Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

Τίνος είναι βρε γυναίκα τα παιδιά....;



Χριστούγεννα, γιορτές, τραπέζια και οικογένεια. Καλώς τα και τα παιδιά. Επιστρέφουν από κάθε γωνιά το καθένα με τις δικές του επιτυχίες/αποτυχίες στις αποσκευές του. Πρώτες μέρες αναγνωριστικές. Πως τα περνάς, πως πάει η δουλειά, η σχολή. Τι τρως, βγαίνεις έξω, πήγες για ψώνια κτλ...

Ανοίγεις το στόμα σου λες 2 φράσεις γενικές και αόριστες περιγράφοντας μια ακόμη πιο αόριστη κατάσταση που έχεις ζήσει. Το αντίπαλον δέος (βλέπε οικογένεια) αμέσως θα πει: “Α μοιάζες στον τάδε συγγενή” (στην καλύτερη των περιπτώσεων), “ίδιος ο πατέρας σου/μάνα σου” (εδώ είναι 50-50),”Α έχω ένα γνωστό από την Κάτω Κολοπετινίτσα που τα κατάφερε εξίσου!” (Σε τι; Στο άρμεγμα???).

Παραμένεις ψύχραιμος και απλά συνεχίζεις να παρακολουθείς τον αγώνα μεταξύ των καλών συγγενών και των κακών συγγενών. Τώρα ποιος είναι καλός και ποιος κακός το ορίζει εντελώς υποκειμενικά η εκάστοτε πλευρά. Σε ποια πλευρά όμως πηγαίνεις το καθορίζουν τα λεγόμενα σου. Πίνεις; κατευθείαν στους κακούς! Προσφέρεις εθελοντική εργασία; Άγιος άνθρωπος, στην κορυφή των καλών!

Και αναρωτιέσαι εσύ πως μπορεί να είσαι τόσο διχασμένη προσωπικότητα. Από την μία να έχεις τις χάρες όλες και από την άλλη να είσαι ένας πολύ κακός, μοχθηρός και υποχθόνιος άνθρωπος. (Καλά από χαρακτηρισμούς όσους θες!) Αλλά αλήθεια εσύ τα βλέπεις ως “κακά” σημεία του χαρακτήρα σου αυτά; Τότε είναι που καταλαβαίνεις την διαφορετική οπτική.

Τα δικά σου προτερήματα φαντάζουν τεράστια μειονεκτήματα στους ανθρώπους που άφησες πίσω. Η ελευθερία που έχεις δώσει στον εαυτό σου είναι έγκλημα για αυτούς που έχουν επιλέξει την αιώνια φυλακή του μυαλού τους. Το διαφορετικό είναι κακό. Έμοιασε στους άλλους το παιδί. Από το κακό το σόι. Ποιο όμως από τα δύο είναι επιτυχημένο; Έχει ξεφύγει κανένας από το αόρατο δίχτυ που τους κρατά;

Και εδώ μπαίνει και ο παράγοντας προσωπικότητα. Πόσο έτοιμη είναι οι γύρω μας να μας δουν ως ολοκληρωμένες προσωπικότητες; Και δεν αναφέρομαι στο ότι από παιδάκια πλέον βγήκαμε στον “έξω κόσμο. Αυτό μπορεί να έχει μια δώσει ρομαντισμού και τρυφερότητας. Αλλά όταν το παιδί ξεφεύγει από το πρότυπο προσωπικότητας που φαντάζεται ο γονέας, τότε υπάρχει πρόβλημα.

Ψάχνει να βρει αυτά τα διαφορετικά στοιχεία σε ποιον ανήκουν. Τα ρίχνει στους κακούς. Δεν σκέφτεται πως το παιδί έφυγε, αναπτύχθηκε, εξελίχθηκε. Τα βρήκε από παντού. Ερεθίσματα τα οποία τα καλλιέργησε και έφτιαξε το δικό του ψηφιδωτό. Ένας άλλος κόσμος , μια άλλη προσωπικότητα από ζωή και ελευθερία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου