Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

ΚΑΘΑΡΕΣ ΨΥΧΕΣ



Καλημέρα , η μέρα ξημέρωσε πάλι
Και  περιμένω απλά να φανείς
Στο χρώμα αυτό που ξεπροβάλλει απ’τη θάλασσα
Αυτή που τόσο αγάπησα και για σένα άφησα
Απλά κοιτώ το φως , τόσο λαμπερό
Αλλά συνεχίζω να το νιώθω σκοτεινό
Κάπου βαθιά μέσα μου μ’ αγγίζει μια αχτίδα
Όπως η αύρα η δική σου τα πρωινά εκείνα
Πριν σε γνωρίσω καν , πριν σε δω, πριν σε αγγίξω
Πριν μπορέσω να βεβαιωθώ πριν σε μυρίσω
Χωρίς σώμα, χωρίς σάρκα μόνο με μια αύρα
Μόνο μια φωνή και το ταξίδι ξεκινά.

Ένα μπαλκόνι στέκεται σκυφτό
Λόγια που πλανιούνται ψάχνοντας προορισμό
Υποκλινόμενο μπροστά στης ψυχής το μεγαλείο
Να μοιράζεται και να φυλάει το μισοάδειο δοχείο
Που με στίχους δικούς μας γεμίζω
Και από εκεί τα συναισθήματα ξεχειλίζω
Χωρίς όριο , χωρίς λογική, χωρίς περιορισμό
Για να μπορέσω να νικήσω κάθε ενδοιασμό.

Η νύχτα πέφτει , το φως θα φύγει
Όμως η ψυχή μου άδεια δε θα μείνει
Στο ίδιο μέρος ραντεβού μετά από ώρες
Με τα μάτια κλειστά σχηματίζουμε εικόνες
Δε σε βλέπω δε με βλέπεις κι όμως είσαι εκεί
Το σκοτάδι με οδηγεί και αγγίζω την δική σου ψυχή
Πλέον τα λόγια λιγοστεύουν , οι ανάσες μιλούν
Τα χείλη μας τρέμουν χωρίς να ντραπούν
Τον φόβο πνίγουν στην άκρη τους
Και με ορμή αγκαλιάζουν το δάκρυ τους
Σιμώνουν δειλά και με θάρρος ακουμπούν
Το αντίστοιχο ταίρι τους που έψαχναν να βρουν
Το φεγγάρι σβήνει τα αστέρια αποχωρούν
Δεν μπαίνουν ανάμεσά τους , δε θ’ ανακατευτούν
Η σιωπή φωνάζει πως όλα συνηγορούν
Τα χείλη αυτά για πάντα να ενωθούν

Ο χρόνος τελειώνει , το φως νικά
Τα χείλη χωρίζουν και γνέφουν τρυφερά
Το μόνο που μένει είναι δυο ψυχές
Με αγωνία πλασμένες για να ‘ναι στη φέξη καθαρές. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου