Κυριακή, 3 Οκτωβρίου 2010

ΕΙΔΩΛΟ



Σε κοιτώ, επίμονα, είσαι πάντα εκεί
Κάθε στιγμή απέναντι μου και πάντα μαζί μου
Δεν έχεις φωνή , δύναμή σου η σιωπή
Τα σημεία μου αντίθετα στα δικά σου
Σ’ ακουμπώ και χάνω την αφή
Βυθίζεται σε ένα σκονισμένο γυαλί
Σου φωνάζω, αντιδράς, χωρίς φωνή
Έκφραση οργής , ένταση στιγμής
Βγες, σου λέω μα δε σ’ ακούω
Χαμηλώνω τον τόνο, σε πλησιάζω
σου ψιθυρίζω , κράτα με σφιχτά
έρχεσαι σε μένα , κινήσεις ίδιες
εκφράσεις έντονες, φωνές διαφορετικές
παιχνίδι παίζουμε , στημένο φαίνεται
ορίζω την τύχη ακολουθάς την μοίρα
γυρνώ την πλάτη, μα θυμώνεις και συ
τα χέρια σφίγγω , σου ξεφεύγω
με δύναμη γυρνώ και σε βλέπω ξανά
δεν είσαι μοναδικό πια
κομμάτια έγινες στην δική μου γροθιά.

Και τότε σιωπή μου έσπασες
Η κραυγή σου ήχησε μέσα μου
Αμέσως τον παλμό μου έπιασες
Και να συντονιστείς κατάφερες
Αυξάνεις τον ρυθμό του , δυναμώνεις τον χτύπο
Στις φλέβες κυλά όλο και πιο γοργά
Η ανάσα βαραίνει
Η καρδιά σταματά. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου