Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ



Μια σκέψη αποσκευή κ μια ελπίδα στο μυαλό
Πως αυτός ο πηγεμός θα ναι  ο λυτρωτικός
Της σκέψης στήριγμα , της ελπίδας καταφύγιο
Των νιάτων μου άρνηση της ζωής μου απάντηση
Η βροχή το ποτίζει και ο αέρας το ανθίζει
Τα σύννεφα το σκεπάζουν χωρίς δισταγμό
Το γεμίζουν με δύναμη χωρίς σκοπό
Μια αχτίδα δειλά διακοσμεί την αυλή
Χωρίς σκέπη όμως θα χαθεί και αυτή
Με αρμονία γεμάτα τα στοιχειά της φύσης
Σ’ ενθαρρύνουν από το μυαλό να την σβήσεις
Είναι αδιέξοδος ο δρόμος αυτός
Και συ επιλέγεις πως θα ζήσεις
Πριν χαθεί το φως , πριν το σουρούπωμα
Πριν έρθει η αυγή πρέπει να σταματήσεις
Η ευτυχία σου ακροβατεί και συ πρέπει να αποφασίσεις
Ο δρόμος είναι αδιέξοδος και συ κοιτάς το σταυροδρόμι
Της λίγης σου ζωής το λευκό πέπλο
Θα το αφαιρέσει ο αέρας , θα το φροντίσει η βροχή
Και θα συνεχίσεις γυμνή στου καιρού την στροφή.


Μέσα σε αυτό το σκοτεινό μονοπάτι
Καθώς διαβαίνω φως το γεμίζω
Κρατάω γερά της ζωής το αλάτι
Και από χίλια αρώματα το πλημμυρίζω
Γεύσεις πικρές μυρωδιές βαριές
Αιωρούνται στου μυαλού το χθες
Φέρνουν στην θύμηση μέρες καλές
Και φεύγουν αθόρυβα για να βρεθούν με αυτές


 Θα ‘ρθουν  κι άλλες σαν και αυτές, σκέφτεσαι για λίγο
Την ζωή σου πια στα χέρια σου κρατάς
ίσως φοβηθείς μα αμέσως θα σκεφτείς το καταφύγιο εκείνο
που σαν αόρατο φυλαχτό σφιχτά θα το κρατάς
η ζωή σου μπροστά προσπερνώντας την μοίρα
υπεροπτικά την κοιτάς και σαρκάζοντας γελάς
νικητής του ονείρου λυτρωτής της ζωής
με δύναμη γεμάτη δε μπορείς να φοβηθείς
κοιτώντας ψηλά χτίζεις την σκέπη
ξεκουράζεις την ματιά στο πλάι
και μπρος σου ξεπροβάλλουν χωρίσματα
βηματίζοντας αργά φυτρώνουν άνθη
σαν από καιρό ναρκωμένα προσμένουν το άγγιγμά σου
εκστασιασμένη θαυμάζεις το δημιούργημά σου
μια νοσταλγία έρχεται για το χθες
δε θα αφήσεις να σε φθείρουν οι πληγές
σε ένα κουτί τις στριμώχνεις με ορμή
αψηφώντας κάθε σου ενοχή
και όπως βυθίζονται στου αλατιού την μυρωδιά
θα κοιτάξεις μπροστά ανοίγοντας μια αγκαλιά. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου