Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ



(ΓΗ)

Πλάσμα αλλόκοτο , σώμα αδειανό
Βηματισμό βαρύ στο σκαρί μου νιώθω
Σαν από αλλού να είσαι
Σαν ταξιδιώτης κ έρημος μαζί
Διαβαίνεις σιωπηλός, προορισμό τι να ‘χεις;
Άραγε έναν παράλληλο μου
Ή κάποιο μεσημβρινό μου;
Ποιος να ‘σαι; Γιατί δε μιλάς; Ξεκουράσου στη σπηλιά μου.

(αστέρια)

Μη κουράζεσαι και μη ρωτάς
Σε πρόφτασα εγώ διψασμένη μου γη
Το πλάσμα δε θα αποκριθεί
Μόνο του το βράδυ σχηματίζει δρόμους
Άλλοτε ευθείς και άλλοτε πλεγμένους
Κουβέντα δε πήρα απ’ τα χείλη τα βαριά
Στα μάτια το κοίταξα μα τ’ άφησα ξανά
Να περιπλανηθεί με συντροφιά την μοναξιά


(μαζί)

Πλάσμα πες μας πατρίδα τι να ‘χεις ;
Που να πηγαίνεις και τι να προσμένεις ;
Ελπίδα για φως σου ή σιωπή για βρυχηθμός σου;
Συνωμότες εμείς για την δική σου μιλιά.

(πλάσμα)

Πατρίδα μου είναι η γη
Σύνορο μου το σύμπαν
Θάλασσα μου η αυγή
Αέρας μου κάθε πνοή
Τ’ αστέρια σύντροφός μου
Κ η ανδρομέδα σύμμαχος μου
Ο αυγερινός είναι το φως μου
Και ο αποσπερίτης ο θάνατος μου .

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου