Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

Τίνος είναι βρε γυναίκα τα παιδιά....;



Χριστούγεννα, γιορτές, τραπέζια και οικογένεια. Καλώς τα και τα παιδιά. Επιστρέφουν από κάθε γωνιά το καθένα με τις δικές του επιτυχίες/αποτυχίες στις αποσκευές του. Πρώτες μέρες αναγνωριστικές. Πως τα περνάς, πως πάει η δουλειά, η σχολή. Τι τρως, βγαίνεις έξω, πήγες για ψώνια κτλ...

Ανοίγεις το στόμα σου λες 2 φράσεις γενικές και αόριστες περιγράφοντας μια ακόμη πιο αόριστη κατάσταση που έχεις ζήσει. Το αντίπαλον δέος (βλέπε οικογένεια) αμέσως θα πει: “Α μοιάζες στον τάδε συγγενή” (στην καλύτερη των περιπτώσεων), “ίδιος ο πατέρας σου/μάνα σου” (εδώ είναι 50-50),”Α έχω ένα γνωστό από την Κάτω Κολοπετινίτσα που τα κατάφερε εξίσου!” (Σε τι; Στο άρμεγμα???).

Παραμένεις ψύχραιμος και απλά συνεχίζεις να παρακολουθείς τον αγώνα μεταξύ των καλών συγγενών και των κακών συγγενών. Τώρα ποιος είναι καλός και ποιος κακός το ορίζει εντελώς υποκειμενικά η εκάστοτε πλευρά. Σε ποια πλευρά όμως πηγαίνεις το καθορίζουν τα λεγόμενα σου. Πίνεις; κατευθείαν στους κακούς! Προσφέρεις εθελοντική εργασία; Άγιος άνθρωπος, στην κορυφή των καλών!

Και αναρωτιέσαι εσύ πως μπορεί να είσαι τόσο διχασμένη προσωπικότητα. Από την μία να έχεις τις χάρες όλες και από την άλλη να είσαι ένας πολύ κακός, μοχθηρός και υποχθόνιος άνθρωπος. (Καλά από χαρακτηρισμούς όσους θες!) Αλλά αλήθεια εσύ τα βλέπεις ως “κακά” σημεία του χαρακτήρα σου αυτά; Τότε είναι που καταλαβαίνεις την διαφορετική οπτική.

Τα δικά σου προτερήματα φαντάζουν τεράστια μειονεκτήματα στους ανθρώπους που άφησες πίσω. Η ελευθερία που έχεις δώσει στον εαυτό σου είναι έγκλημα για αυτούς που έχουν επιλέξει την αιώνια φυλακή του μυαλού τους. Το διαφορετικό είναι κακό. Έμοιασε στους άλλους το παιδί. Από το κακό το σόι. Ποιο όμως από τα δύο είναι επιτυχημένο; Έχει ξεφύγει κανένας από το αόρατο δίχτυ που τους κρατά;

Και εδώ μπαίνει και ο παράγοντας προσωπικότητα. Πόσο έτοιμη είναι οι γύρω μας να μας δουν ως ολοκληρωμένες προσωπικότητες; Και δεν αναφέρομαι στο ότι από παιδάκια πλέον βγήκαμε στον “έξω κόσμο. Αυτό μπορεί να έχει μια δώσει ρομαντισμού και τρυφερότητας. Αλλά όταν το παιδί ξεφεύγει από το πρότυπο προσωπικότητας που φαντάζεται ο γονέας, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Ψάχνει να βρει αυτά τα διαφορετικά στοιχεία σε ποιον ανήκουν. Τα ρίχνει στους κακούς. Δεν σκέφτεται πως το παιδί έφυγε, αναπτύχθηκε, εξελίχθηκε. Τα βρήκε από παντού. Ερεθίσματα τα οποία τα καλλιέργησε και έφτιαξε το δικό του ψηφιδωτό. Ένας άλλος κόσμος , μια άλλη προσωπικότητα από ζωή και ελευθερία.

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Odyssey....


Η έμπνευση του τίτλου είναι από την ταινιάρα του Kubrick 2001 Space Odyssey. Την είδα χτες. Κατά κάποιο τρόπο είναι μια Οδύσσεια. Δεν ξέρω αν η Ιθάκη είναι ο πλανήτης Δίας όπου φτάνει ο μοναδικός επιζών του πληρώματος αλλά το όλο ταξίδι είναι καταπληκτικά σκηνοθετημένο και υπέροχα ντυμένο μουσικά.

Ταξίδι χτες στο διάστημα και στην φαντασία, ταξίδι και σήμερα στα βουνά της Πίνδου και στα νερά του Ιονίου. Βέβαια το δικό μας ship δεν είναι spaceship αλλά απλό ship(t)... Έχουμε κάτι αναταράξεις αραιά και που αλλά το ηθικόν είναι ακμαίο.

Το κοινό στοιχείο των δύο ταξιδιών είναι η φαντασία. Η μεν της ταινίας σε φέρνει σε άγνωστους κόσμους που ίσως δεν υπάρξουν και ποτέ ενώ το σημερινό ταξιδεύει την φαντασία σου σε ένα κόσμο που θα υπήρχε πιθανότατα αν άλλαζες κάτι.

Θα υπήρχε; Είμαστε πλεονέκτες. Και να είχαμε την ευκαιρία να αλλάξουμε κάτι το οποίο έχουμε μετανοιώσει τόοοοοσο πολύ, πάλι θα θέλαμε μετά να αλλάξουμε κάτι άλλο. Τώρα που το σκέφτομαι δεν είμαστε πλεονέκτες. Όχι. Ηλίθιοι είμαστε γιατί δεν μπορούμε να καταλάβουμε τα λάθη μας και να τα διορθώσουμε.

Και βλέπεις μπροστά σου να έρχονται σαν σκηνές από ταινία (πιο κλισέ φράση πεθαίνεις) όλα όσα έχουν συμβεί τελευταία. Τελευταία ας πούμε 3 χρόνια. Έτσι για να είμαστε large! Και τι να αλλάξεις; Από την άλλη και τι δεν άλλαξες. Λίγα έμειναν ίδια. Ξεκίνησε από το εσωτερικό και σιγά σιγά επεκτάθηκε στο κάθε πλοκάμι. Έκανες το χταπόδι στα κάρβουνα και απέμεινες ένα μικρό καβούρι! Όστρακο, λίγο κρέας , πολύ ζουμί!

Πας για την τελευταία αλλαγή. Θα γίνει; Θες να γίνει; Προσπαθείς μάταια να εισχωρήσεις σε έναν κόσμο ακαταλαβίστικο. Όχι πιο έξυπνο αλλά με παρωπίδες. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πως οι παρωπίδες σε κάνουν να νομίζεις πως είσαι κάτι ξεχωριστό. Ας είναι. Ας το νομίζεις. Το κέρδος θα έρθει την στιγμή που θα πάψεις να το νομίζεις και θα δεις και στα πλάγια τι υπάρχει.

Δεν πηγαίνω στην “Ιθάκη” μου. Θα επιστρέψω σε αυτή, και ναι με περιμένει μια πιστή “Πηνελόπη”. Πλέον έχω βρει τον τρόπο και πηγαινοέρχομαι. Μόνο με κέρδος. Έχω αφήσει τις παρωπίδες στην άκρη και απολαμβάνω την θέα που προσφέρουν τα πράγματα που υπάρχουν γύρω μου. Τα είχα καιρό αφήσει. Το μετάνιωσα και το άλλαξα μόνη. Τα έχουν καιρό αφήσει. Δεν το μετανοιώνουν γιατί απλά δεν ξέρουν τι χάνουν!

21-Δεκέμβρη Ανοιχτά της Ηγουμενίτσας 19:15 ....

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Bang bank!!!

Μπορεί το τραγούδι να λέει Bang bang αλλά σήμερα το βράδυ ήθελα πραγματικά να πυροβολήσω ότι ΑΤΜ έβλεπα! Και αυτό για τους παρκάτω λόγους..

1) Ότι ΑΤΜ δουλευε δεν με βολευε και

2) Ότι ΑΤΜ με βόλευε ήταν κατεστραμένο.

Και εντάξει, καταλαβαίνω και συμφωνώ γιατί τα δόλια μηχανήματα δέχονται επιθέσεις. Είναι σύμβολα του κεφαλαίου και καλά κάνουν και τα χτυπούν. Μαζί σας! Αλλά εσύ ρε ρημαδοτράπεζα χάθηκε να βάλεις και πουθενά αλλού ένα μηχάνημα;

Μα να ξεκινάς από Άνω Πόλη, να κατεβαίνεις στον Αγ. Δημήτριο (βοήθεια μας) και να το βρίσκεις τσακισμένο! Μια βδομάδα δεν μπορούσατε να το αλλάξετε; Πιφ! το απέναντι "μηχανάκι του διαόλου" θα μου έτρωγε μερικά ευρουλάκια ανευ λόγου και αιτίας.  Κατεβαίνεις την Ιασωνίδου. Και αυτό τσακισμένο! Επόμενη στάση Τσιμισκη! Από όλο το κέντρο εκεί έχει! Τσίζους!

Κατεβαίνω όλη την Ναβαρίνου με τα νεύρα στο κόκκινο. Με πλησιάζει μια ωραία κοπελίτσα (sic), πιθανότατα από κάποια ΜΚΟ. Πάει να μιλήσει η καημένη και εισπράττει ένα βλέμμα "Μια κουβέντα να πεις σε έθαψα"! Πριν αρθρώσει λέξη πήγε στον επόμενο περαστικό. Να πω την αλήθεια μου θύμισα ένα σκηνικό του καλοκαιριού.

Πηγαίνοντας στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ με την φίλη Μ. βρήκαμε κάτι κοπελιές που μοίραζαν χυμούς φράουλα. Ε λοιπόν εκείνη την μέρα, Παρασκευή, τα νεύρα τσίτα! Μόλις είχε τελειώσει μια εβδομάδα γάμησε τα (εξεταστική) και έπρεπε να κάτσουμε και στο τραπεζάκι μέχρι όσο αντέχουν τα ποδαράκια μας. Οπότε μόλις μας προσφέρει η κοπελίτσα τον χυμό γυρνάω και της λέω με ένα πολύ ξινό υφάκι "ΔΕ Μ' ΑΡΕΣΕΙ!" ! Ε, κάποιος πρέπει να την πληρώσει.

Για να μην τα πολυλογώ, όταν κατέβηκα Τσιμισκή και βρήκα το μηχανάκι του διαόλου και έβαλ την καρτούλα του φουκαρά είδα κάτι που δεν μ'αρεσε! Ένα άλλο μηχανάκι του διαόλου μου είχε κρατήσει 1,5 ευρώ! Σιτ και απόσιτ!


Παίρνω τον δρόμο της επιστροφής. Στο δρόμο σιχτιρίζω ότι βρίσκω μπροστά μου. Μου φαίνεται σαν να πρέπει να ανέβω στο Έβερεστ! Με τα πολλά φτάνω στο κλασσικό γυράδικο. Εκεί τα νεύρα έφυγαν! Λίγο οι κουβέντες των παιδιών που δουλεύουν, λίγο το φαϊ που με χαιρετούσε από τον πάγκο απέναντι, όλα ήρθαν και βρήκαν ξανά την ισορροπία τους!

Σπιτάκι, αμέσως ανάβω θέρμανση, φόρμα, μπύρα, καναπές, τηλεόραση και λαπτοπ! Λίγα και καλά! ;-)

Καλό μου ταξίδι!

Τετάρτη, 8 Δεκεμβρίου 2010

Friends & "Friends"....

Κακό συνήθειο να φτάνεις νωριτερα στα ραντεβού σου! Από την άλλη όμως είνα ωραίο να έχεις έναν  pilot και ένα moleskine στην τσάντα σου!!

Πλατεία Αριστοτέλους, 14:20
(έξω από το Ολύμπιον)

Ήλιος με δόντια ή χωρίς σου φτιάχνει την διιάθεση έστω και αν είσαι ένας κατσούφης τρελλός επιστήμονας!

Άρωμα φεστιβάλ ανά την πόλη και η απελπισία και η αβεβαιότητα μου χτύπησαν την πόρτα το Σάββατο το βράδυ.

Τι υπάρχει γύρω; Τι είναι αληθινό; Τι αξίζει; Γιατί βασανίζουμε τόσο το μυαλό μας;

Σάββατο απόγευμα και ξεκινώ για το σπίτι μιας φίλης. Έχουμε πάρτυ σήμερα! Οι ετοιμασίες το φόρτε μου. Κάπου ανάμεσα στα τοστάκια και τους ντάκους φτιάχνω μια λίστα από τραγούδια για να το κουνήσουμε λιγάκι το βράδυ! Τα πράγματα δεν εξελίσονται όπως ήταν "προγραμματισμένα". Κλίκες, απομόνωση και ελάχιστες κουβέντες. Καλά για χορό ούτε συζήτηση. Πιθανότατα οι γείτονες να χόρευαν περισσότερο.

Γιατί όμως; Τι είναι αυτό που κρατάει τους ανθρώπους καρφωμένους σε συγκεκριμένα άτομα και παρέες; Είσαι σε έναν κλειστό χώρο με άλλους 20-30. Ούτε κουβέντα όμως; Μα γιατί; Ποιος ο λόγος τότε που βγαίνεις από το σπίτι;

Η ώρα περνούσε και η μόνη "παρηγορια" οι μπύρες και οι σκέψεις. Έφυγα με άσχημη διάθεση. Δεν μ'αρεσε. Έπεσα για ύπνο πολύ γρήγορα και ξύπνησα νωρίς την Κυριακή.

Ήθελα να αποβάλλω την χτεσινή νύχτα και μετά τον πρωινό καφέ αφέθηκα στην μεταφορικη ικανότητα του νερού. Τα πήρε όλα. Όχι όμως τις σκέψεις. Με έπνιγαν. Μήπως έφταιγα εγώ; Μήπως έπρεπε να είμαι πιο ανοιχτή; Μήπως θα έπρεπε κάποιους να τους ξέρω; Έχω φίλους; Που είναι;

Ερωτήσεις στριφογύριζαν συνέχεια. Ο ήλιος ήταν πάλι "λαμπερός" όπως και σήμερα. Το σπίτι με έπνιγε. Έφυγα, βόλτα.. Οι ερωτήσεις γιγαντώνοταν. Καθώς φτάναμε στο βράδυ και μετά από πολλές βόλτες στο κέντρο της πόλης το κλίμα άρχισε να αλλάζει. Έστειλα ένα sms. Πήρα μια απάντηση και ξεκίνησα για το λιμάνι. Εκεί κατάλαβα.

Τελικά υπάρχουν. Είναι εκεί. Ξεκινάω να χτίζω τον κόσμο γύρω μου ξανά. Με δικές μου επιλογές και αυστηρά κριτήρια. Με υπολογίζεις; Με έχεις. Αδιαφορείς; Συγγνώμη φεύγω. Οι εκπτώσεις δεν έχουν καμία δουλειά εδώ. Οι τυχαίες συναντήσεις με περισσή αμηχανία φανερώνουν όσα θέλουμε να κρύψουμε.

Το βράδυ κοιμήθηκα με τον άνθρωπο μου. Μετά από καιρό ήσυχα και ήρεμα. Ήξερα ότι είχαμε έρθει πιο κόντα. Κάτι είχε αλλάξει. Η Δευτέρα ήταν το αποκορύφωμα. Μέρα γεμάτη και απλά πρόσθετε τις πινελιές που έλειπαν από τις προηγούμενες.  Με βρίσκω και παράλληλα εστιάζω καλύτερα τον στόχο μου. Έρχεται πιο κόντα και στο τέλος θα πετύχω διάνα! :PppP