Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

88, 48, 8, 68....


Σάββατο βράδυ και με καλή παρέα ξεκινάμε για τα πανεπιστήμια.. Δεν είχε πάρτι αλλά μια θεατρική παράσταση από μια ομάδα.. Η διάθεση ,στην αρχή, περίεργη κατέληξε όμως να ταξιδεύει σε άλλους κόσμους με την βοήθεια των αριθμών..

Αν δεν σε έλεγαν Μαρία αλλά 48, τι θα άλλαζε; Το νούμερο συμβολίζει τα χρόνια που θα ζήσεις.. Ούτε λεπτό περισσότερο ή λιγότερο... Μέλλον προκαθορισμένο... Βέβαιο όμως.. Ξέρεις πόσος χρόνος απομένει και πράττεις αναλόγως...

Επιλέγεις τον σύντροφο της ζωής σου ή τους συντρόφους ανάλογα με τα δικά τους μεγέθη.. Ζεις έντονα ή λιγότερα έντονα ανάλογα με το χρονικό περιθωριο που έχεις... Είναι ευτυχισμένα χρόνια; Και αν ο έρωτας της αριθμημένης σου ζωής φύγει αύριο; Είσαι ελεύθερος όπως θεωρητικά νομίζεις ή απλά ασφαλής μέσα στην τυραννία των χρόνων;

Αλλάζει η έννοια της γιορτής των γενεθλίων.. Δεν θες να έρθουν.. Ξέρεις ότι σε κάποια από αυτά απλά θα φύγεις.. Οι δικοί σου γνωρίζουν ότι θα φύγεις τότε χωρίς να γνωρίζουν σε ποια... Τι αγωνία... Η ευχή χρόνια πολλά παύει να έχει αξία.. Είναι ουτοπική.. Αύριο φεύγεις...

Και αν κάποιος σου δώσει την ελευθερία σου; Την επιλογή να φύγεις όποτε θέλεις; Θα το δεχτείς; Αυτό θα σήμαινε πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να έφευγες.. Είσαι έτοιμος να αναλάβεις τις ευθύνες σου απέναντι σε εσένα; Μπορείς να ζήσεις όπως θες αγνοώντας την στιγμή του τέλους;  Τελικά την ελευθερία μας την ποθούμε ή την θεωρούμε σκλαβιά του εαυτού μας;

Πριν μερικές μέρες ήταν τα γενέθλια μου.. Στα σκηνικά υπήρχε το 25.. Όσα και τα χρόνια μου.. Δεν αρκούν.. Χρειάζονται περισσότερα...


"Οι αριθμημένοι" - Elias Canetti Από την Θεατρική Ομάδα Φυσικού (ΑΠΘ)