Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

Mind Games....

Απόγευμα προς βράδυ... Για αρχή ακούγεται ο ήχος της μπύρας που ρέει στο ποτήρι.... Έπειτα ακολουθεί μουσική... Ένα τραγούδι, μια εικόνα.. Όλα αυτή...

Θαρρείς πως την έχεις ξεχάσει με το καιρό..Δεν συγχώρεσες όμως.. Όχι αυτήν, την άλλη... Το παιχνίδι ήταν στημένο... Πολύ κλισέ.. Ας πούμε τότε πως απλά δεν είχες τα κατάλληλα "όπλα"... Πολύ ηττοπάθεια... Ας πούμε τότε πως απλά δεν το είχες.. Το έχασες από την αρχή.. Αυτογνωσία..

Χειμωνιάζει.. Ο καιρός άλλαξε.. Έπεσε η θερμοκρασία και για να ισορροπήσει το μέσα με το έξω, το μέσα ανεβάζει ρυθμούς... Αναβιώνεις το παλιό παιχνίδι.. Αλλάζεις τους όρους, τις εντολές, τις καταστάσεις... Τα αισθήματα όμως; Πως μπορείς να τα αγγίξεις καν; Πως να πείσεις κάποιον να νιώθει όπως σε βολεύει;  Όπως και να τα πλάσεις στο μυαλό σου αυτά παραμένουν πεισματικά στην θέση τους... Δεν παρεκκλίνουν ούτε χιλιοστό...

Σκαλίζοντας ακόμη περισσότερο βρίσκεις έναν "εξαναγκασμό".. Στο περίπου.. Πλανιέται ένα "πρέπει" χωρίς σαφή αιτιολογία.. Απλά "πρέπει" και επειδή "πρέπει" υπάρχει.. Απλά υπάρχει.. Χωρίς να δημιουργεί ή να καταστρέφει.. Αραιές εμφανίσεις μεγάλες εξαφανίσεις... Ατελείωτη και μονότονη ησυχία..

Όταν το "πρέπει" ξεθώριασε την θέση του άρχισε να παίρνει το θέλω... Θρονιάστηκε! Καλώς... Αποκλεισμός.. Αναμενόμενο.. Αναρωτιέσαι τι να φταίει για αυτό... Ο ένα ή ο άλλος; Και οι δύο; Ο τρίτος; Λίγο ο ένας που δεν τολμά.. Λίγο ο άλλος που απλά ζει χωρίς αρχή και τέλος και στην τελική ο καπάτσος τρίτος που αρπάζει κάθε ανάσα...

Κάθε ανάσα.. Κάθε συλλαβή.. Σε σκλαβώνει.. Σε γοητεύει.. Σε τυφλώνει.. Σε τρελαίνει.. Φτάνει στο ανέφικτο.. Κουμαντάρει τα αισθήματα σου.. Ξέρει τι νιώθεις πριν καν το νιώσεις και το διαχειρίζεται μαεστρικά.. Όπως η αράχνη παγιδεύει στον ιστό το θύμα της.. Τώρα είσαι εκεί.. Προσπαθώντας να βρεις διέξοδο.. Μια χαραμάδα να αναπνεύσεις.. Αλλά μην ξεχνάς.. Η ανάσα σου είναι δική της.. Πριν την εκπνοή θα έχει εισπνεύσει κάθε μόριο αέρα...

Ένα τραγούδι και μια εικόνα.. Τυχαία εικόνα... Περαστική και αγύριστη.. Το τραγούδι θα μείνει.. Απλά για να θυμίζει τον ηττημένο..

http://www.youtube.com/watch?v=KD5s89cftv4

Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

ΦΛΟΓΑ



Φλόγα μικρή και αθώα, φλόγα κεριού
Δίνεις φως στο μαύρο του ουρανού
Έρμαιο τ’ ανέμου , την ανάσα τρέμεις
Φύσημα δικό της προσμένεις
Να σβήσεις αναμένεις
Εκδίκηση να πάρεις για το φως που δίνεις
Με μιας στο σκοτάδι να τους πνίξεις
Την δύναμη σου προσπαθείς να δείξεις


Φλόγα μεγάλη , πυρκαγιά του μυαλού
Λαίλαπα της γης , της ψυχής ορμή
Σπορπάς την στάχτη ξεχνάς την ζωή
Φόβε μεγάλε των υλικών της γης
Τώρα πια μπορείς να εκδικηθείς
Τα δέντρα φυτρώνουν , τα σπίτια γεννούν
Οι ψυχές για πάντα θα στιγματιστούν
Στο κοίταγμα σου με μιας θα τραπούν

Σε υποτίμησαν όλοι μα γύρισες ξανά
Με δύναμη ήρθες για να δεις
Πόσο αδύναμος μπορεί να φανεί
Αυτός που υπεροπτικά σε αγνοεί.

Συννέφιασες πάλι φωτιά μου
Μα δε λες να σβήσεις
Σιγανά με καις στο ρυθμό τ’ ανέμου
Γεννώντας συνεχώς σκέψεις για το χθες
Πελώριες φλόγες διαπερνούν το εγώ μου
Σβήνοντας κάθε ίχνος από σένα εντός μου
Ο πόνος της φωτιάς λυτρώνει
Μα η θύμησή σου σκοτώνει.

ΕΙΔΩΛΟ



Σε κοιτώ, επίμονα, είσαι πάντα εκεί
Κάθε στιγμή απέναντι μου και πάντα μαζί μου
Δεν έχεις φωνή , δύναμή σου η σιωπή
Τα σημεία μου αντίθετα στα δικά σου
Σ’ ακουμπώ και χάνω την αφή
Βυθίζεται σε ένα σκονισμένο γυαλί
Σου φωνάζω, αντιδράς, χωρίς φωνή
Έκφραση οργής , ένταση στιγμής
Βγες, σου λέω μα δε σ’ ακούω
Χαμηλώνω τον τόνο, σε πλησιάζω
σου ψιθυρίζω , κράτα με σφιχτά
έρχεσαι σε μένα , κινήσεις ίδιες
εκφράσεις έντονες, φωνές διαφορετικές
παιχνίδι παίζουμε , στημένο φαίνεται
ορίζω την τύχη ακολουθάς την μοίρα
γυρνώ την πλάτη, μα θυμώνεις και συ
τα χέρια σφίγγω , σου ξεφεύγω
με δύναμη γυρνώ και σε βλέπω ξανά
δεν είσαι μοναδικό πια
κομμάτια έγινες στην δική μου γροθιά.

Και τότε σιωπή μου έσπασες
Η κραυγή σου ήχησε μέσα μου
Αμέσως τον παλμό μου έπιασες
Και να συντονιστείς κατάφερες
Αυξάνεις τον ρυθμό του , δυναμώνεις τον χτύπο
Στις φλέβες κυλά όλο και πιο γοργά
Η ανάσα βαραίνει
Η καρδιά σταματά. 

ΑΤΙ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ



(άλογο)

Καλπάζοντας φτάνει στην άκρη του βουνού
Με αστραφτερή φορεσιά κ καθάριο νου
Αναζητά την πηγή της λησμονιάς
Χωρίς να θέλει να πιει το νερό της παρηγοριάς
Ξεπλένει γουλιά γουλιά τις στιγμές
Και σχεδιάζει ονειρεμένες διαδρομές
Στολίζοντας τες με άνθη λευκά
Απλώνοντας τα πάνω στο χιονιά


(κόσμος)

Θαρραλέε καβαλάρη , της νύχτας πολεμιστή
Βοήθησε τ’ άτι την άνοιξη να οσφρηστεί
Διώξε από μέσα του την βαριά χειμωνιά
Κ δώσε στα κρίνα του της άνοιξης την ευωδιά
Τιθάσευε εσύ πολεμιστή την βαθιά του οργή
Την σκοτεινιά του διώξε και την κρυφή του πληγή.

(πολεμιστής)

Την άνοιξη φέρνω στα όρη εγώ
Την μοναξιά του διώχνω με ταίρι αλλοτινό
Το ξίφος λυγίζει στο σάλπισμα του ουρανού
Το άτι τρέχει προς το μέρος του γκρεμού
Απέραντο τείχος του χειμώνα μπροστά
Κρίνο αφήνω για την δική του ματιά .


(κόσμος)

Άτι του ανέμου, φωτιά του ουρανού
Στα όρια σε κλείνω του  θολού μυαλού
Ποθώντας να βρεις την οδό της διαφυγής
Και από τα όνειρα σου με μιας να ξεχαστείς
Λουλούδι της θάλασσας, φωνή της σιωπής
Ενώνω τα μονοπάτια της δική σου ζωής
Χαράσσω παράλληλα δρόμο κοινό
Που δεν περπατώ και απλά αγνοώ.



(άλογο)

Ω εσύ πολεμιστή  και κρίνα του βουνού
Την άνοιξη δε ζητώ ούτε ευωδιά γιασεμιού
Περήφανο και μόνο θα περιπλανηθώ
Ώσπου να βρω άνθος λευκό
Το ταίρι, τότε, θα φέρω στο νου
Και έτσι θα σβήσω στην φωτιά του ουρανού. 

ΚΑΘΑΡΕΣ ΨΥΧΕΣ



Καλημέρα , η μέρα ξημέρωσε πάλι
Και  περιμένω απλά να φανείς
Στο χρώμα αυτό που ξεπροβάλλει απ’τη θάλασσα
Αυτή που τόσο αγάπησα και για σένα άφησα
Απλά κοιτώ το φως , τόσο λαμπερό
Αλλά συνεχίζω να το νιώθω σκοτεινό
Κάπου βαθιά μέσα μου μ’ αγγίζει μια αχτίδα
Όπως η αύρα η δική σου τα πρωινά εκείνα
Πριν σε γνωρίσω καν , πριν σε δω, πριν σε αγγίξω
Πριν μπορέσω να βεβαιωθώ πριν σε μυρίσω
Χωρίς σώμα, χωρίς σάρκα μόνο με μια αύρα
Μόνο μια φωνή και το ταξίδι ξεκινά.

Ένα μπαλκόνι στέκεται σκυφτό
Λόγια που πλανιούνται ψάχνοντας προορισμό
Υποκλινόμενο μπροστά στης ψυχής το μεγαλείο
Να μοιράζεται και να φυλάει το μισοάδειο δοχείο
Που με στίχους δικούς μας γεμίζω
Και από εκεί τα συναισθήματα ξεχειλίζω
Χωρίς όριο , χωρίς λογική, χωρίς περιορισμό
Για να μπορέσω να νικήσω κάθε ενδοιασμό.

Η νύχτα πέφτει , το φως θα φύγει
Όμως η ψυχή μου άδεια δε θα μείνει
Στο ίδιο μέρος ραντεβού μετά από ώρες
Με τα μάτια κλειστά σχηματίζουμε εικόνες
Δε σε βλέπω δε με βλέπεις κι όμως είσαι εκεί
Το σκοτάδι με οδηγεί και αγγίζω την δική σου ψυχή
Πλέον τα λόγια λιγοστεύουν , οι ανάσες μιλούν
Τα χείλη μας τρέμουν χωρίς να ντραπούν
Τον φόβο πνίγουν στην άκρη τους
Και με ορμή αγκαλιάζουν το δάκρυ τους
Σιμώνουν δειλά και με θάρρος ακουμπούν
Το αντίστοιχο ταίρι τους που έψαχναν να βρουν
Το φεγγάρι σβήνει τα αστέρια αποχωρούν
Δεν μπαίνουν ανάμεσά τους , δε θ’ ανακατευτούν
Η σιωπή φωνάζει πως όλα συνηγορούν
Τα χείλη αυτά για πάντα να ενωθούν

Ο χρόνος τελειώνει , το φως νικά
Τα χείλη χωρίζουν και γνέφουν τρυφερά
Το μόνο που μένει είναι δυο ψυχές
Με αγωνία πλασμένες για να ‘ναι στη φέξη καθαρές. 

ΜΝΗΜΕΣ ΑΘΑΝΑΤΕΣ



Με καπνό κεντάω τις ζωές μας
Σταγονίδια σκορπίζονται στο παραμύθι του χτες μας
Σε θυμάμαι σα λάμψη που αντάμωσα εκεί
Για φυλαχτό κρατάω αυτή τη πρώτη στιγμή
Ήτανε βλέπεις γιορτή των πολλών
Μα μεμιάς δώσαμε τόνο προσωπικό
Αντάμα, κουράγιο και θάρρος περισσό
Προτροπή και ορμή για νέο εγώ.

Επιτεύγματα μύρια το διάβα μας σκορπά
Δίχως λογική ο χρόνος περνά
Περήφανα στέκεις εμένα να δεις
Πλημμυρίζεις με φως σα πρώτα εκεί
Την νύχτα αφήνεις τις πληγές να φανούν
Με λόγια μονάχα αυτές θα γιατρευτούν
Στη φέξη πια η ουλή θα χαθεί
Αντίδοτο βρίσκω στη δική μου οργή

Μνήμες αθάνατες, συντροφιά μαγική
Ο χρόνος κυλά στη δική σου προσταγή
Συνονθύλευμα λύπης και χαράς μαζί
Αισθημάτων πηγή της ζωής μου εσύ.


Διψασμένε μουσαφίρη, στην πόρτα μου στάσου
Προσμένω την μορφή σου, αναζητώ την οσμή σου
Μελωδία γλυκιά η θύμηση σου
Στο χαμό του νου φάρος η ύπαρξή σου
Να αναζητώ παύω τα ίχνη της ζωής σου
Στη λήθη περνάν τα βράδια μαζί σου
Σημαία στον ιστό δεν είναι πια η μορφή σου
Φόβος μεγάλος η λησμονιά η δική σου.

ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ



(ΓΗ)

Πλάσμα αλλόκοτο , σώμα αδειανό
Βηματισμό βαρύ στο σκαρί μου νιώθω
Σαν από αλλού να είσαι
Σαν ταξιδιώτης κ έρημος μαζί
Διαβαίνεις σιωπηλός, προορισμό τι να ‘χεις;
Άραγε έναν παράλληλο μου
Ή κάποιο μεσημβρινό μου;
Ποιος να ‘σαι; Γιατί δε μιλάς; Ξεκουράσου στη σπηλιά μου.

(αστέρια)

Μη κουράζεσαι και μη ρωτάς
Σε πρόφτασα εγώ διψασμένη μου γη
Το πλάσμα δε θα αποκριθεί
Μόνο του το βράδυ σχηματίζει δρόμους
Άλλοτε ευθείς και άλλοτε πλεγμένους
Κουβέντα δε πήρα απ’ τα χείλη τα βαριά
Στα μάτια το κοίταξα μα τ’ άφησα ξανά
Να περιπλανηθεί με συντροφιά την μοναξιά


(μαζί)

Πλάσμα πες μας πατρίδα τι να ‘χεις ;
Που να πηγαίνεις και τι να προσμένεις ;
Ελπίδα για φως σου ή σιωπή για βρυχηθμός σου;
Συνωμότες εμείς για την δική σου μιλιά.

(πλάσμα)

Πατρίδα μου είναι η γη
Σύνορο μου το σύμπαν
Θάλασσα μου η αυγή
Αέρας μου κάθε πνοή
Τ’ αστέρια σύντροφός μου
Κ η ανδρομέδα σύμμαχος μου
Ο αυγερινός είναι το φως μου
Και ο αποσπερίτης ο θάνατος μου .

Σε σένα μιλάω....




Μέσα από στίχους μηνύματα περνάω,
Για όλα εκείνα που θέλω να πω μα δε τολμάω,
κ γυρνάω ξανά σε όλα εκείνα τα στέκια,
χωρίς εσένα εκεί χωρίς νόημα κανένα,
γιαυτό πιάνω την πένα και γράφω για σένα.
Άκου λοιπόν δυο λόγια από μένα,
πια δε τρέχει από τα μάτια μου δάκρυ,
βρέθηκα εδώ στου δρόμου την άκρη,
ψάχνοντας κάποιο νόημα να βρω,
τι είναι αυτό που αξίζει και μένω εδώ.
Ρωτώ συνέχεια μα απάντηση δε παίρνω,
ένα μπουκάλι έχει μείνει συντροφιά και το σέρνω.
Ίσως να ναι γραφτό ίσως να είναι ανοησία,
η δικιά μου αγάπη δε χωράει σ' αστεία.
Κάποτε σου δώσα μια αγκάλια μα τώρα την παίρνω πίσω,
γιατί ήρθε η ώρα και μένα να μιλήσω ,
μπορεί να χάνω το μέτρο μα το νόημα το βρίσκω,
για κάτι που ένιωθα καιρό πήρα το ρίσκο.
Πές μου τώρα σε ποια ψυχή γυρνάς,
κάποτε σου χα πει στα μάτια μόνο να με κοιτάς.



Ήρθε η ώρα να σου πω μια αλήθεια,
το ψέμα δεν ήτανε δικιά μου συνήθεια
σε σένα μιλάω σε σένα γελάω κ τολμώ να πώ
πως όσο καιρό δεν ήσουν εδώ
δε μου λειψε η συντροφιά σου
γιατί ερχόταν πάντα κοντά μου η σκιά σου,
με κρατούσε σφιχτά , συνεχώς μου μιλούσε
για όλα εκείνα που πάντα αγαπούσε.



Το ποτήρι γεμίζω και τις σκέψεις μου πνίγω,
καθώς θυμάμαι αυτά που περάσαμε για λίγο,
ήταν ο χρόνος εχθρός μας και νικητής στο ονειρό μας ,
ήσουν εκεί κάθε στιγμή που σε ζητούσα
όμως δε σου δωσα όσα μπορούσα
αντί να είμαι στο πλάι σου ψυχή μου
είχα φύγει μακριά ακούγοντας την λογική μου,
τωρά πίσω σε ζητάω μα κουράγιο δεν έχω,
ξέρω σίγουρα θα σε πληγώσω,
για όλα αυτά που γίναν πρέπει να πληρώσω,
κ η πιο σκληρή τιμωρία είναι να μην σε έχω,
γιαυτό φύγε από μένα όσο ειναι καιρός ,
να μπορέσεις να ζήσεις χωρίς εμένα στο φως,
εκεί δε τολμάω να πάω γιατι ξέρω δε χωράω,
σε όλα όσα φανούν η ψυχή θα ναι λίγη ,
και ποτέ δεν θα μάθω τι είναι αυτό που με πνίγει,
ίσως να ναι γραφτό ίσως να ναι ανοησία,
η δικιά μου αγάπη δε χωράει σ' αστεία.

ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ



Μια σκέψη αποσκευή κ μια ελπίδα στο μυαλό
Πως αυτός ο πηγεμός θα ναι  ο λυτρωτικός
Της σκέψης στήριγμα , της ελπίδας καταφύγιο
Των νιάτων μου άρνηση της ζωής μου απάντηση
Η βροχή το ποτίζει και ο αέρας το ανθίζει
Τα σύννεφα το σκεπάζουν χωρίς δισταγμό
Το γεμίζουν με δύναμη χωρίς σκοπό
Μια αχτίδα δειλά διακοσμεί την αυλή
Χωρίς σκέπη όμως θα χαθεί και αυτή
Με αρμονία γεμάτα τα στοιχειά της φύσης
Σ’ ενθαρρύνουν από το μυαλό να την σβήσεις
Είναι αδιέξοδος ο δρόμος αυτός
Και συ επιλέγεις πως θα ζήσεις
Πριν χαθεί το φως , πριν το σουρούπωμα
Πριν έρθει η αυγή πρέπει να σταματήσεις
Η ευτυχία σου ακροβατεί και συ πρέπει να αποφασίσεις
Ο δρόμος είναι αδιέξοδος και συ κοιτάς το σταυροδρόμι
Της λίγης σου ζωής το λευκό πέπλο
Θα το αφαιρέσει ο αέρας , θα το φροντίσει η βροχή
Και θα συνεχίσεις γυμνή στου καιρού την στροφή.


Μέσα σε αυτό το σκοτεινό μονοπάτι
Καθώς διαβαίνω φως το γεμίζω
Κρατάω γερά της ζωής το αλάτι
Και από χίλια αρώματα το πλημμυρίζω
Γεύσεις πικρές μυρωδιές βαριές
Αιωρούνται στου μυαλού το χθες
Φέρνουν στην θύμηση μέρες καλές
Και φεύγουν αθόρυβα για να βρεθούν με αυτές


 Θα ‘ρθουν  κι άλλες σαν και αυτές, σκέφτεσαι για λίγο
Την ζωή σου πια στα χέρια σου κρατάς
ίσως φοβηθείς μα αμέσως θα σκεφτείς το καταφύγιο εκείνο
που σαν αόρατο φυλαχτό σφιχτά θα το κρατάς
η ζωή σου μπροστά προσπερνώντας την μοίρα
υπεροπτικά την κοιτάς και σαρκάζοντας γελάς
νικητής του ονείρου λυτρωτής της ζωής
με δύναμη γεμάτη δε μπορείς να φοβηθείς
κοιτώντας ψηλά χτίζεις την σκέπη
ξεκουράζεις την ματιά στο πλάι
και μπρος σου ξεπροβάλλουν χωρίσματα
βηματίζοντας αργά φυτρώνουν άνθη
σαν από καιρό ναρκωμένα προσμένουν το άγγιγμά σου
εκστασιασμένη θαυμάζεις το δημιούργημά σου
μια νοσταλγία έρχεται για το χθες
δε θα αφήσεις να σε φθείρουν οι πληγές
σε ένα κουτί τις στριμώχνεις με ορμή
αψηφώντας κάθε σου ενοχή
και όπως βυθίζονται στου αλατιού την μυρωδιά
θα κοιτάξεις μπροστά ανοίγοντας μια αγκαλιά. 

ΑΕΡΙΚΟ



Φως των ματιών μου , χρώμα τ’ ουρανού
Λάμψη της ερήμου σ’ ακολουθεί
Γραμμές των χειλιών τείνουν να ενωθούν
Αθώα σκορπάς χαμόγελα παντού
Φόβος με πιάνει στη σκέψη του καινού
Του όλου , του τίποτα, της λάμψης, της μουσικής

Γλυκό αερικό τις σκέψεις μου σκορπάς
Ακλόνητη μένω νικώντας την φωτιά
Σιγά ψιθυρίζω τον πόθο μου εγώ
Μα ο φόβος νικά στη μάχη του εγώ
Βαθιά σε φυλακίζω, όαση και μούσα μαζί
Κ ύστερα χάνομαι στου ουρανού τη βροχή.

Σαν αερικό διεισδύεις στο σώμα μου εσύ
Τον νου ταράζεις , η ψυχή αδημονεί
Το φως σου άπλετο το ρίχνεις παντού
Κρύβομαι πίσω στη σκιά του φεγγαριού
Η αύρα σου όμως με κυνηγά παντού
Το άγγιγμα της με φοβίζει, τρέμει η λογική
Στο πλάι μου στάσου για μία στιγμή
Την πνοή σου δως μου κ ας σβήσω εκεί. 

Αγνωστη Παρουσια...



Ανθρώπινη μορφή και όψη αλλοτινή
Σε φέρνω κοντά στης στιγμής την χαρά
Ρόλος αταίριαστος μα εγώ σε κρατώ
Ανάγκη μεγάλη ικανοποιώ το εγώ
Το εγώ σου νικά κάθε  επιλογή
Οπότε βυθίζομαι σε αυτήν την εκλογή

Σε ζυγώνω και σιγά σιγά σε σκοτώνω
Ένα ένα τα εντός σου φορτία
Αφανίζω μεμιας της ζωής σου τα ψηφία
Είμαι το ένα και μοναδικό πριν και γω καταστραφώ.
Αφήνομαι μέσα σου δίχως δισταγμό
Στραγγίζω κάθε σπαραγμό.

Σε αδειάζω και σε αφήνω κενή
Για να σε βρει νέα η κάθε πηγή
Πίνω μέχρι και την τελευταία σου σκέψη
Νιώθω γεμάτη μόνο από την τέρψη
Σε σβήνω λαίμαργα με άδεια δική σου
Σαδιστικά εισβάλλω μες το κορμί σου
Φυλάξου λες από της ζωής το νέο
Στο χέρι μου έχω της ζωής σου το θέλω

Άγνωστη παρουσία συντροφιά κρατάς
Πλάι σε μένα στέκεσαι δίχως να μιλάς
Σήματα στέλνεις με κάθε πνοή
Ζητάς σιωπηλά το δικό μου φιλί
Σήματα στέλνεις παντού
Γιατί άραγε τριγυρνάς στον δικό μου νου
Εύκολα σε διώχνω σε μια στιγμή
Πεισματικά επιστρέφεις κάθε αυγή.