Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Ψηλά τα χέρια….!!!!!


Είναι ένα χειμωνιάτικο πρωινό και αντί να πάρεις μια απόφαση ηρωική και να στείλεις την μαντάμ στον έξω από εδώ κάθεσαι και ανακεφαλαιώνεις τα χθεσινά γεγονότα. Απαραίτητη συντροφιά ο καφές σου, τα τσιγάρα σου και ένα μελαγχολικό soundtrack στον player του υπολογιστή.

Η φράση θέλω να μείνουμε φίλες, σε νοιάζομαι κτλ κουδουνίζει ακόμα στον εγκέφαλο σου. Από την μία λες εντάξει ας μιλάμε αραιά και που αλλά από την άλλη σκέφτεσαι γιατί να το κάνεις στον εαυτό σου αυτό; Εδώ έρχεται να σε βοηθήσει η μαντάμ με μια πολύ γλυκιά πρόταση. «Για να με θυμάσαι αγάπη μου θα σου πάρω ένα κουταβάκι, άλλος άνθρωπος θα γίνεις….»
Πρώτον ποιος σου είπε ότι θέλω να γίνω άλλος άνθρωπος; Μια χαρά είμαι όπως είμαι. Δεύτερον, τι να το κάνω καλή μου το ζωντανό στο διαμέρισμα; Δε το λυπάσαι το καημένο; Τρίτον, άντε το παίρνω, πόσο καιρό θα μου πάρει να το μάθω να στρίβει τσιγάρα, να ανοίγει μπύρες και να μπαίνει στο internet; Μάλλον δε με ξέρεις καλά muff muncher μου (τέως)….

Ένα μικρό τοσοδούλικο χαμογελάκι σχηματίζεται στα χείλη σου και η παλάμη σου στέκεται καμαρωτή και ορθάνοιχτη μπροστά στο πρόσωπο σου. Ναι, σκέφτεσαι, το χθεσινό ήταν για γέλια , και αμέσως μαζεύεις τα πράγματα σου και κατεβαίνεις στο κέντρο για να τακτοποιήσεις κάποιες καθημερινές σου εκκρεμότητες. Όπως πάντα ακολουθείς ευλαβικά το ίδιο ακριβώς δρομολόγιο με τα ίδια ακριβώς βήματα ως άλλος κοντορεβιθούλης.

Στο γυρισμό όμως σε έχει φάει η περιέργεια και θες να πας να συναντήσεις τον υποψήφιο συγκάτοικο σου. Το pet shop δεν είναι ακριβώς στο δρόμο σου και αποφασίζεις να κάνεις μια μικρή παράκαμψη (κακό σημάδι). Αφού φτάνεις στο κατάστημα το βλέπεις φάτσα στην βιτρίνα να κοιτάζει το άπειρο. Μπαίνεις μέσα ρωτάς την γλυκύτατη κοπελίτσα πόσο τιμολογούν το ζωντανό και λιποθυμάς. Η αγορά απορρίπτεται!!!!

Ακούγοντας μουσική και περπατώντας για το σπίτι, χάνεσαι σε ένα δικό σου κόσμο. Σε κάποια στιγμή έξω από μια τράπεζα βλέπεις μαζεμένο αρκετό κόσμο και ένα τρελό μποτιλιάρισμα. Κοντοστέκεσαι για λίγο βγάζεις τα ακουστικά και ακούς «Ληστεία, ληστεία». Πριν καλά καλά το σκεφτείς βλέπεις 2 τυπάδες με κράνη να προσπαθούν να βάλουν μπροστά ένα άτυχο μηχανάκι. Το μηχανάκι να μην παίρνει μπρος οπότε τους βλέπεις στην μέση του δρόμου να ανοίγουν την μια τσάντα. Τότε σκέφτεσαι ότι έκανες την τύχη σου και ότι θα αρχίσουν να πετάνε λεφτά σαν τον Ρομπέν των Δασών. Τελικά βγάζουν ένα μικρό πιστόλι που δεν πέταγε νερό αλλά πιθανότατα σφαίρες και κάποιοι γενναίοι απόγονοι του Λεωνίδα πέφτουν πάνω τους και σχολάει το πανηγύρι.

Επιστρέφοντας στο διαμέρισμα εξιστορείς τα γεγονότα σε φίλους και γνωστούς και όλοι μένουν έκπληκτοι με την αναισθησία σου. Από την μία σκέφτεσαι είναι γιατί δεν όρμηξες και συ να σταματήσεις τους ληστές (ανταμειφθήκαν οι άλλοι) και με τα χρήματα θα μπορούσες να αγοράσεις το σκύλο και την ευγενική υπάλληλο του pet shop. Από την άλλη όμως λες ότι για ένα ζωντανό μερικών εκατοστών κόντεψαν να σε πάρουν τα σκάγια, οπότε ας κάτσει εκεί που είναι και ας το δώσει η μαντάμ στην επόμενη γκόμενά της!!!!

PS1 : Είναι αληθινή ιστορία!!!
PS2: Σκύλο δεν πήρα ποτέ!!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου