Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

ΑΤΙ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ



(άλογο)

Καλπάζοντας φτάνει στην άκρη του βουνού
Με αστραφτερή φορεσιά κ καθάριο νου
Αναζητά την πηγή της λησμονιάς
Χωρίς να θέλει να πιει το νερό της παρηγοριάς
Ξεπλένει γουλιά γουλιά τις στιγμές
Και σχεδιάζει ονειρεμένες διαδρομές
Στολίζοντας τες με άνθη λευκά
Απλώνοντας τα πάνω στο χιονιά


(κόσμος)

Θαρραλέε καβαλάρη , της νύχτας πολεμιστή
Βοήθησε τ’ άτι την άνοιξη να οσφρηστεί
Διώξε από μέσα του την βαριά χειμωνιά
Κ δώσε στα κρίνα του της άνοιξης την ευωδιά
Τιθάσευε εσύ πολεμιστή την βαθιά του οργή
Την σκοτεινιά του διώξε και την κρυφή του πληγή.

(πολεμιστής)

Την άνοιξη φέρνω στα όρη εγώ
Την μοναξιά του διώχνω με ταίρι αλλοτινό
Το ξίφος λυγίζει στο σάλπισμα του ουρανού
Το άτι τρέχει προς το μέρος του γκρεμού
Απέραντο τείχος του χειμώνα μπροστά
Κρίνο αφήνω για την δική του ματιά .


(κόσμος)

Άτι του ανέμου, φωτιά του ουρανού
Στα όρια σε κλείνω του  θολού μυαλού
Ποθώντας να βρεις την οδό της διαφυγής
Και από τα όνειρα σου με μιας να ξεχαστείς
Λουλούδι της θάλασσας, φωνή της σιωπής
Ενώνω τα μονοπάτια της δική σου ζωής
Χαράσσω παράλληλα δρόμο κοινό
Που δεν περπατώ και απλά αγνοώ.



(άλογο)

Ω εσύ πολεμιστή  και κρίνα του βουνού
Την άνοιξη δε ζητώ ούτε ευωδιά γιασεμιού
Περήφανο και μόνο θα περιπλανηθώ
Ώσπου να βρω άνθος λευκό
Το ταίρι, τότε, θα φέρω στο νου
Και έτσι θα σβήσω στην φωτιά του ουρανού. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου