Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

ΤΑΞΙΔΙ….



  Οι μέρες περνούν αθόρυβα, σχεδόν βαρετά. Οι εικόνες έχουν λιγοστέψει επικίνδυνα. Θα θελα να ταξιδέψω για να μπορέσω να γεμίσω και πάλι εικόνες. Η πόλη με πνίγει όπως με έπνιγες και συ. Κάθε ταξίδι είναι μια άλλη εμπειρία, παρόλο που ο προορισμός είναι ίδιος. Το μαγικό είναι ότι η ίδια διαδρομή είναι κάθε φορά διαφορετική. Πάντα ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο, μια λεπτομέρεια που δεν είχες προσέξει. Έτσι ακριβώς ήταν και το ταξίδι μου σε σένα. Ένα ταξίδι ήσουν. Ο προορισμός είτε η ψυχή σου είτε το σώμα σου.  Γιατί δεν είδα όμως τα σημάδια σου και ας σε ταξίδεψα τόσες και τόσες φορές. 

     Η φυγή δεν είναι λύση , πάντα μου λένε. Κι όμως δεν φεύγω. Απλά απομακρύνομαι από ένα μέρος έχοντας πάντα στο μυαλό μου το πρόβλημα. Δε το αποφεύγω απλά το επεξεργάζομαι με ένα δικό μου τρόπο. Λατρεύω την διαδικασία, το τελετουργικό που προηγείται της φαινόμενης φυγής. Η ανάγκη να το κάνω εσωτερικό με ωθεί στην φυγή. Απομόνωση, σκέψεις, προσπάθεια να τοποθετήσω τα πράγματα σε μια σειρά. Όχι απαραίτητα σωστή για όλους αλλά σωστή για την γαλήνη και την ηρεμία μου.

    Το πρωί κλείνω εισιτήριο. Έχω 24 ώρες ακόμη σε αυτήν την πόλη. 24 ώρες απομένουν για να ταξιδέψω και να αρχίσω να αλλάζω. Έχω πολύ χρόνο ακόμη ως το βραδύ της περισυλλογής. Τακτοποιώ τα πράγματα στο σπίτι. Φροντίζω να μην αφήσω ακαταστασίες γιατί ο ερχομός είναι οδυνηρός. Θέλω να δω το σπίτι όμορφο για να μπορέσει να γίνει καθρέφτης της δικής μου ομορφιάς και ηρεμίας συνάμα. Ο χρόνος ορίζεται από μένα. Άλλοτε με αργούς άλλοτε με γοργούς ρυθμούς. Δε με βιάζει τίποτα, δεν με καθοδηγεί τίποτα, θα φύγω. Μόνο αυτό σκέφτομαι. 

   Έχει έρθει το βραδάκι. 12 περίπου ώρες ακόμα . Κλείνω τα πάντα. Όλα είναι τακτοποιημένα γύρω μου. Όλα έχουν μια θέση. Μοιάζω σαν ξένο σώμα. Δεν ανήκω εδώ. Άλλες 12 ώρες και όταν επιστρέψω θα ανήκω. Η κανονικότητα των πάντων συγκρούεται μονίμως με την χαοτική μου σκέψη και την μπερδεμένη ψυχή μου. Αναζητώ να γυρίσω πίσω στις ρίζες μου και να μπορέσω να πάρω δύναμη από αυτές. Είναι γερές. Εγώ τις έκανα έτσι ώστε όποτε γυρνώ να παίρνω δύναμη και να συνεχίζω. 

   Απομόνωση. Όλα κλειστά. Internet, κινητά τα πάντα. Δεν θέλω να έχω επικοινωνία. Ίσως ένα τελευταίο μήνυμα σε κοντινό πρόσωπο ότι φεύγω. Δε θα με ενοχλήσει. Ξέρει πως δεν θέλω και ξέρει πώς να με αφήνει να λειτουργώ με τον τρόπο μου. Μουσική. Τραγούδια που μας συντρόφευαν αγάπη μου. τα ακούω ξανά και ξανά . Σε φέρνω κοντά μου, δίπλα μου. Σε αγκαλιάζω και σε φιλώ. 

   Σε διώχνω . Δεν πρέπει να είσαι εδώ, πρέπει να μαι μόνη μου. Δεν χρειάζομαι συντροφιά μόνο εμένα χρειάζομαι. Πρέπει να αντέξω , μόνη μου. Μπορώ. Γεμίζω βιάστηκα το ποτήρι μου και δυναμώνω την ένταση της μουσικής. Τραγουδώ χωρίς να ακούγομαι. Είμαι μισή αλλά τραγουδώ. Μου λείπεις. Χάνεσαι όμως σαν τον καπνό που με δύναμη εκπνέω από τα βάθη της ψυχής μου. Φύγε θέλω να ταξιδέψω.

Σκέψεις για όλα. Κάθε στίχος μια καινούργια σκέψη , μια καινούργια εικόνα. Δημιουργώ και καταστρέφω παράλληλα. Ο χρόνος δεν υπάρχει. Δεν κουράζομαι μένω ξάγρυπνη. Απολαμβάνω το βράδυ και βυθίζομαι σε μια ρουφηξιά και σε μια γουλιά. Ήδη ταξιδεύω, είμαι στο σπίτι μου αλλά είμαι αλλού. Τι υπέροχο πράγμα! Καληνύχτα αγάπη μου, αύριο έχω ταξίδι…

  Το ξυπνητήρι χτυπά. Ποτέ του δεν είχε τόσο μελωδικό ήχο. Απομένουν 3 ώρες. Βάζω σε ένα σάκο τα απαραίτητα ρούχα ενώ παράλληλα φροντίζω να εφοδιαστώ με τις κατάλληλες μουσικές. Όλα είναι έτοιμα. Είμαι έτοιμη να φύγω και να περάσω δίπλα σου. Προτιμώ το λεωφορείο μέχρι τον σταθμό. Θέλω να δω την πόλη να ξυπνά και να κινείται στους τρελούς ρυθμούς της. Νιώθω την αγωνία των ανθρώπων για το σήμερα ενώ εγώ αγωνιώ για την επιστροφή μου. Θα μαι όπως θέλω; Όχι όχι… την διώχνω αυτήν την σκέψη γρήγορα. Βυθίζομαι ξανά στην μουσική μου. Δε σε έχω κοντά μου, ακόμη. 

   Ένας καφές στα γρήγορα για να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά και να απολαύσω τις εικόνες. Πολύ φασαρία. Λεωφορεία πάνε έρχονται. Άνθρωποι με σάκους τρέχουν να προλάβουν. Άραγε τι να κρύβουν μέσα αυτοί οι σάκοι; Ελπίδες; Όνειρα; Αγάπη; Ότι και αν είναι , είναι μοναδικοί. Τελευταίο τσιγάρο. Τελευταία γουλιά. Ανεβαίνω, βρίσκω την θέση μου και περιμένω. 


  Ξεκινάμε. Παίρνω μήνυμα σου «καλό ταξίδι ψυχή μου». Βουρκώνω, συγκρατώ τον εαυτό μου. Τι αφελές πράγμα. Αφήνομαι. ΝΑΙ! Αφήνομαι. Κλαίω. Δεν μπορώ να κρατηθώ . Ψάχνω την λύτρωση και δεν θα αφήσω τίποτα να μείνει μέσα μου. Δε με απασχολεί ο περίγυρος. Θέλω να φύγουν αυτά τα δάκρυα, να ξεπλύνουν από το δέρμα μου τα φιλιά σου και τα χάδια σου. 

   Χαιρετώ την πόλη που χάνεται πίσω μου. Ο αποχωρισμός αυτός με γεμίζει προσμονή για το μετά. Οι πόλεις που θα ρθουν και θα φύγουν και ο τελικός μου προορισμός. Η πρώτη πόλη έρχεται και φεύγει αδιάφορα. Η αγωνία μεγαλώνει. Στάση στην δεύτερη πόλη. Νιώθω να ιδρώνω και τα χέρια μου τρέμουν ελάχιστα. Τεντώνομαι και κοιτώ τους επιβάτες που ανεβαίνουν. Σε ψάχνω.  Η πόρτα κλείνει και ακούω τον ήχο της βαθιά μέσα μου. Δεν ήρθες.. Ήσουν τόσο κοντά κι όμως δεν ήρθες. Δεν έκανες το πιο τρελό πράγμα που μέσα μου επιθυμούσα. Η πόρτα έκλεισε. Φεύγουμε. Ρίχνω άλλη μια ματιά στους νέους επιβάτες μήπως και είσαι και συ εκεί. Δεν είσαι.. Δεν ήρθες.. 

    Η ώρα περνά.. Φτάνουμε έξω από την πόλη σου. Κοιτώ το κινητό μου. « Γεια σου ψυχή μου». Με χαιρετάς . Ταξιδεύεις μαζί μου. Δεν συγκρατώ τα δάκρυα μου. Είσαι μαζί μου. Σε έχω δίπλα μου τώρα. Με σκέφτεσαι. Τι και αν δεν ήρθες ; Είσαι μαζί μου. Πραγματικά μαζί μου. Κοιτώ τα τοπία γύρω μου. Παρατηρώ κάθε λεπτομέρεια. Νιώθω ξαφνικά μια ανακούφιση. Γέρνω το κεφάλι μου σαν να ακουμπάω στην αγκαλιά σου και κοιμάμαι. Κοντά σου. 

  Με ξυπνά η στάση για τον τυπικό ανεφοδιασμό. Κατεβαίνω και αναπνέω βαθιά. Κοιτώ τον ουρανό, τον ένα ουρανό που κοιτάς και συ. Είμαι μερικά χιλιόμετρα μακριά σου αλλά σε έχω δίπλα μου. Επανέρχομαι στα γίηνα. Ανάβω ένα τσιγάρο. Το ρουφώ με μανία σαν να ήσουν εσύ. Έφυγα πάλι. Δεν μπορώ να κρατήσω ακόμη τις ισορροπίες μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας. Φεύγουμε …

   Περνώ έξω από την δεύτερη πατρίδα μου. Χαιρετώ νοητά τους αγαπημένους μου. Δε τολμώ να ξαναπάω στο χωριό. Λείπει ένα κομμάτι μου. Περνάμε μέσα από την πόλη. Δεν μαρέσει η κίνηση, την απομυθοποιεί. Δεν θέλω να την θυμάμαι έτσι. Το πέρασμα γοργό οι σκέψεις όμως αργές και βαθιές. Εδώ έζησε οπότε το αγαπώ αυτό το μέρος. Μερικές ώρες ακόμα και θα βρω το κουράγιο να της πω σ’ αγαπώ. Μη ζηλεύεις μάτια μου, ξέρεις για ποιαν μιλώ. 

   Λιμάνι. Μυρωδιά θάλασσας. Πόσο μου χει λείψει. 2 ώρες με χωρίζουν από το δικό μου πολυαγαπημένο λιμάνι. Ανεβαίνω στο πλοίο. Είναι σχεδόν μεσημέρι. Σε λίγη ώρα ξεκινάμε. Προτιμώ το κατάστρωμα , με φέρνει πιο κοντά στην θάλασσα που τόσο αγαπώ και μισώ. Μια υπέροχη αντίφαση που με συνοδεύει από τα εφηβικά μου χρόνια. Ο αέρας δυναμώνει καθώς απομακρυνόμαστε από το λιμάνι. Συντροφιά μου η μουσική και η θάλασσα. 

   Τρομερές οι εικόνες του Ιονίου. Το βαθύ γαλάζιο. Στις στέλνω με την βοήθεια της τεχνολογίας. Σχολιάζεις απλά ότι είναι πανέμορφα. Περίμενα να πεις ότι τα βλέπεις και συ όντας δίπλα μου. Σε συγχωρώ. Μου λες ότι απέκτησες το δίπλωμα που τόσο ποθούσες. Χαμογελώ. Σε φαντάζομαι ήδη στο αμάξι σου, με τον αέρα να χαϊδεύει τα μαλλιά σου και να ταξιδεύεις σε νέους τόπους. Καλά ταξίδια αγάπη μου, το σκέφτομαι αλλά δε στο λέω. 

    Σηκώνομαι , βάζω το αγαπημένο μου κομμάτι και κοιτώ το νησί που φαίνεται σιγά σιγά στον ορίζοντα. Δε σκέφτομαι το κρύο απλά κοιτώ. Το βλέπω να έρχεται κοντά μου κα γω να πλησιάζω αργά αργά. Όλο το ταξίδι το κάνω για αυτήν την εικόνα. Είναι εκεί και με περιμένει όπως κάθε ταξιδιώτη άλλωστε, αλλά εμένα μου κλείνει πονηρά το μάτι κάθε φορά . Ξέρει πως ένα πρωί θα ξυπνήσω και θα φύγω και θα αργήσω να γυρίσω. Θα το απαρνηθώ αλλά όταν νιώσω την ανάγκη για κάτι οικείο και κοντινό θα τρέξω πάλι εκεί. 

    Η πόλη περνά από μπροστά μου. Κάθε της σπιθαμή με γυρνά χρόνια πίσω. Το κάστρο, πρώτες συναυλίες, πρώτα σκιρτήματα, πρώτοι έρωτες. Το εστιατόριο που τα πίναμε με μοναδικές φίλες λίγες μέρες πριν φύγω το καλοκαίρι. Πριν έρθω ένα βήμα πιο κοντά σου. Το λιμάνι, η πόλη μου, η ζωή μου, οι αναμνήσεις μου. Εγώ το παρελθόν μου το μέλλον μου και το παρόν μου. όλα έχουν αφετηρία και τέρμα αυτό το μοναδικό λιμάνι . Το δικό μου λιμάνι ο προορισμός μου.. 

   Κατεβαίνω από το πλοίο. Αγκαλιάζω τον αέρα και χαϊδεύω απαλά το έδαφος. Έφτασα. Τώρα αρχίζουν όλα. Δεν έχω φτιάξει πρόγραμμα. Ξέρω που θέλω να πάω αλλά θα πάω όταν νιώσω έτοιμη. Προς στιγμή απλά μαζεύω τα πράγματα μου και περνώ τον δρόμο για το σπίτι. Με περιμένει με μια αγκαλιά ανοιχτή. Με μια ίσως απορία για την ξαφνική μου άφιξη. Γνωρίζει ότι κάτι με απασχολεί αλλά δε με ρωτά. Απλά με αγκαλιάζει , με σφίγγει και μου ετοιμάζει το φαΐ. Ξέρει ότι θα αναζητήσω από μόνη μου την επικοινωνία και την συζήτηση. Απλά περιμένει. Την αγκαλιάζω. Τώρα είμαι εκεί. Μόνο αυτή θα καταλάβει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου