Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

The Return

Η ώρα είναι 08:30 και αράζω παρέα με τον καφέ μου στο καράβι. Τελικα αυτά τα moleskine βγήκαν πολύ βολικά. Σκέφτεσαι κάτι, το γράφεις και μετά το περνάς στο PC. Βέβαια το τζούνιορ moleskine που έχω μετατρέψει σε ημερολογιο κάπου χάθηκε. Ακριβώς όπως χάθηκε και το πρόγραμμα αυτές τις μέρες.

Εντάξει διάβασα το κατιτίς μου αλλά όχι σπουδαία πράγματα. Μάλλον με απορρόφησε ο Τρυποκαρυδος και η πριγκίπισσα Λη Τσέρη!


Το πλοίο καλό. Δεν είμαι και εφοπλιστής για να μπορώ να το αξιολογήσω. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως κάτι δεν πάει καλά με εμένα. Ίσως είμαι η μοναδική στο κατάστρωμα που πίνω ζεστό καφέ, τέλη Ιουλίου!

Στο mp3 παίζει διάφορα τραγουδάκια με διαθέσεις ανεβαστικές (!!!!).

Α! Ξεκινήσαμε!

Και που λες μετά από μια σύντομη παραμονή στο νησί φεύγω γεμάτη ερωτηματικά. Δεν θα τα αναπτύξω τώρα. Θα έρθει η ώρα τους.

Κάποια στιγμή φτάνεις στο σημείο που αναρωτιέσαι τι υπάρχει γύρω σου και γιατί! Ίσως φταίει και η σημερινή Πανσέληνος (!!!!).

Μέχρι εδώ! Το υπόλοιπο καλοκαίρι θα περάσει συντροφιά με τα Pcs μου και μερικά βιβλία. Κάποια στιγμή πρέπει να τελειωσω τον "Λεξιλάγνο" και να αφιερωθώ στην Ντούλια. Ακολουθούν 2-3 μικρά (στο μέγεθος) βιβλία.

Προς το παρόν λέω να δω πως σχηματίστηκε η Ελλάδα.

Από το moleskine και μένα, Καλημέρα!

PS. Ο τίτλος και η φωτογραφία είναι από την αντίστοιχη ταινία http://www.imdb.com/title/tt0376968/ και εδώ το τρειλερ  http://www.youtube.com/watch?v=qNR4ER9tC6A  !!

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

Το χρονικό μιας μοιχείας.

Μέρες τώρα ήθελα να γράψω για αυτό το βιβλίο. Βέβαια το ότι το ξεκινάω μέσα σε ένα ruled notebook moleskine ενώ περιμένω την σειρά μου για τον οφθαλμίατρο είναι άλλο θέμα!

Αφού περιπλανήθηκα στους δρόμους του νησιού βρήκα επιτέλους την οδό και τον αριθμό. Μπήκα στο ιατρείο και προς μεγάλη μου έκπληξη δεν είχε πίνακες με αναλυτικά χαρακτηριστικά οφθαλμών! Εν αντιθέσει είχε ένα θεόσταλτο air condition , λίγα λουλούδια σε ένα βάζο, λάμπτήρες εξοικονόμησης ενέργειας και πίνακες που δείχνουν την παλιά πόλη της Κέρκυρας.

Δεν φοράω τα γυαλιά μου, τα έχω στην τσάντα! (Fail) Μπορώ να διαβάζω τα μικροσκοπικά μου γράμματα! Τι δουλειά έχω εγώ εδώ;!; 

Α ναι! Έχω να γράψω για την λατρεμένη Βαμβουνάκη! Το χρονικό μιας μοιχείας. Το εν λόγω βιβλίο είναι μια επανέκδοση 3 νουβέλων της. Πρόλαβα να διαβάσω τις 2 πριν ταξιδέψω στα πακέτα Camel του Τομ Ρόμπινς! (Τρυποκάρυδος). Την Ντούλια την άφησα για το τέλος, μόνη της.

Τα συμπεράσματα από τα 2 πρώτα βιβλία είναι σχεδόν κοινά. Έρωτας, ανάγκη ή καταναγκασμός; Ερωτευόμαστε την ανάγκη να ερωτευτούμε ή τον άλλο άνθρωπο; Ερωτευόμαστε αυτό που μας δείχνει πως είναι ή αυτό που έχουμε πλάσει εμείς στο μυαλό μας; Ο έρωτας μας τονώνει ή η ενασχόληση με κάτι καινούργιο;
Είναι το νέο και το άγνωστο που μας προκαλεί το σφίξιμο στο στομάχι και το τρέμουλο στα πόδια; Όταν όμως αποκαλυφθεί; Όταν φύγει το πέπλο του μυστηρίου; 

Κάποτε μια γνωστή μου είχε πει πως εν γνώσει της φτιάχνει ένα δικό της παραμύθι για το άλλο άτομο. Τι γλυκό και αληθινό! Ο έρωτας είναι ένα παραμύθι. Το πλάθεις τα βράδια και φορά διαλέγεις το τέλος. Είναι η ανάγκη της στιγμής, της κάθε στιγμής.

Το παραμύθι, οι σκέψεις και το ταξίδι της φαντασίας είναι η μαγεία. Και όπως λένε και οι Active Member  "το τέλος είναι η μαγεία". Το τέλος εκείνο που θα σε βρει πλάι στον άνθρωπο που ερωτεύτηκες κρατώντας το παραμύθι μακριά και όχι το τέλος που θα σε βρει απογοητευμένο γιατί αυτό που αντικρύζεις καθημερινά απέχει κατά πολύ από το παραμύθι σου!

Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

Μήπως κουνιέται ο κυνόδοντας μας;


Εδώ και καιρό άκουγα από γνωστούς και φίλους για την ταινία “Κυνόδοντας”. Ήρθε και μένα η ώρα μου για να την δω.. Δεν είναι μια ταινία που την βλέπεις για να γελάσεις ή απλά να διασκεδάσεις. Αν ξεκινήσεις έτσι τότε το έχασες το παιχνίδι. Αν το ανώτερο μέρος του σώματος σου λειτουργεί ακόμα τότε θα ενεργοποιηθεί με αφορμή την ταινία. Τι είδα...

Μια οικογένεια. Ένα κόμμα. Μια θρησκεία. Μια κοινωνία ολόκληρη. Ο πλανήτης. Η ανθρωπότητα. Υποταγμένη σε κάποιον. Οικογενειάρχη. Αρχηγό. Πρωθυπουργό. Πρόεδρο.

Ένας αιώνιος εχθρός. Η γάτα. Ο μπαμπούλας. Το κακό. Το μη. Όχι. Δε πρέπει. Δεν είναι σωστό. Καταπιεσμένος και χειραγωγημένος χωρίς να το γνωρίζει. Έχει ελπίδα πως κάποια στιγμή θα κάνει την υπέρβαση και θα βγει έξω. Ελπίδα ψεύτικη αλλά την έχει. Υποτάσσεται πιο εύκολα έχοντας αυτό κατά νου..

Κάθε τι καινούργιο το ρουφάει σαν σφουγγάρι. Δεν πρέπει όμως. Μόνο όσα μας δίνει ο “μπαμπάς”, το “κόμμα”, ο “αρχηγός” είναι τα καλά. Όλα τα άλλα θα μας βλάψουν.

Επιβράβευση και δώρα. Σταγόνες. Η ευτυχία του να έχεις κάτι εκτός του τίποτα και μάλιστα να το έχεις κερδίσει.

Σεξ. Για το αρσενικό. Βιολογική ανάγκη που “τακτοποιείται” με κάθε τρόπο και κάθε κόστος.

Απώλεια. Φεύγει ένας. Ας πρόσεχε. Τον πήρε ο κόσμος. Απαρνήθηκε την ασφάλεια του και την προοπτική που του δίναμε. Θα πληρώσει το τίμημα.

Και πες ότι κουνιέται ο κυνόδοντας σου και πέφτει.. Μετά τι; Μπορείς; Υπνωτισμένος και χειραγωγημένος να ζήσεις ελεύθερος; Ξέρεις τι είναι ελευθερία; Έχεις διδαχθεί την λέξη; Αυτοί που δεν έζησαν ελεύθεροι δε το ποθούν κιόλας. Αν δε το ξέρεις πως να το φανταστείς;

Ποιον ικανοποιείς; Οικογένεια; Αφεντικό; Κόμμα; Θρησκεία; Ποιον υπηρετείς; Ο εαυτός σου από που περιμένει την επιβράβευση και τον έπαινο;

Και πες ότι πέφτει ο κυνόδοντάς σου... Θα κρυφτείς ή θα ζήσεις;