Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

Σε σένα μιλάω....




Μέσα από στίχους μηνύματα περνάω,
Για όλα εκείνα που θέλω να πω μα δε τολμάω,
κ γυρνάω ξανά σε όλα εκείνα τα στέκια,
χωρίς εσένα εκεί χωρίς νόημα κανένα,
γιαυτό πιάνω την πένα και γράφω για σένα.
Άκου λοιπόν δυο λόγια από μένα,
πια δε τρέχει από τα μάτια μου δάκρυ,
βρέθηκα εδώ στου δρόμου την άκρη,
ψάχνοντας κάποιο νόημα να βρω,
τι είναι αυτό που αξίζει και μένω εδώ.
Ρωτώ συνέχεια μα απάντηση δε παίρνω,
ένα μπουκάλι έχει μείνει συντροφιά και το σέρνω.
Ίσως να ναι γραφτό ίσως να είναι ανοησία,
η δικιά μου αγάπη δε χωράει σ' αστεία.
Κάποτε σου δώσα μια αγκάλια μα τώρα την παίρνω πίσω,
γιατί ήρθε η ώρα και μένα να μιλήσω ,
μπορεί να χάνω το μέτρο μα το νόημα το βρίσκω,
για κάτι που ένιωθα καιρό πήρα το ρίσκο.
Πές μου τώρα σε ποια ψυχή γυρνάς,
κάποτε σου χα πει στα μάτια μόνο να με κοιτάς.



Ήρθε η ώρα να σου πω μια αλήθεια,
το ψέμα δεν ήτανε δικιά μου συνήθεια
σε σένα μιλάω σε σένα γελάω κ τολμώ να πώ
πως όσο καιρό δεν ήσουν εδώ
δε μου λειψε η συντροφιά σου
γιατί ερχόταν πάντα κοντά μου η σκιά σου,
με κρατούσε σφιχτά , συνεχώς μου μιλούσε
για όλα εκείνα που πάντα αγαπούσε.



Το ποτήρι γεμίζω και τις σκέψεις μου πνίγω,
καθώς θυμάμαι αυτά που περάσαμε για λίγο,
ήταν ο χρόνος εχθρός μας και νικητής στο ονειρό μας ,
ήσουν εκεί κάθε στιγμή που σε ζητούσα
όμως δε σου δωσα όσα μπορούσα
αντί να είμαι στο πλάι σου ψυχή μου
είχα φύγει μακριά ακούγοντας την λογική μου,
τωρά πίσω σε ζητάω μα κουράγιο δεν έχω,
ξέρω σίγουρα θα σε πληγώσω,
για όλα αυτά που γίναν πρέπει να πληρώσω,
κ η πιο σκληρή τιμωρία είναι να μην σε έχω,
γιαυτό φύγε από μένα όσο ειναι καιρός ,
να μπορέσεις να ζήσεις χωρίς εμένα στο φως,
εκεί δε τολμάω να πάω γιατι ξέρω δε χωράω,
σε όλα όσα φανούν η ψυχή θα ναι λίγη ,
και ποτέ δεν θα μάθω τι είναι αυτό που με πνίγει,
ίσως να ναι γραφτό ίσως να ναι ανοησία,
η δικιά μου αγάπη δε χωράει σ' αστεία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου