Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Μια , δυο, τρεις…. δε σε θέλει μωρό μου… !!!!




 Είναι Πέμπτη βράδυ, ο ουρανός έχει ανοίξει τις βρύσες του και συ ετοιμάζεσαι για το νέο σου πρώτο ραντεβού!!! ΝΑΙ!!!! Έχεις ραντεβού!!! Μετά από 10 μήνες φαγούρας (sic) έφτασε η στιγμή να ανταμώσεις ξανά με τον γλυκούτσικο φτερωτό θεό!!! 

 Την γνώρισες σε εκείνο το ωραίο μαγαζάκι που συχνάζεις και αμέσως μαγεύτηκες!!! Πολύ γρήγορα γνωριστήκατε , ανταλλάξατε τηλέφωνα και κανονίστηκε και η επόμενη συνάντηση.. Εννοείται πως είχατε σχεδιάσει να πάτε για ένα χαλαρό δείπνο και ίσως ακολουθούσε και ένα ποτάκι. Όμως ο καιρός είχε άλλα σχέδια και έκανε τα δικά σας κυριολεκτικά μούσκεμα!!! 

  Σου μένει 1 ώρα για να ετοιμαστείς και να πας τελικά για ποτό σπίτι της αφού άλλαξε το πλάνο.. Ανάβεις θερμοσίφωνα για ένα ντουζάκι, το air condition για να μην πουντιάσεις , την τηλεόραση για να ρίχνεις κλεφτές ματιές στον αγώνα και εννοείται τον υπολογιστή για κάθε χρήση.. Καθώς λικνίζεσαι στους ρυθμούς των Moloko , με την βούρτσα για  μικρόφωνο, ακούς ένα τσαφ χωρίς να το συνοδεύει το χαρακτηριστικό τσουφ (δεν είναι το τρένο των 8!!). Η οθόνη σβήνει , μυρίζει καμένο και ο υπολογιστής σου μόλις σου είπε το ύστατο χαίρε.. 

  Ανοίγεις το κουτί και είναι εμφανές ότι η μητρική παρέδωσε το πνεύμα. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι να την πάρεις τηλέφωνο και ν ακυρώσεις το ραντεβού γιατί θες να ξαγρυπνήσεις τον υπολογιστή. Τελικά παίρνεις κουράγιο από το κρασί που στέκεται καμαρωτό στο τραπέζι ( ήθελες και βραβευμένο ανάθεμα  σε) , το αγκαλιάζεις , βάζεις το όμορφο παλτό σου και πας να βγεις από την πόρτα… Μήπως ξέχασες κάτι?? Πρώτη φορά σπίτι της δεν πήρες τίποτα εκτός από το αγαπημένο σου κρασί, που στην τελική θα το πιείς εσύ.. Ανοίγεις την  ντουλάπα με τα δώρα , βρίσκεις ένα συσκευασμένο και άθικτο κερί , το βάζεις στην τσάντα και κατεβαίνεις στην βροχή.

  Με υπομονή που θα την ζήλευαν και οι πιο τυπικοί βρετανοί, στέκεσαι στο φανάρι. Τότε σου θυμίζουν αμέσως ότι βρίσκεσαι στο Ελλάδα και ένας πολύ προσεκτικός οδηγός κάνει τα πάντα για να περάσει μέσα από την λακούβα με τα λασπόνερα και να σε γεμίζει trendy πιτσιλιές.. Μετά τα σχετικά γαλλικά που του αραδιάζεις συνειδητοποιείς ότι χρόνο δεν έχεις  αλλά και η βροχή δυναμώνει.. 

  Φτάνεις στην οικοδομή της κοπελιάς και μετά τα σχετικά κουδούνια , ποιος είναι , εγώ είμαι (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ανοίγουμε σε ένα εγώ!!) μπαίνεις στην μέσα  και περιμένεις το ασανσέρ. Μια λάμψη έρχεται από την πόρτα αλλά δεν δίνεις σημασία μπαίνεις και πατάς τον 5ο.. Μόλις ξεκινάει το ασανσέρ ακούγεται ο σχετικός κρότος του κεραυνού και η φάτσα σου εξαφανίζεται από τον καθρέφτη.. Μην την ψάχνεις πάνω κάτω , το ρεύμα κόπηκε!!!    

 Πάνω από όλα ψυχραιμία.. Τρίτωσε που λένε το κακό , τι άλλο μπορεί να συμβεί πια.. Βαθιές ανάσες για χαλάρωμα και για να μπορέσεις να σκεφτείς.. Ακούς μια φωνούλα απέξω να λέει «Εσύ στο ασανσέρ θα περιμένεις γιατί η πυροσβεστική έχει πολλές κλήσεις!!»».. Και τι θα κάνεις εκεί; Στα σκοτάδια; Αφού ψαχουλεύεις την τσάντα βρίσκεις το κεράκι που προοριζόταν για δώρο και το ανάβεις..  

  Τι ρομαντικά που είναι.. εσύ και το κρασί να κάθεστε σε ένα χώρο 1 επί 1. Μέσα σε όλα που έχεις στο τσαντάκι του sport billy βρίσκεις και ένα ελβετικό σουγιαάκι που έχει πάνω ανοιχτήρι.. Ποτήρια δεν υπάρχουν οπότε το κρασάκι από μέσα και για πάρτη σου.. Μουσικούλα από τα mp3s του κινητού και να πως έφτασες στο τσακίρ κέφι.. 

  Την στιγμή που κάνεις δεύτερη φωνή στον Τερζή (???)  έρχεται το ρεύμα και με τα πολλά σε βγάζουν έξω.. Με το ζόρι κρατιέσαι στο όρθιο αλλά καταφέρνεις να φτάσεις στο διαμέρισμα.. Κρασί δεν υπάρχει, κερί εντάξει κάτι έμεινε… Το μόνο που θες είναι ένας ελληνικός να στανιάρεις και μια κουβερτούλα.. Η κοπελιά από ραντεβού γίνεται εν μέρει νοσοκόμα και κάπου εκεί στην γωνίτσα του καναπέ είτε από απελπισία είτε από κόπωση ρίχνεις το πρώτο ροχαλητό!!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου