Παρασκευή, 19 Μαρτίου 2010

Ελα μπορείς να σηκωθείς....

Φίλες και φίλες γεια σας....!!!! Από κάπου το έκλεψα και αυτό.. Είμαι προληπτική... Ένα το κρατούμενο.. Έχω πρόγραμμα στην ζωή μου.... Δύο κρατούμενα και μία εγώ η κρατούμενη να σου το τρίο... (sic).. Και τι έγινε θα μου πεις... Πολλάαα!!! Ξεκινώ...

Εβδομάδα 8-13 Μαρτίου... Το κωλοβάρεμαρα του αιώνα... (με το συμπάθιο συντρόφισσες...) Απίστευτη ανία και βαρεμάρα... Μετά βίας τα απαραίτητα.. Διάβασμα μηδέν.. Έξοδοι μηδέν... Λόγος; Ουδείς!!! Ίσως ο ερμής να ήταν ανάδρομος αλλά περισσότερο ανάδρομη ήταν η διάθεση μου... Τέσπα...

Με τα πολλά (δηλαδή λίγα εως ανύπαρκτα...) περνάει και τούτη η εβδομάδα.. Τα καθιερωμένα ψώνια της Παρασκευής αναβλήθηκαν.. (πρώτο σημάδι...) Η καθιερωμένη καθαριότητα του Σαββάτου πήγε και αυτή περίπατο...(δεύτερο σημάδι)  Μόνο το γουρούνιασμα του Σαββάτου έγινε στην ώρα του (να ναι καλά ο Ολυμπιακός.. άλλο πικρό ποτήρι τούτο..) Ε και θα μου πεις...

Έρχεται η Κυριακή και ξαφνικά πιάνω φωτιά!!! Θέλω να κάνω τα πάντα!!! Τα πάντα όμως!!!! Εκτος από τα ψώνια που ήταν φύση αδύνατο να γίνουν... Βλέπεις είχα και λόγο.. Ερχόταν το αμόρε έπειτα από μια βδομάδα απουσίας (και δικού μου κωλοβαρέματος..) και ήθελα να είναι όλα τέλεια... Για πάμε...

Ξεκινώ με τα κλασσικά ρούχα, πιάτα συμμάζεμα.. Όλα πάνε καλά ώσπου παίρνω στα χέρια μου την σκούπα.. Όχι για να πετάξω ως άλλη μάγισσα αλλά για να σκουπίσω... Πάει το ένα δωμάτιο, πάει και η κουζίνα... Κάπου στα όρια των τεκτονικών πλακών διαδρόμου και σαλονιού έρχεται το ΑΟΥΤΣ!!!! Αλλά τι άουτς!!! Με τα όλα του... Μένω εκεί με soundtrack τον ήχο της σκούπας και για lyrics τα μπινελίκια μου σιχτιρίζοντας την γαμ@@@@η μου τύχη...

Λέξη κλειδί... Λουμπάγκο.. Εκεί έμεινα... Με μισοσκουπισμένο δωμάτιο και το αμόρε να καταφτάνει από στιγμή σε στιγμή... Τι να κάνω και γω η καημένη.. Όσο άντεχα μαζεύω σκούπα και τα λοιπά εξαρτήματα και πέφτω στον καναπέ... Εκεί έμεινα μέχρι χτες...

Και εδώ είναι το παράδοξο.. Μετά από μια βδομάδα απίστευτης ανίας έρχεται η μέση που σε κλείνει στο σπίτι και εσύ θες να φύγεις από το σπίτι.. Είναι απίστευτο... Δεν με χώραγε ο τόπος.. Ήθελα να πάρω τους δρόμους.. Μάλλον μπουσουλώντας θα το κατάφερνα..

Αυτό που μένει είναι το εξής.. ΠΟΤΕ δεν βγαίνουμε εκτός προγράμματος.. Γιατί όταν βγαίνουμε είδαμε τι πάθαμε... Αυτά...