Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

ΦΛΟΓΑ



Φλόγα μικρή και αθώα, φλόγα κεριού
Δίνεις φως στο μαύρο του ουρανού
Έρμαιο τ’ ανέμου , την ανάσα τρέμεις
Φύσημα δικό της προσμένεις
Να σβήσεις αναμένεις
Εκδίκηση να πάρεις για το φως που δίνεις
Με μιας στο σκοτάδι να τους πνίξεις
Την δύναμη σου προσπαθείς να δείξεις


Φλόγα μεγάλη , πυρκαγιά του μυαλού
Λαίλαπα της γης , της ψυχής ορμή
Σπορπάς την στάχτη ξεχνάς την ζωή
Φόβε μεγάλε των υλικών της γης
Τώρα πια μπορείς να εκδικηθείς
Τα δέντρα φυτρώνουν , τα σπίτια γεννούν
Οι ψυχές για πάντα θα στιγματιστούν
Στο κοίταγμα σου με μιας θα τραπούν

Σε υποτίμησαν όλοι μα γύρισες ξανά
Με δύναμη ήρθες για να δεις
Πόσο αδύναμος μπορεί να φανεί
Αυτός που υπεροπτικά σε αγνοεί.

Συννέφιασες πάλι φωτιά μου
Μα δε λες να σβήσεις
Σιγανά με καις στο ρυθμό τ’ ανέμου
Γεννώντας συνεχώς σκέψεις για το χθες
Πελώριες φλόγες διαπερνούν το εγώ μου
Σβήνοντας κάθε ίχνος από σένα εντός μου
Ο πόνος της φωτιάς λυτρώνει
Μα η θύμησή σου σκοτώνει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου