Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

ΜΝΗΜΕΣ ΑΘΑΝΑΤΕΣ



Με καπνό κεντάω τις ζωές μας
Σταγονίδια σκορπίζονται στο παραμύθι του χτες μας
Σε θυμάμαι σα λάμψη που αντάμωσα εκεί
Για φυλαχτό κρατάω αυτή τη πρώτη στιγμή
Ήτανε βλέπεις γιορτή των πολλών
Μα μεμιάς δώσαμε τόνο προσωπικό
Αντάμα, κουράγιο και θάρρος περισσό
Προτροπή και ορμή για νέο εγώ.

Επιτεύγματα μύρια το διάβα μας σκορπά
Δίχως λογική ο χρόνος περνά
Περήφανα στέκεις εμένα να δεις
Πλημμυρίζεις με φως σα πρώτα εκεί
Την νύχτα αφήνεις τις πληγές να φανούν
Με λόγια μονάχα αυτές θα γιατρευτούν
Στη φέξη πια η ουλή θα χαθεί
Αντίδοτο βρίσκω στη δική μου οργή

Μνήμες αθάνατες, συντροφιά μαγική
Ο χρόνος κυλά στη δική σου προσταγή
Συνονθύλευμα λύπης και χαράς μαζί
Αισθημάτων πηγή της ζωής μου εσύ.


Διψασμένε μουσαφίρη, στην πόρτα μου στάσου
Προσμένω την μορφή σου, αναζητώ την οσμή σου
Μελωδία γλυκιά η θύμηση σου
Στο χαμό του νου φάρος η ύπαρξή σου
Να αναζητώ παύω τα ίχνη της ζωής σου
Στη λήθη περνάν τα βράδια μαζί σου
Σημαία στον ιστό δεν είναι πια η μορφή σου
Φόβος μεγάλος η λησμονιά η δική σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου