν ανθίσει στην εξοχή (στην πόλη πάλι το τσιμέντο ίδιο χρώμα έχει κάθε εποχή). Καθώς ο καλός θεούλης , που δεν υπάρχει, έφτιαξε τις μέρες τις εβδομάδας, εμείς επιλέγουμε την Κυριακή για να την θεσπίσουμε ως γιορτινή.
Σε πλήρη αντίθεση με την ταινία «Ποτέ την Κυριακή», έχεις φορτώσει ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει από την μία χαλάρωση και ηρεμία και από την άλλη μια γερή βουτιά σε οποιαδήποτε εκκρεμότητα . Παράλληλα με το πρωινό χουζούρεμα περνάει και από το αγουροξυπνημένο μυαλουδάκι σου το πρόγραμμα της ημέρας. Θα σηκωθείς , καφεδάκι, τσιγαράκι εφημερίδες, μια ματιά στο mail και στο facebook (που έχει γίνει must πλέον), άντε και κανένα sms στο μωρό ( αν υπάρχει..) κτλ κτλ.. και ο κατάλογος μεγαλώνει ..

Αφού πήρες την γενναία απόφαση να σηκώσεις το ταλαιπωρημένο σου κορμάκι, κατευθύνεσαι προς το μπάνιο για τα απαραίτητα. Αφού έχεις πλύνει το πρόσωπό σου και ετοιμάζεσαι να ρίξεις μια περήφανη ματιά στον καθρέφτη αναφωνώντας «φτου σου κοπελάρα μου», το αντικαθιστάς με ένα επιφώνημα «αααα… what the fuck??!!» και ένα έντρομο βλέμμα σαν να βλέπεις τον Μητσοτάκη ξανά πρωθυπουργό.

Ναι, είναι πλέον γεγονός. Η πρώτη άσπρη τρίχα σου στέκεται υπερήφανα μαζί με τις υπόλοιπες σκουρόχρωμες στα αριστερά του κεφαλιού σου. Μετά τα 20 λεπτά που ακόμα παρατηρείς την τρίχα καταλαβαίνεις ότι και ο Uri Geller να ήσουνα δε θα την κατάφερνες να αλλάξει χρώμα. Το μόνο που αλλάζει χρώμα είναι το πρόσωπο σου , δίνοντας μια απόχρωση ώχρας και ενίοτε τρίχας, δηλαδή λευκό.

Με ένα αργό και συνάμα επώδυνο σύρσιμο φτάνεις μέχρι την κουζίνα προσπαθώντας να βρεις παρηγοριά στον αγαπημένο σου Jacobs . Μόλις τελειώνει την τελετουργία η καφετιέρα , θαυμάζεις την σκούρα όψη του καφέ. Δε προλαβαίνεις να χαρείς και αμέσως αρχίζει να ασπρίζει, τι το θελες τόσο γάλα;;; Το θέαμα σε παραπέμπει απευθείας στην νέα σου συντροφιά. Τα δάχτυλα πηγαίνουν αυθόρμητα προς τα εκεί και ψαχουλεύουν. Μπα τυχαίο θα ήταν, σκέφτεσαι εσυ.. Αμ , δε!
Ανοίγοντας τον υπολογιστή κοιτάς πρώτα πρώτα τα mails σου. Σε ένα από αυτά σε προσκαλούν να μετάσχεις σε μια έρευνα. Αφού δέχεσαι πατάς το επόμενο και βγαίνει μια σελίδα με ηλικίες.. Άντε διάλεξε τώρα. Όσο και αν νιώθεις 18 ανήκεις στην επόμενη κατηγορία, αυτή που λέει 26-30. Το βάζεις και αμέσως σου ανακοινώνεται πως δεν ανήκεις στο target group, κοινώς τα έχεις τα χρονάκια σου.. (sic). Αυτή είναι λοιπόν η στιγμή που λες ότι επαναλαμβανόμενη σύμπτωση παύει να είναι σύμπτωση. Κάποιος θέλει να σου υπενθυμίσει κάτι.



Τι και αν οι κολλήτοι σου , για να μην σου χαλάσουν το χατίρι, σου έβαλαν πάλι 22 κεριά στην τούρτα (για 4η φορά ), τι και αν κάθε τρεις και λίγο κυνηγάς 18αρες άντε το πολύ 19 , ε και νιώθεις μια κάποια φρεσκάδα, τι και αν ακόμα η μαμά σου επιμένει να σε φωνάζει κοριτσάκι μου, εσύ πλέον έχεις ένα απρόσμενο μουσαφίρη που έχει ως μοναδικό σκοπό να μαρτυρά τα πιο κρυφά σου μυστικά.
Η πραγματικότητα είναι μία και αρκετά τρομακτική. Η καλύτερη σου φίλη και ορκισμένη εργένισσα, έχει σοβαρή σχέση και ετοιμάζεται για το μοιραίο. Πλέον στα μαγαζιά που πηγαίνεις κάνουν τα γενέθλια τους 28+. Την τελευταία φορά που βγήκες για clubbing με το πιτσιρίκι κρατούσες τα μάτια σου ανοιχτά με οδοντογλυφίδες. Το χειρότερο;;; όποιο άτομο γνωρίσεις το συγκρίνεις ηλικιακά με το μικρό σου αδερφάκι.!!!



P.S. Την Τρίτη έχει κομμωτήριο!!!!!!!!!!

Nobody’s wife!!!!



 Είναι Παρασκευή!!! Αυτό από μόνο του φτάνει για να πετάς στα σύννεφα!! Ο καφές έχει διαφορετική γεύση, η κίνηση στους δρόμους δε σε ενοχλεί και τα μπινελίκια των οδηγών αντηχούν στα αυτάκια σου σαν γλυκές μελωδίες.. Μήπως τελικά δεν είναι μόνο η Παρασκευή η αιτία όλων αυτών; Ρίχνεις μια κλεφτή ματιά στον καθρέφτη του αυτοκινήτου και χαμογελάς συνεχώς!! Σε θαυμάζεις όπως και ο τυπάκος δίπλα που περιμένει στο φανάρι.. Γυρνάς και του χαμογελάς!  

  Και είναι πλέον γεγονός ότι δεν φταίει η Παρασκευή αλλά ένα άλλο γυναικείο όνομα που ουδεμία σχέση έχει με ημέρα της εβδομάδας. Πριν κάνα μήνα  περίπου γνώρισες από τους φίλους-προξενήτρες ένα χαριτωμένο πλάσμα που επιτέλους έκανε και σένα να μοιάζεις χαριτωμένη και έδωσε χρώμα στην κατάμαυρη ζωή σου!! Σαν πολύχρωμο ουράνιο τόξο λοιπόν, σχεδιάζεις με την νέα αγαπημένη σου για το τι θα κάνετε την Παρασκευή το βράδυ! 

   Σαν δύο που είστε μοιράζεστε μεταξύ των γνωστών και φίλων.. ω τι τύχη σήμερα έχει πάρτυ για τα γενέθλια του ένας κοινός σας φίλος!! Ο τιμώμενος φίλος δεν σας νοιάζει τα πόσα κλείνει (κοντεύει τα 30 και μετράει ανάποδα) παρά μόνο ότι  εσείς οι δυο σαν ένα πρέπει να εντυπωσιάσετε.. Εμ τι ..Άδικα σας λένε το ζευγάρι της χρονιάς;

  Έρχεται το βράδυ, ντύνεσαι στολίζεσαι σαν λατέρνα και σαν κυρία που είσαι πηγαίνεις να πάρεις το αμόρε από το σπίτι.. Ε όπως και να το κάνουμε άλλη αίγλη έχει να κάνεις τα τρία τετράγωνα που σας χωρίζουν με το αμάξι και άλλο με τα πόδια.. Πως θα ρυπάνεις και το περιβάλλον;; Το δώρο το είχε κανονίσει αυτή (ούτε μήνας δεν πέρασε σαν παντρεμένες κάνετε) εσύ απλά το κρατάς!! 

  Εισέρχεστε στον χώρο του πάρτυ.. Οποία έκπληξη , συναντάς όσους όσες απέφευγες καιρό.. Ήταν αναμενόμενο αυτό.. Ο γνωστός ,του γνωστού , του πρώην , της πρώην όλοι σε ένα χώρο μερικών τετραγωνικών  στον 5ο όροφο να μην μπορείς και να πηδήξεις.. Και τώρα που είπα πρώην  εκείνος ο πωπουλίνος  ο πεταχτούλης κάτι σου θυμίζει ε; Ή μήπως είναι ιδέα σου; Το συννεφάκι της ιδέας εξαφανίζεται στην θέα της κοπελιάς που έρχεται όλο καμάρι μαζί με το αγαπημένο σου ποτό. 

  Χαζολογάτε αριστερά δεξιά , λέτε πόσο ευτυχισμένες και ταιριαστές είστε και όλοι σας έχουν κατά φτύσει για να μην σας ματιάσουν και καλά.. Πάνω στην ώρα που είχε πέσει ησυχία ο πωπουλίνος γυρνάει από την μπροστινή του μεριά και αποκαλύπτεται η αγαπημένη σου πρώην.. Το ουράνιο τόξο που λέγαμε πριν κάνει την εμφάνισή του ξανά.. Θες να ανοίξει η γη να σε καταπιεί , σκέφτεσαι να κλειστείς στην τουαλέτα ή να πέσεις από τον 5ο.. Το να κρατήσεις την ψυχραιμία σου δε το σκέφτεσαι καν με την τρελή  ακριβώς απέναντι σου!!! 

  Πριν προλάβεις να ολοκληρώσεις την σκέψη σου έρχεται το πρώτο χτύπημα.. Η πρώην έρχεται συστήνεται στην νυν (τι πολιτισμός !!!)  και καθώς ρίχνει ένα θανατηφόρο αλά X-ray βλέμμα αναφωνεί “όλο και όλο αυτό είναι; Σε large δεν βγαίνει”.. Η κοπελιά σου κατεβάζει το ποτό σαν σφηνάκι ,εσύ γουρλώνεις τα μάτια, σφίγγεσαι και η πρώην έχει πεθάνει στο γέλιο..

 Το αμόρε σου λέει την κλασική ατάκα με τα αρώματα περί μεγέθους και αξίας (δεν είναι δα και στρουμφάκι!!) αλλά δεν ισοφαρίζει ούτε κατά διάνοια .. Η υπέροχη πρώην (που σου θυμίζει συνεχώς γιατί την χώρισες)  δεν χαμπαριάζει τίποτα και περνάει στην αντεπίθεση και μάλιστα με χτυπήματα κάτω από την ζώνη. Αποφασισμένη να σε κάνει να τραγουδάς φωτιά στα παρασκευόβραδα (εκτός από τα σαββατόβραδα) αρχίζει κουβέντα (??) με την νυν για τις ερωτικές σας προτιμήσεις.. Και εμείς κάναμε εκείνο και το άλλο και εκεί και παραπέρα και δεν σταματάει με τίποτε.. 

 Θέλοντας να φανεί ευγενική η νυν δεν αντιδρά στις προκλήσεις ώσπου η ex ξεφεύγει από τα όρια (άραγε έχει;;;;) και της λέει «σε έχει κερατώσει ή σου το παίζει ακόμη ερωτευμένη;» . Η καλά κρυμμένη κατίνα της νυν βγαίνει προς τα έξω. Πρώτα κοιτά εσένα με βλέμμα «θα τα πούμε σπίτι εμείς» και χωρίς να χάσει χρόνο πιάνει την ex από το μαλλί.. 

  Το σκηνικό θυμίζει western που όλοι τρέχουν να κρυφτούν και ο πιανίστας συνεχίζει ατάραχος το έργο του συμβάλλοντας κιόλας στην εξέλιξη της μάχης. Για soundtrack εδώ παίζει το άκρως ειρωνικό για την περίσταση «έρωτα ή πόλεμο» της θεάς και οι καλεσμένοι με μια ενστικτώδης κίνηση ανοίγουν χώρο στις κοπελιές ( ε να έχουν την άπλα τους) που έχουν γίνει ένα κουβάρι. Όσο κολακευτικό κι αν είναι για σένα να βλέπεις δύο να σφάζονται για τα μούτρα σου , δε μπορείς να παραβλέψεις δύο πράγματα..
 1) Αύριο (για να μην πω σήμερα) χωρίζεις..
 2) Έχεις γίνει πρωτοσέλιδο (είναι να μην σε πιάσει gay στο στόμα του) και θα περάσει κάνας χρόνος για να κυκλοφορήσεις πάλι έξω..

 Το θέαμα στην αρένα λήγει, μαζεύεις την νυν, ζητάς συγνώμη από τον οικοδεσπότη κα εύχεσαι να μην τράβηξε κανείς βίντεο και αύριο το πρωί βρίσκεστε στο youtube!!  Αποφασίζεις να την πας σπίτι γιατί με το νέο σκισιματάκι στην μπλούζα μάλλον για άστεγη θα την πέρναγαν. Στην έξοδο από το αμάξι σου ρίχνει ένα βλέμμα (πιθανόν το τελευταίο) και σου λέει ότι θα σου τηλεφωνήσει αυτή… Ακόμα παίρνει… !!  

Mum, Dad….. I’m a Muff Muncher!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ξυπνάς ένα ωραίο φθινοπωρινό πρωινό και όπως κάθε φορά απολαμβάνεις το καφεδάκι σου παρέα με τον αγαπημένο σου υπολογιστή. Οι κινήσεις συνηθισμένες, ανοίγεις να διαβάσεις τα mails σου!! Στις σοβαρές ειδήσεις προσέχεις ότι 2 θεματάκια αφορούν το coming out κάποιων γνωστών καλλιτεχνών.. Κάπως αρχίζεις και το σκέφτεσαι το ζήτημα… Μωρέ λες;

Μετά από μια μικρή περιήγηση στον κυβερνοχώρο πέφτεις πάνω σε ένα χαριτωμένο cartoon.. Δεν είναι άλλη από την Lizzy the Lezzy και τις μικρές τις ιστορίες… Εσένα σου κεντρίζει το ενδιαφέρον αυτή με το coming out… Από την στιγμή που ξύπνησες κάτι σου λέει μέσα σου ότι σήμερα είναι η μεγάλη μέρα.. Λίγο το ότι πλησιάζεις στα 30, έχεις σταθερή σχέση με την επί χρόνια κολλητή σου, οι πρώην συμμαθήτριες έχουν από ένα κουτσούβελο και όλο το σόι περιμένει πότε θα πέσεις από το ράφι… Πολύ θέλει να κάνεις μπαμ και να στείλεις 4-5 στο νοσοκομείο;

Είσαι πλέον αποφασισμένη και η κυριακάτικη μάζωξη της οικογένειας φαντάζει για σένα η ιδανική ευκαιρία για να τους ξεκάνεις όλους και να είσαι η μοναδική κληρονόμος…!!! Για αρχή το συζητάς κάπως με το αμόρε σου για να μπορέσετε να έχετε μια κοινή γραμμή… Αφού συνεννοείστε μεταξύ σας, σας μένει μόνο να κάνετε μια λίστα με τα χάπια που θα χρειαστείτε.. Μερικά υπογλώσσια για την πίεση , κάνα 2 κουτιά lexotanil σε περίπτωση που τα νεύρα ξεφύγουν και έτοιμες για το μεγάλο ντου..!!

Έφτασε που λες η Κυριακή,γιορτή και σχόλη (που να μην ήταν η βδομάδα όλη ) και μαζεύεται το γαμώ το σόι μου σιγά σιγά.. Έρχονται θείοι, θείες και σε καμαρώνουν. «Μα πως ψήλωσες έτσι (από την προηγούμενη βδομάδα), τι όμορφη που είσαι , άντε με το καλό να βρεις ένα καλό παιδί.. Αλήθεια εκείνο το καλό παλικάρι από την δουλειά τι κάνει;» Και μετά έρχεται η σειρά της κοπελιάς που περνάει από τον ανιχνευτή ψεύδους και μόνο το χρώμα του βρακιού της δεν ρωτάνε..
 
Εκεί λοιπόν σκέφτεσαι ότι τα χεις βαρεθεί όλα αυτά και είτε στο παίζουν ότι δεν καταλαβαίνουν τίποτα είτε όντως δεν καταλαβαίνουν.. Πλέον έχεις πάρει τις αποφάσεις σου και κάπου μεταξύ μουσακά και κοκκινιστού θα πετάξεις την βομβούλα.. Είναι μελετημένο.. Ο μουσακάς βαρύς , το κοκκινιστό σε απορροφάει οπότε θα αργήσουν να αντιδράσουν και πιθανότατα στα δευτερόλεπτα που θα μεσολαβήσουν θα πεις την μαγική φράση «εμπρός καλό μου ελικόπτερο» , ως άλλος αστυνόμος Σαΐνης , και θα εξαφανιστείς..

Ο πατέρας έχει πιάσει μια συζήτηση περί των οικονομικών και ζητάει την άποψη σου για κάποιες επενδύσεις.. Ανασκουμπώνεσαι, παίρνεις το σοβαρό σου ύφος και λες με τρεμάμενη « Είμαι λεσβία και τα χω με την Μαρία 3 χρόνια τώρα και μένουμε μαζί»

Την σιωπή σπάει η ερώτηση του ανιψιού σου, « δηλαδή εσύ και η Μαρία φιλιέστε;» και στο καπάκι βλέπεις το τραπέζι να αποκτά μαγικές ιδιότητες και να γίνεται ιπτάμενο.. Από την ζήλια τους τα πιατικά αρχίζουν να πετάνε και αυτά.. Ο μουσακάς με το κοκκινιστό δημιουργούν ωραία σχεδιάκια στο χαλί ενώ το κρασί έχει χρωματίσει τον τοίχο.. Το σχέδιο της απόδρασης απέτυχε παταγωδώς και ανυπεράσπιστες απέναντι στο σόι απλά παρακολουθείτε…

Μετά την εκτόξευση των πυραύλων , έρχεται η σειρά του βρισίματος.. « και δε σε σπούδασα εγώ τόσα χρόνια για να μου βγεις ανώμαλη, και πως θα βγω εγώ αύριο στο δρόμο (όπως και χτες) , πως θα αντικρύσω τους γονείς της κοπελιάς; Τι θα τους πω ; ( Γεια σας συμπέθεροι)». Το λογύδριο συνεχίζεται για κάποια ώρα μέχρι την στιγμή που αναλαμβάνει η μητέρα..

Όπως κάθε γυναίκα έτσι και αυτή ξέρει να διαχειρίζεται κρίσεις. Συγκεντρώνει όλο της το ταλέντο , βγάζει μια μικρή κραυγή και πάρτην κάτω. Μια καλοσχεδιασμένη λιποθυμία , που αποσπά την προσοχή, σου δίνει χρόνο να εξαφανιστείς και ξαναβάζει την κουβέντα σε μηδενική βάση… Το ελικόπτερο σε περιμένει στην ταράτσα και το αύριο μυρίζει περιπέτεια…

Lizzy are you on your period??????




Είναι τελευταίες μέρες του Σεπτέμβρη και συ ετοιμάζεσαι να δώσεις το τελευταίο μάθημα της γαμημένης εξεταστικής! Ξυπνάς το πρωί και νιώθεις κάτι ενοχλητικό να κόβει βόλτες στην κοιλιά σου! Όοοοοχι δεν είναι εξωγήινοι αλλά είναι οι πόνοι περιόδου που σε καλημερίζουν!!! Φρικάρεις!!! Πετάγεσαι πάνω για τα απαραίτητα και στην συνέχεια κατεβάζεις 2-3 παυσίπονα για να έρθεις στα ίσια σου! Ότι και να γίνει, έστω και μπουσουλώντας θα καταφέρεις να πας στο πανεπιστήμιο. 

Βέβαια τίποτα δεν έρχεται ακάλεστο! Σε είχε προειδοποιήσει. Εμ, ναι… λίγο το βυζί που είχε γίνει σαν της Πάμελα, λίγο ότι τάραξες 5 κουτιά σοκολάτες σε ένα απόγευμα (!!!!), κάτι αδικαιολόγητα νευράκια και ξεσπάσματα και voila περίοδος!!!! Από την άλλη όμως παρατηρείς ότι τα ίδια συμπτώματα παρουσιάζει και ο έρωτας σου ο αγιάτρευτος!! Μωρέ λες? Μετά από τόσο καιρό να καταφέρατε να συγχρονιστείτε; 

 Αφού τελειώνεις με τις πανεπιστημιακές υποχρεώσεις παίρνεις ένα τηλέφωνο το αμόρε για να κανονίσετε το υπόλοιπο της μέρας. Γενικά την ακούς κάπως ψυχρή και οι απαντήσεις τις είναι μονολεκτικές. Δε δίνεις σημασία, πρωί λες είναι δεν έχει πιει καφέ. Με την κουβέντα αποφασίζει να κατέβει να σε βρει και να πάτε για καφέ. Τότε κάνει την μαγική ερώτηση «τι καιρό έχει;», «ψιλοβρέχει» απαντάς. «Βρέχει???? Σα δε ντρέπεσαι να μου το κάνεις αυτό, τίποτα δε σκέφτεσαι» και το τηλέφωνο κλείνει! Τι την έπιασε? Λες και έχεις πιάσει ένα λάστιχο και βρέχεις εσύ το κέντρο της πόλης. (!!!!!)

Ο καφές ακυρώνεται και πηγαίνεις στο σπίτι να μαγειρέψεις και να χαλαρώσεις λίγο. Έχει περάσει μία ώρα από το υπέροχο εκείνο τηλεφώνημα και ξαφνικά βρίσκεται έξω από την πόρτα σου! «Αγάπη μου χίλια συγνώμη, έχω περίοδο και τα νεύρα μου είναι χάλια». Θέλεις να της πεις ότι αυτό φαινόταν εδώ και μέρες αλλά δε θες να δεις την συλλογή με τα CD να πετάνε γύρω γύρω από το δωμάτιο σαν ιπτάμενοι δίσκοι! Οπότε απλά την παίρνεις μια αγκαλιά! 

Το φαΐ είναι αρκετό και φτάνει και για τις δυο σας! Αποφασίζετε να δείτε ταινία παρέα και να λιώσετε στον καναπέ… Τα εφόδια υπάρχουν (σερβιέτες, ταμπόν κτλ..) και δη μοιρασμένα (κρίση κρίση!!!).  Κάτι τέτοιες φορές σκέφτεσαι τι τυχερή είσαι που είσαι λεσβία και πόσο εύκολα μπορεί να σε καταλάβει η άλλη αυτές τις μέρες!!! Το πρωί όμως σκεφτόσουνα πόσα κιλά τρέλας κουβαλάει μέσα της μια φορά το μήνα και αν αυτά είναι περισσότερα ή λιγότερα από τα δικά σου! Αλλάζεις το αρχικό συμπέρασμα και απλά νιώθεις οίκτο για τους άντρες!!! Εμ μπλέκουν με γυναίκες που έχουν περίοδο εμ δεν έχουν ιδέα πως είναι.!!!

Μετά το πρώτο μισάωρο ταινίας έχει ηρεμήσει και κοιμάται στην αγκαλιά σου! Ένα πράγμα πλέον αναβοσβήνει στο μυαλό σου. Καλύτερα μια βδομάδα έτσι παρά 15 μέρες αποχή!!!!

Gossip Girls…


Είναι ένα συνηθισμένο πρωινό. Ξύπνημα, προετοιμασία, σπάσιμο νεύρων στον δρόμο και ολοκληρωτική διάλυση τους στην δουλειά. Ως τώρα τίποτα δεν αλλάζει την ρουτίνα και οι κινήσεις επαναλαμβάνονται μιμούμενες την «μέρα της μαρμότας». Βέβαια ένας μικρός λόξυγκας είναι σημάδι ότι κάποιος σε μελετάει, αλλά εσύ δεν πιστεύεις σε αυτά. Όσο όμως περνάει η ώρα το σαγόνι σου έχει ξεχειλώσει , τα μάτια αργοσβήνουν επικίνδυνα και μια γενικότερη κατάπτωση είναι προ των πυλών..

Η επιστημονική εξήγηση των συμπτωμάτων έρχεται από την μαντάμ Σούλα. Αφού σε εξετάζει εξονυχίστηκα παίρνει το σοβαρό ύφος και βγάζει το ιατρικό ανακοινωθέν.. «Είναι μάτι!!!!! Σε ματιάσανε κορίτσι μου, σε έχουνε γλωσσοφάει .. οϊμέ οϊμέ..» Εντάξει θα επιβιώσεις από το κακό μάτι αλλά πρέπει να περάσεις την διαδικασία του ξεματιάσματος. Από την μία δεν σε πείθουν όλα αυτά ,από την άλλη όμως αν μία στο εκατομμύριο έχει δίκιο δε θα σε χαλάσει να επανέλθεις στα φυσιολογικά και να μην κυκλοφορείς σαν το ζόμπι.

Τελικά η Σουλάρα είχε δίκιο. Σαν να ένιωσες καλύτερα μετά το ξεμάτιασμα. Χρόνος για χάσιμο δεν υπήρχε οπότε στρώνεσαι ξανά στην δουλειά αγνοώντας τους λόγους που σε έφεραν σε αυτήν την κατάσταση , οι οποίοι θα κάνουν την εμφάνιση τους κατά το μεσημεράκι. Και το μεσημεράκι έρχεται, το φαγητό έτοιμο, νόστιμο και λαχταριστό περιμένει εσένα να το απολαύσεις.

Αμ δε… Η αγαπημένη σου σου έχει ετοιμάσει ένα ορεκτικό που πραγματικά θα σου κόψει την λαχτάρα για την νοστιμότατη μακαρονάδα. Μόλις πας να βάλεις μια μπουκιά στο στόμα σου σε ρωτάει με ύφος που σκοτώνει και ρινόκερο «Πουυυυυυυύ ήσουνα χτες???»… «Σπίτι αγάπη μου έβλεπα μπάλα» απαντάς κακόμοιρα μου.. Μετά σιωπή.. Η σιωπή μετά την καταιγίδα; Λες να αρχίσει τα μπινελίκια σε λίγο.. Περνάνε όλα αυτά από το μυαλό σου αλλά συνεχίζεις το φαΐ απτόητη..

Το πρόσωπο της σε ανύποπτο χρόνο αλλάζει όψη και χρώμα, παίρνει μια βαθιά ανάσα και αρχίζει να ουρλιάζει ως άλλη σοπράνο. Οι λόγοι που την οδηγούν στο παραλήρημα είναι ότι σε είδαν χτες σε γνωστό μαγαζάκι να χαριεντίζεσαι με ξανθιά ύπαρξη!!! Η πρώτη σκέψη σου είναι να βάλεις τα γέλια αλλά αυτό μάλλον θα χειροτερέψει την θέση σου. Από την άλλη αναρωτιέσαι αν ο διαιτητής χτες ήταν ξανθιά και αν τον είχες αγκαλιά…!!!

Το σόου συνεχίζεται , η αγαπημένη σου ασταμάτητη έχει βάλει στοίχημα να την ακούσει όλο το οικοδομικό τετράγωνο.. Εσύ απλά να προσπαθείς να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας ( για ελεφαντίνα δεν ξέρω) και να σιχτιριάζεις με το γεγονός πως σου φορτώσανε ξανθιά γκομενάρα και συ δεν άγγιξες καν!!!!!!

Μετά από 3 ηρεμιστικά και 2 ουίσκι κάπως έρχεται στα ίσα της η αγαπημένη σου.. Επιτέλους καταλαβαίνει ότι χτες παρακολουθούσες 22 ηλιοκαμένα παλικάρια να κλωτσάνε ένα στρογγυλό πράγμα ,να προσπαθούν να το περάσουν από μια γραμμή για να κάνουν τα δίχτυα να κουνιούνται ρυθμικά!!!! Έτσι λοιπόν καταλήγει στην αγκαλιά σου , να σου ζητάει συγνώμη και να ορκίζεται σε θεούς και δαίμονες ότι δεν θα πιστέψει καμιά ξανά… !!!

Εκεί αντιλαμβάνεσαι ότι όντως το πρωί η Σουλάρα είχε δίκιο!!! Σε είχαν κατασπαράξει τα αρπακτικά-φίλες της δικιάς σου και δεν σου είχε μείνει τίποτα όρθιο.. Επειδή όμως η εκδίκηση μερικές φορές είναι γλυκιά , το βραδάκι όταν τις δεις θα ρωτήσεις όλο παράπονο «Μα γιατί δεν με χαιρετήσατε χτες??? Δεν με είδατε????» !!!!

ΤΑΞΙΔΙ….



  Οι μέρες περνούν αθόρυβα, σχεδόν βαρετά. Οι εικόνες έχουν λιγοστέψει επικίνδυνα. Θα θελα να ταξιδέψω για να μπορέσω να γεμίσω και πάλι εικόνες. Η πόλη με πνίγει όπως με έπνιγες και συ. Κάθε ταξίδι είναι μια άλλη εμπειρία, παρόλο που ο προορισμός είναι ίδιος. Το μαγικό είναι ότι η ίδια διαδρομή είναι κάθε φορά διαφορετική. Πάντα ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο, μια λεπτομέρεια που δεν είχες προσέξει. Έτσι ακριβώς ήταν και το ταξίδι μου σε σένα. Ένα ταξίδι ήσουν. Ο προορισμός είτε η ψυχή σου είτε το σώμα σου.  Γιατί δεν είδα όμως τα σημάδια σου και ας σε ταξίδεψα τόσες και τόσες φορές. 

     Η φυγή δεν είναι λύση , πάντα μου λένε. Κι όμως δεν φεύγω. Απλά απομακρύνομαι από ένα μέρος έχοντας πάντα στο μυαλό μου το πρόβλημα. Δε το αποφεύγω απλά το επεξεργάζομαι με ένα δικό μου τρόπο. Λατρεύω την διαδικασία, το τελετουργικό που προηγείται της φαινόμενης φυγής. Η ανάγκη να το κάνω εσωτερικό με ωθεί στην φυγή. Απομόνωση, σκέψεις, προσπάθεια να τοποθετήσω τα πράγματα σε μια σειρά. Όχι απαραίτητα σωστή για όλους αλλά σωστή για την γαλήνη και την ηρεμία μου.

    Το πρωί κλείνω εισιτήριο. Έχω 24 ώρες ακόμη σε αυτήν την πόλη. 24 ώρες απομένουν για να ταξιδέψω και να αρχίσω να αλλάζω. Έχω πολύ χρόνο ακόμη ως το βραδύ της περισυλλογής. Τακτοποιώ τα πράγματα στο σπίτι. Φροντίζω να μην αφήσω ακαταστασίες γιατί ο ερχομός είναι οδυνηρός. Θέλω να δω το σπίτι όμορφο για να μπορέσει να γίνει καθρέφτης της δικής μου ομορφιάς και ηρεμίας συνάμα. Ο χρόνος ορίζεται από μένα. Άλλοτε με αργούς άλλοτε με γοργούς ρυθμούς. Δε με βιάζει τίποτα, δεν με καθοδηγεί τίποτα, θα φύγω. Μόνο αυτό σκέφτομαι. 

   Έχει έρθει το βραδάκι. 12 περίπου ώρες ακόμα . Κλείνω τα πάντα. Όλα είναι τακτοποιημένα γύρω μου. Όλα έχουν μια θέση. Μοιάζω σαν ξένο σώμα. Δεν ανήκω εδώ. Άλλες 12 ώρες και όταν επιστρέψω θα ανήκω. Η κανονικότητα των πάντων συγκρούεται μονίμως με την χαοτική μου σκέψη και την μπερδεμένη ψυχή μου. Αναζητώ να γυρίσω πίσω στις ρίζες μου και να μπορέσω να πάρω δύναμη από αυτές. Είναι γερές. Εγώ τις έκανα έτσι ώστε όποτε γυρνώ να παίρνω δύναμη και να συνεχίζω. 

   Απομόνωση. Όλα κλειστά. Internet, κινητά τα πάντα. Δεν θέλω να έχω επικοινωνία. Ίσως ένα τελευταίο μήνυμα σε κοντινό πρόσωπο ότι φεύγω. Δε θα με ενοχλήσει. Ξέρει πως δεν θέλω και ξέρει πώς να με αφήνει να λειτουργώ με τον τρόπο μου. Μουσική. Τραγούδια που μας συντρόφευαν αγάπη μου. τα ακούω ξανά και ξανά . Σε φέρνω κοντά μου, δίπλα μου. Σε αγκαλιάζω και σε φιλώ. 

   Σε διώχνω . Δεν πρέπει να είσαι εδώ, πρέπει να μαι μόνη μου. Δεν χρειάζομαι συντροφιά μόνο εμένα χρειάζομαι. Πρέπει να αντέξω , μόνη μου. Μπορώ. Γεμίζω βιάστηκα το ποτήρι μου και δυναμώνω την ένταση της μουσικής. Τραγουδώ χωρίς να ακούγομαι. Είμαι μισή αλλά τραγουδώ. Μου λείπεις. Χάνεσαι όμως σαν τον καπνό που με δύναμη εκπνέω από τα βάθη της ψυχής μου. Φύγε θέλω να ταξιδέψω.

Σκέψεις για όλα. Κάθε στίχος μια καινούργια σκέψη , μια καινούργια εικόνα. Δημιουργώ και καταστρέφω παράλληλα. Ο χρόνος δεν υπάρχει. Δεν κουράζομαι μένω ξάγρυπνη. Απολαμβάνω το βράδυ και βυθίζομαι σε μια ρουφηξιά και σε μια γουλιά. Ήδη ταξιδεύω, είμαι στο σπίτι μου αλλά είμαι αλλού. Τι υπέροχο πράγμα! Καληνύχτα αγάπη μου, αύριο έχω ταξίδι…

  Το ξυπνητήρι χτυπά. Ποτέ του δεν είχε τόσο μελωδικό ήχο. Απομένουν 3 ώρες. Βάζω σε ένα σάκο τα απαραίτητα ρούχα ενώ παράλληλα φροντίζω να εφοδιαστώ με τις κατάλληλες μουσικές. Όλα είναι έτοιμα. Είμαι έτοιμη να φύγω και να περάσω δίπλα σου. Προτιμώ το λεωφορείο μέχρι τον σταθμό. Θέλω να δω την πόλη να ξυπνά και να κινείται στους τρελούς ρυθμούς της. Νιώθω την αγωνία των ανθρώπων για το σήμερα ενώ εγώ αγωνιώ για την επιστροφή μου. Θα μαι όπως θέλω; Όχι όχι… την διώχνω αυτήν την σκέψη γρήγορα. Βυθίζομαι ξανά στην μουσική μου. Δε σε έχω κοντά μου, ακόμη. 

   Ένας καφές στα γρήγορα για να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά και να απολαύσω τις εικόνες. Πολύ φασαρία. Λεωφορεία πάνε έρχονται. Άνθρωποι με σάκους τρέχουν να προλάβουν. Άραγε τι να κρύβουν μέσα αυτοί οι σάκοι; Ελπίδες; Όνειρα; Αγάπη; Ότι και αν είναι , είναι μοναδικοί. Τελευταίο τσιγάρο. Τελευταία γουλιά. Ανεβαίνω, βρίσκω την θέση μου και περιμένω. 


  Ξεκινάμε. Παίρνω μήνυμα σου «καλό ταξίδι ψυχή μου». Βουρκώνω, συγκρατώ τον εαυτό μου. Τι αφελές πράγμα. Αφήνομαι. ΝΑΙ! Αφήνομαι. Κλαίω. Δεν μπορώ να κρατηθώ . Ψάχνω την λύτρωση και δεν θα αφήσω τίποτα να μείνει μέσα μου. Δε με απασχολεί ο περίγυρος. Θέλω να φύγουν αυτά τα δάκρυα, να ξεπλύνουν από το δέρμα μου τα φιλιά σου και τα χάδια σου. 

   Χαιρετώ την πόλη που χάνεται πίσω μου. Ο αποχωρισμός αυτός με γεμίζει προσμονή για το μετά. Οι πόλεις που θα ρθουν και θα φύγουν και ο τελικός μου προορισμός. Η πρώτη πόλη έρχεται και φεύγει αδιάφορα. Η αγωνία μεγαλώνει. Στάση στην δεύτερη πόλη. Νιώθω να ιδρώνω και τα χέρια μου τρέμουν ελάχιστα. Τεντώνομαι και κοιτώ τους επιβάτες που ανεβαίνουν. Σε ψάχνω.  Η πόρτα κλείνει και ακούω τον ήχο της βαθιά μέσα μου. Δεν ήρθες.. Ήσουν τόσο κοντά κι όμως δεν ήρθες. Δεν έκανες το πιο τρελό πράγμα που μέσα μου επιθυμούσα. Η πόρτα έκλεισε. Φεύγουμε. Ρίχνω άλλη μια ματιά στους νέους επιβάτες μήπως και είσαι και συ εκεί. Δεν είσαι.. Δεν ήρθες.. 

    Η ώρα περνά.. Φτάνουμε έξω από την πόλη σου. Κοιτώ το κινητό μου. « Γεια σου ψυχή μου». Με χαιρετάς . Ταξιδεύεις μαζί μου. Δεν συγκρατώ τα δάκρυα μου. Είσαι μαζί μου. Σε έχω δίπλα μου τώρα. Με σκέφτεσαι. Τι και αν δεν ήρθες ; Είσαι μαζί μου. Πραγματικά μαζί μου. Κοιτώ τα τοπία γύρω μου. Παρατηρώ κάθε λεπτομέρεια. Νιώθω ξαφνικά μια ανακούφιση. Γέρνω το κεφάλι μου σαν να ακουμπάω στην αγκαλιά σου και κοιμάμαι. Κοντά σου. 

  Με ξυπνά η στάση για τον τυπικό ανεφοδιασμό. Κατεβαίνω και αναπνέω βαθιά. Κοιτώ τον ουρανό, τον ένα ουρανό που κοιτάς και συ. Είμαι μερικά χιλιόμετρα μακριά σου αλλά σε έχω δίπλα μου. Επανέρχομαι στα γίηνα. Ανάβω ένα τσιγάρο. Το ρουφώ με μανία σαν να ήσουν εσύ. Έφυγα πάλι. Δεν μπορώ να κρατήσω ακόμη τις ισορροπίες μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Φεύγουμε …

   Περνώ έξω από την δεύτερη πατρίδα μου. Χαιρετώ νοητά τους αγαπημένους μου. Δε τολμώ να ξαναπάω στο χωριό. Λείπει ένα κομμάτι μου. Περνάμε μέσα από την πόλη. Δεν μαρέσει η κίνηση, την απομυθοποιεί. Δεν θέλω να την θυμάμαι έτσι. Το πέρασμα γοργό οι σκέψεις όμως αργές και βαθιές. Εδώ έζησε οπότε το αγαπώ αυτό το μέρος. Μερικές ώρες ακόμα και θα βρω το κουράγιο να της πω σ’ αγαπώ. Μη ζηλεύεις μάτια μου, ξέρεις για ποιαν μιλώ. 

   Λιμάνι. Μυρωδιά θάλασσας. Πόσο μου χει λείψει. 2 ώρες με χωρίζουν από το δικό μου πολυαγαπημένο λιμάνι. Ανεβαίνω στο πλοίο. Είναι σχεδόν μεσημέρι. Σε λίγη ώρα ξεκινάμε. Προτιμώ το κατάστρωμα , με φέρνει πιο κοντά στην θάλασσα που τόσο αγαπώ και μισώ. Μια υπέροχη αντίφαση που με συνοδεύει από τα εφηβικά μου χρόνια. Ο αέρας δυναμώνει καθώς απομακρυνόμαστε από το λιμάνι. Συντροφιά μου η μουσική και η θάλασσα. 

   Τρομερές οι εικόνες του Ιονίου. Το βαθύ γαλάζιο. Στις στέλνω με την βοήθεια της τεχνολογίας. Σχολιάζεις απλά ότι είναι πανέμορφα. Περίμενα να πεις ότι τα βλέπεις και συ όντας δίπλα μου. Σε συγχωρώ. Μου λες ότι απέκτησες το δίπλωμα που τόσο ποθούσες. Χαμογελώ. Σε φαντάζομαι ήδη στο αμάξι σου, με τον αέρα να χαϊδεύει τα μαλλιά σου και να ταξιδεύεις σε νέους τόπους. Καλά ταξίδια αγάπη μου, το σκέφτομαι αλλά δε στο λέω. 

    Σηκώνομαι , βάζω το αγαπημένο μου κομμάτι και κοιτώ το νησί που φαίνεται σιγά σιγά στον ορίζοντα. Δε σκέφτομαι το κρύο απλά κοιτώ. Το βλέπω να έρχεται κοντά μου κα γω να πλησιάζω αργά αργά. Όλο το ταξίδι το κάνω για αυτήν την εικόνα. Είναι εκεί και με περιμένει όπως κάθε ταξιδιώτη άλλωστε, αλλά εμένα μου κλείνει πονηρά το μάτι κάθε φορά . Ξέρει πως ένα πρωί θα ξυπνήσω και θα φύγω και θα αργήσω να γυρίσω. Θα το απαρνηθώ αλλά όταν νιώσω την ανάγκη για κάτι οικείο και κοντινό θα τρέξω πάλι εκεί. 

    Η πόλη περνά από μπροστά μου. Κάθε της σπιθαμή με γυρνά χρόνια πίσω. Το κάστρο, πρώτες συναυλίες, πρώτα σκιρτήματα, πρώτοι έρωτες. Το εστιατόριο που τα πίναμε με μοναδικές φίλες λίγες μέρες πριν φύγω το καλοκαίρι. Πριν έρθω ένα βήμα πιο κοντά σου. Το λιμάνι, η πόλη μου, η ζωή μου, οι αναμνήσεις μου. Εγώ το παρελθόν μου το μέλλον μου και το παρόν μου. όλα έχουν αφετηρία και τέρμα αυτό το μοναδικό λιμάνι . Το δικό μου λιμάνι ο προορισμός μου.. 

   Κατεβαίνω από το πλοίο. Αγκαλιάζω τον αέρα και χαϊδεύω απαλά το έδαφος. Έφτασα. Τώρα αρχίζουν όλα. Δεν έχω φτιάξει πρόγραμμα. Ξέρω που θέλω να πάω αλλά θα πάω όταν νιώσω έτοιμη. Προς στιγμή απλά μαζεύω τα πράγματα μου και περνώ τον δρόμο για το σπίτι. Με περιμένει με μια αγκαλιά ανοιχτή. Με μια ίσως απορία για την ξαφνική μου άφιξη. Γνωρίζει ότι κάτι με απασχολεί αλλά δε με ρωτά. Απλά με αγκαλιάζει , με σφίγγει και μου ετοιμάζει το φαΐ. Ξέρει ότι θα αναζητήσω από μόνη μου την επικοινωνία και την συζήτηση. Απλά περιμένει. Την αγκαλιάζω. Τώρα είμαι εκεί. Μόνο αυτή θα καταλάβει.