Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

ΑΕΡΙΚΟ



Φως των ματιών μου , χρώμα τ’ ουρανού
Λάμψη της ερήμου σ’ ακολουθεί
Γραμμές των χειλιών τείνουν να ενωθούν
Αθώα σκορπάς χαμόγελα παντού
Φόβος με πιάνει στη σκέψη του καινού
Του όλου , του τίποτα, της λάμψης, της μουσικής

Γλυκό αερικό τις σκέψεις μου σκορπάς
Ακλόνητη μένω νικώντας την φωτιά
Σιγά ψιθυρίζω τον πόθο μου εγώ
Μα ο φόβος νικά στη μάχη του εγώ
Βαθιά σε φυλακίζω, όαση και μούσα μαζί
Κ ύστερα χάνομαι στου ουρανού τη βροχή.

Σαν αερικό διεισδύεις στο σώμα μου εσύ
Τον νου ταράζεις , η ψυχή αδημονεί
Το φως σου άπλετο το ρίχνεις παντού
Κρύβομαι πίσω στη σκιά του φεγγαριού
Η αύρα σου όμως με κυνηγά παντού
Το άγγιγμα της με φοβίζει, τρέμει η λογική
Στο πλάι μου στάσου για μία στιγμή
Την πνοή σου δως μου κ ας σβήσω εκεί. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου