Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Εντυπώσεις...




Πριν κλείσει ο χρόνος είχα κάνει τάμα να τελειώσω το βιβλίο της Αλιέντε. (Το σπίτι των πνευμάτων). Το ξεκίνησα κοντά στον Νοέμβριο.. Ε, μία το ένα μία το άλλο , δεν είχα βρει χρόνο.. Γκάζωσα λιγάκι τις τελευταίες μέρες και το τελείωσα.. Και τι κατάλαβα;

Μ' άρεσε η ατμόσφαιρα.. Μ' άρεσε που δεν ανέλυε τα πάντα τόσο πολύ και απλά σε ξεκούραζε όταν το διάβαζες.. Όμορφα μηνύματα.. Γυναίκες.. Κάθε γενιά είχε την δική της γυναίκα όπου την χαρακτήριζε.. Ο άντρας ένας.. Μέχρι το τέλος.. Δυνάστης.. Απόλυτος.. Στο τέλος λυγίζει..

Μετά από αυτό έβαλα μπρος να διαβάσω και τίποτα άλλο.. Πρώτα το βιβλίο της Βαμβουνάκη (Ο αντίπαλος εραστής).. Ένα ζευγάρι πάει εκδρομή.. Μας αφηγείται το τι συμβαίνει από την οπτική του καθενός.. Κρυφές σκέψεις και επιθυμίες... Συγκρούσεις, τσακωμοί.. Μια εκδρομή που δεν πήγε όπως είχαν σχεδιάσει.. Ποτέ δεν εκδηλώθηκαν... Στο τέλος ένας χωρισμός...

Ένας χωρισμός όπως πάντα.. Όπως άλλες τόσες φορές.. Οριστικός; Έτσι δείχνει.. Όμως δεν μπορούν.. Δεν ζουν μακριά.. Είναι η εξάρτηση; Είναι η ανάγκη; Είναι ο έρωτας; Απλά δεν μπορούν.. Ξανακυλάνε.. Όπως τόσες και τόσες φορές...

Για το τέλος αφήνω την Ερέντιρα του Μάρκες... Η Ερέντιρα ήταν μια μικρή κοπελίτσα η οποία καταλάθος βάζει φωτιά στο σπίτι της γιαγιάς της και το κάνει στάχτη! (και μπέρμπερι).. Η γιαγιά,λοιπόν, για να την τιμωρήσει την εκδίδει μέχρι να της ξεπληρώσει το χρέος.. Σε κάποια φάση την ερωτεύεται κάποιος.. Συνωμοτούν και προσπαθούν να σκοτώσουν την γιαγιά.. Την σκοτώνουν.. Ελευθερώνεται αλλά δεν πάει μαζί του.. Φεύγει.. Δεν ήθελε νέο τύραννο.. Ελευθερία ήθελε.. Την κέρδισε..

Και είναι όμορφο να γράφεις αυτές τις 5 γραμμές δίπλα από το τζάκι.. Να διαβάζεις εκεί και να ηρεμείς.. Να φεύγεις.. Σε ένα δικό σου κόσμο.. Απομακρυσμένη από την βαβούρα που υπάρχει γύρω σου.. Ούτε γκρίνια, ούτε φωνές.. Δεν σε ακουμπά και δεν σε αγγίζει τίποτα.. Πρώτη φορά..

Ακουμπάς την πλάτη πίσω.. Φέρνεις την κουβέρτα στα πόδια.. Η φωτιά σε ζεσταίνει.. Κλείνεις τα μάτια και την σκέφτεσαι...

Καλημέρα και καλή χρονιά!  

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Ένας χρόνος...

... και κάτι; Και κάτι τι; Δεν έγινε τίποτα συνταρακτικό πέρσι τέτοια μέρα.. Απλά πέρασε ένας χρόνος.. Τι άλλαξε; Πολλά.. Τι έμεινε; Ό,τι αντέχει.. Μάθημα; Η υπομονή είναι η μεγαλύτερη αρετή...

Πέρασε ένας χρόνος που έχω να δω το νησί.. Έχω γράψει γι' αυτό.. Έχω πει.. Τελικά αποφάσισα να πάω και φέτος.. Έστω για 4 μέρες.. Το αξίζω.. Κατάφερα πολλά.. Και ακόμα είμαστε στην αρχή.. 

Έτσι όπως κάθε φορά που είναι να φύγω ακολούθησα πιστά το πρόγραμμα μου.. Πλήρη καθαριότητα στο σπίτι.. Όλα τακτοποιημένα.. Θα με περιμένουν.. Μετά τα πράγματα..  Έτοιμα και αυτά.. Φόρτωμα τραγουδιών στο mp3... Δικές σου μουσικές.. Τις παίρνω μαζί μου.. 4-5 βιβλία για παρέα δίπλα από το τζάκι.. 

Τι άλλαξε φέτος; Αφού ξεμπέρδεψα με τις δουλειές έπιασα να διαβάσω.. Μαζοχισμός λέγεται.. Αυτές τις μέρες θα κάνω μια μικρή αποτοξίνωση από το "επιστημονικό" διάβασμα.. Τι άλλο άλλαξε; Δεν έχει τσιγάρο και μπύρα το βραδύ πριν το ταξίδι.. Το τσιγάρο το κόψαμε.. Για μπύρα ακόμα παίζεται.. 

Πέρασαν άνθρωποι.. Έμειναν λίγοι.. Ήρθαν κι άλλοι.. Έφυγες εσύ.. Στον καλύτερο χρόνο της μέχρι τώρα ζωή μου επέλεξες να απομακρυνθείς.. Σου ανήκει ένα κομμάτι.. Πάντα θα σου ανήκει.. 

Κρατάω τις δικές μου στιγμές.. Εικόνες.. Όταν παραδίδεις την καταραμένη διπλωματική και σου λένε πως πρέπει να συνεχίσεις!! Όταν βγαίνεις από το τελευταίο μάθημα και δεν ξέρεις αν θέλεις να φωνάξεις ή να κλάψεις.. Όταν βγαίνει ο βαθμός και το έχεις περάσει πανηγυρικά.. Η στιγμή της ορκωμοσίας, που ακόμα δεν έχεις καταλάβει τι έγινε...

Μπαίνεις σε καινούργιο σπίτι.. Φεύγει αυτή.. Ζεις ξανά μόνη.. Η στιγμή που πλησιάζει ο νέος σου στόχος.. Το βράδυ που έδωσες το πρώτο μάθημα και πήγες στην Σ. και σε περίμενε.. Το βράδυ που τα έπινες μόνη γιατί είχες τελειώσει με όλα αυτά.. Η στιγμή που σου είπαν ότι πέρασες ξανά.. 

Κι όλα αυτά τα εκτιμάς.. Γιατί δεν υπήρχε κάτι γύρω σου.. Μόνο καλοί φίλοι.. Τίποτα που θα ξυπνήσει το πρωί στραβά και θα σε αφήσει.. Τα κατέκτησες.. Θα έρθουν κι άλλα.. Είσαι περήφανη.. Και θα συνεχίσεις να είσαι.. Δεν επιτρέπεις σε κανέναν που δεν ήταν δίπλα σου να χαρεί με αυτά.. 

Και το '11 κλείνει με μια όμορφη έκπληξη.. Δεν την περίμενες.. Ήρθε.. Στην αρχή δεν ήξερες αν πρέπει.. Αν μπορείς.. Σε έμαθε να μην τα αναλύεις όλα και να τα αφήνεις να έρθουν.. Ήρθαν.. Ήταν πιο όμορφα από όσο τα φανταζόσουν.. Θα γίνουν ομορφότερα.. Του χρόνου! 

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Χιόνια....


... στο καμπαναριό, ψόφησε όλο το χωριό. Που θα έλεγε και η Σωσώ από τα θρυλικά εγκλήματα... 

Ξυπνάω που λες σήμερα το πρωί και βλέπω τις νιφάδες να πέφτουν.. Αμέσως χαμογέλασα και σκέφτηκα τι όμορφα που είναι... Μετά όμως  έπιασε πανικός γιατί είχα τα ρούχα έξω! 

Πρώτος καφές στο σπίτι.. Άραγμα στον υπολογιστή.. Μουσική.. Κουρτίνες τραβηγμένες και ματιές έξω.. Όμορφο πρωινό.. Έλειπε ένα μικρό κομμάτι.. Όμως υπήρχε το περίγραμμα του.. 

Ετοιμάζομαι και κατεβαίνω.. Τελευταία μέρα στο πανεπιστήμιο.. Μερικές εξωτερικές δουλειές και το μεσημέρι για τσίπουρα με συναδέλφους.. 

Κάθομαι και κοιτάζω έξω.. Συνεχίζει να χιονίζει.. Ακόμα πιο πυκνά.. Πανικός από κίνηση... Μα γιατί δεν με επηρεάζουν αυτά; Απλά χαμογελάω.. Μ'αρέσουν όλα.. 

Μέχρι να κατέβω έγινε το παντελόνι μου χάλια από τα νερά αλλά δεν γκρινιάζω.. Μέχρι να ζεσταθεί το γραφείο έχει ψόφο αλλά εγώ είμαι με το κοντομάνικο και δεν κρυώνω.. Όλοι βιάζονται κι εγώ κατεβάζω ρυθμούς για να προλάβω να απολαύσω τα πάντα.. 

Δεν μ'αρέσουν οι γιορτές.. Τις βρίσκω υποκριτικές.. Ποτέ δεν γιόρτασα και ποτέ δεν κατάλαβα το κλίμα των γιορτών.. Όσο μεγαλώνω και μένω μόνη μου τόσο αλλάζει αυτό.. Όχι, δεν θα γιορτάσω.. Απλά καταλαβαίνω την ανάγκη των άλλων.. Έτσι χαλαρώνω και γω αυτές τις μέρες.. Όχι πολύ.. Λίγο.. 

Απλά προσπαθώ να κρατήσω μερικές στιγμές.. Να όπως προχτες.. Ήταν 5 το απόγευμα και έδυε ο ήλιος.. Είχε καθαρό ουρανό και τα χρώματα είχαν πλημμυρίσει την Άνω Πόλη.. Στάθηκα πέντε λεπτά.. Το θαύμασα.. Μου άλλαξε η διάθεση.. Έτσι χάζευα το πρωί το χιόνι.. 

Έτσι σταματώ για 5 λεπτά και φυλακίζω μια στιγμή.. Είναι η στιγμή που κοιμάσαι.. Που διαβάζεις.. Που μαγειρεύεις.. Που με κοιτάς.. Που με αγγίζεις.. Που απλά με σκέφτεσαι.. 

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Σοκολατάκια σπιτικά...


Είναι η καλύτερη Κυριακή της χρονιάς.. Φέτος λόγω σχολής την εκτίμησα ακόμη περισσότερο.. Κάποια στιγμή θέλω να την περάσω μαζί με κάποιο άλλο άτομο.. Δεν κάνω παράπονο.. Με χαίρομαι μόνη μου.. Αλλά αν υπάρξει ποτέ η ίδια λαχτάρα και δίψα για αυτή τη μέρα, τότε νιώθεις ξεχωριστά.. 

Δεν πήρα μαζί μου το mp3.. Ήθελα να ακούσω την πόλη..Άσε που τραγουδούσα συνέχεια το τραγούδι της εβδομάδας.. (θα δεις πιο κάτω!) Έκανα μια βόλτα από τα κεντρικά σημεία και μετά χώθηκα στο αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο.. Απολογισμός, 9 βιβλιαράκια.. Εννοείται ένα της Βαμβουνάκη, από τα παλιά της που δεν έχω διαβάσει.. Χέσσε, Μάρκες, Φιλιπ Ροθ, Χαξλεϋ, 2 ελληνικά για την τουαλέτα (που μπορεί να βγουν και καλά), ένα άλλο προσφοράς και "Ο φύλακας στη σίκαλη".. Μέχρι το Πάσχα θα διαβαστούν.. 

Μιάμιση ώρα τριγυρνούσα με την ντάνα στο χέρι.. Πότε την άφηνα εδώ πότε εκεί για να διαβάσω κάποιο βιβλίο.. Η αλήθεια είναι πως είχα κατά νου να πάρω 2 βιβλία τα οποία δεν τα πήρα.. Είναι το κλασσικό που συμβαίνει σε όλους σας με το σούπερ μάρκετ.. Πας για καφέ και ζάχαρη και παίρνεις τα πάντα εκτός από αυτά.. Ε, εγώ με το σούπερ δεν το παθαίνω αλλά μόνο με τα βιβλία.. 

Και είναι η χαρά του φλώρου (sic) που φτάνει στο ταμείο.. Ένα χαμόγελο ναααααα (με το συμπάθιο.... Ίσα που φαινόταν το κεφάλι μου πίσω από τα βιβλία αλλά άκουσα καλά την ταμεία.. «Είναι κάποιο για δώρο;»

Γιατί το κάνουν αυτό σε ψυχαναγκαστικό άνθρωπο; Ντάξει δουλειά τους είναι αλλά εγώ μετά νιώθω τύψεις και ενοχές που πήρα όλα αυτά για την αφεντιά μου! Της λέω λοιπόν με σκυμμένο το κεφάλι ότι δεν είναι κανένα για δώρο.. Παίζει να κοκκίνισα κιόλας.. Δε βαριέσαι.. Όταν είναι να πάρω βιβλίο δώρο θα της πω πρώτη εγώ! Να μάθει κάθε φορά..

Μετά από αυτό πήγα βόλτα σε ένα μπαζάρ να δω μια φίλη.. Εκεί πήρα κάτι για κάπου κάποτε κτλ.. Συγκεκριμένα πράγματα πάντα.. Δεν είναι όμορφο να σκέφτεσαι κάποιον μέσα από μικρά χαζά πραγματάκια;  Δεν ξέρω πως λέγεται.. Μην το πεις! Δεν θέλω να μάθω.. Μ' αρέσει που το ζω..! 

Και έτσι κλείνει μια βδομάδα.. Όμορφη.. Με διάβασμα.. Με βόλτες.. Με ψώνια.. Ξεκινάει η τελευταία πριν τις διακοπές.. Πρώτη φορά τις έχω ανάγκη.. Λίγο να κάτσω.. Να ξεκουραστώ.. Να γεμίσω μπαταρίες και ξανά προς την δόξα τραβά.. 

Την Παρασκευή (λόγω της εργασίας που είχαμε) μου κόλλησε αυτό το τραγούδι.. Fly me to the moon! Η εργασία δεν τελείωσε ακόμα αλλά εγώ τα βράδια πετάγομαι μια βόλτα ψηλά... Σσσσσ! 

Καλή εβδομάδα να έχουμε! 

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Αναζητώντας....


...την Χαμένη Ατλαντίδα, τον σταθμό που θα ακούσεις το πρωί, την ευτυχία, την δυστυχία, την αξιοπρέπεια, την ανεμελιά, την τεμπελιά αλλά κυρίως την καλή διάθεση.. Ένα πρωινό στον Βορά.Λίγο μουντό.Πολύ υγρασία, ελάχιστος ήλιος.. Η διάθεση όμως ανεβασμένη.. Για πολλούς και όμορφους λόγους.. 

Τι κι αν οι Δευτέρες είναι σκατένιες, εμείς δεν πτοούμαστε.. Αυτό με έβαλε χτες σε σκέψεις.. Κάτι με άγχωνε.. Κάτι δεν μου κολλούσε.. Κάτι, κάτι κάτι.. Δεν ξέρω τι ακριβώς.. Ε, ρε παιδί μου είναι οι στιγμές που γυρνάει τσακ ο διακόπτης... 

Τότε λες θα κάνω μόνο ότι με ευχαριστεί.. Ότι με γεμίζει.. Έχουμε τις καθημερινές υποχρεώσεις που μας πιέζουν ας μην ασκούμε επιπλέον πίεση στον εαυτό μας με πράγματα που δεν μας γεμίζουν.. Και αν πριν μας έφερναν χαρά και τώρα απλά είναι βάρος, πρέπει να βρεις το σθένος να το σταματήσεις.. 

Από αυτό θα πιαστώ και θα αναφέρω την κουβέντα που είχαμε στο γραφείο.. Πόσα πια πράγματα μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος; Είπαμε είσαι πολυδιάστατος , έχεις πολλές, διαφορετικές και ετερόκλιτες ανάγκες.. Το δέχομαι.. Αλλά όταν ασχολείσαι "επαγγελματικά" με πολλά εκ των πραγμάτων δεν γίνεται να είσαι σε όλα καλός.. Ειδικά όταν αφορά εξειδικευμένους τομείς της επιστήμης.. 

Γιατί να το κάνει κάποιος αυτό; Γιατί μπορεί, θα πεις.. Είναι το μπορώ ή η ανάγκη να αποδείξεις κάτι κάπου; Το κάτι και το που απροσδιόριστο και μόνο μια καλή ψυχανάλυση θα το λύσει.. Τι είναι πιο σοφό; Να δείχνεις σε όλους ότι μπορείς και ξέρεις τα πάντα ή να γνωρίζεις που φτάνουν τα όρια σου και να αφήνεις τους άλλους να συνεχίσουν;

Προφανώς δεν μιλάω για παραίτηση ή ηττοπάθεια.. Ούτε βάζω όρια στον ανθρώπινο νου.. Χτες με τα κορίτσια είπαμε μια λέξη όλες μαζί.. Ταπεινός..  Μήπως αυτό είναι το μυστικό; Όσα περισσότερα ξέρεις τόσο σκας.. Όταν δεν ξέρεις κοκορεύεσαι για την μισή μπούρδα που γνωρίζεις και την αναπαράγεις κάνοντας την μιάμιση μπούρδα.. 

Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι.. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με το μορφωτικό επίπεδο.. Δεν είμαι εγώ αυτή που θα το κρίνω.. Έμαθα όμως πως να μην με επηρεάζουν τέτοια άτομα και συζητήσεις.. Με θλίβουν.. Δεν με αγγίζουν.. Μου δείχνουν πως να μην γίνω.. Με βοηθούν να διορθώσω τα δικά μου κακώς κείμενα.. 

Με κάνουν να σκέφτομαι πως τελικά αξίζει να κάνεις μικρά πράγματα που σε ευχαριστούν, γιατί τότε μπορείς να εκτιμήσεις το κάθε λεπτό.. 

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Ανάδρομος Ερμής...


Μέρες τώρα κάτι δεν πάει καλά.. Βρε, καλά είμαι.. Απλά μερικά ανεξήγητα νεύρα και μία ένταση.. Λίγο το διάβασμα.. Λίγο οι υποτιθέμενοι έντονοι ρυθμοί.. Λίγο η αναμέτρηση.. Λίγο το παρελθόν.. Ήρθε κι έδεσε το γλυκό.. 

Ας τα πάρουμε ένα ένα και χωρίς τραγούδι.. Στα σιωπηλά.. 

Γύρισε.. Δεν ξέρω τι θέλει.. Δεν με νοιάζει τι θέλει.. Ξέρω ότι εγώ δεν θέλω.. Δεν μ'αρέσει να πληγώνω και να στεναχωρώ άλλους.. Είναι όμως αναπόφευκτο.. Δεν ξέρω αν διαβάζεις το μπλογκ μου.. Ίσως αν το διάβαζες δεν θα επικοινωνούσες.. Δεν ενοχλούμε κάποιον όταν είναι καλά.. Δεν τον γυρνάμε πίσω.. Είναι άδικο..

Έντονοι ρυθμοί.. Άλλαξε η καθημερινότητα μου.. Δεν προλαβαίνω τίποτα.. Βέβαια όλα τα κάνω κι ας γκρινιάζω.. Και διαβάζω και τα ακτιβιστικά μου και τις μαλακίες μου.. Παράπονο δεν έχω.. Απλά μέχρι να συνηθίσεις μετά την απραξία αρκετών μηνών (για να μην πω ετών και γίνω κακιά με τον εαυτό μου) θες λίγο χρόνο.. Όταν χαλαρώνω σκέφτομαι πως αν δεν έχανα άσκοπα κάποια ώρα θα μπορούσα να κάνω ακόμα περισσότερα πράγματα.. Θαυμάσιο! 

Αναμέτρηση.. Σήμερα έδωσα το πρώτο μάθημα για τις κατατακτήριες για δεύτερη σχολή.. Από πάντα μου ήθελα να γίνω μαθηματικός.. Εννοείται πως δεν πρόλαβα να διαβάσω τίποτα και πήγα μόνο γιατί είχα κάνει αίτηση και ήθελα να δω πως είναι οι εξετάσεις.. αν πάρω μηδέν δεν θα εκπλαγώ γιατί έγραψα κάτι βλακειούλες αλλά δεν βαριέσαι.. Του χρόνου να είμαστε καλά! 

Γιατί αναμέτρηση; Γιατί με τα μαθηματικά έχω σχέση πάθους.. Σε όλο της το μεγαλείο.. Τα αγαπώ.. Τα μισώ..Τα φοβάμαι.. Τα σέβομαι.. Τα ζω.. Με ζουν.. Είναι πολλά.. Υπάρχει μια ιστορία από πίσω... δεν θέλω να την μοιραστώ εδώ.. Να με συγχωράτε.. Θέλω να την πω αλλού.. 

Σε κάποια που δεν ξέρω και δεν με ξέρει αλλά ίσως γνωριστούμε.. Γιατί να εκμυστηρευτώ κάτι τέτοιο; (Καλά δεν είναι δα και κρατικό μυστικό..) Γιατί το θέλω.. Γιατί σε κάθε άνθρωπο που περνά από την ζωή μου αφήνω κάτι δικό μου.. Κάτι διαφορετικό.. είναι το δικό μου δέσιμο.. Λίγοι το καταλαβαίνουν.. Λίγοι το νιώθουν.. Λίγοι το εκτιμούν.. Όμως αυτοί που τα καταφέρνουν μένουν.. δεν χρειάζεται να είναι κάτι τρανταχτό.. Απλά πράγματα.. Απλές ιστορίες του μυαλού.. 

Και αύριο είναι Παρασκευή.. Ποτέ μου δεν πίστευα πως θα χαιρόμουν για τον ερχομό της Παρασκευής.. Είναι το κλείσιμο άλλης μιας βδομάδας που με βρίσκει να ξαπλώνω τα βράδια συντροφιά με την Αλιέντε.. Που με βρίσκει να ξυπνώ νωρίς το πρωί και να νιώθω πως έχω τόσα να κάνω.. Που με βρίσκει πιο έτοιμη για νέες προκλήσεις.. Πιο προσγειωμένη αλλά συνάμα στα σύννεφα.. Άλλη μια βδομάδα από τις τόσες που θα έρθουν.. 

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Διαδρομές...



Είναι άραγε η διαδρομή ή το ταξίδι που μετρά ή ο προορισμός; Κι αν το ταξίδι είναι ίδιο με διαφορετικό προορισμό; Ποτέ το ταξίδι δεν είναι ίδιο.. Όσο κι αν ακολουθείς ευλαβικά την ίδια διαδρομή.. Κάτι αλλάζει.. Τι;

Είναι ότι ξεκινάς από ψηλά.. Γεωγραφικά.. Πνευματικά.. ψυχικά.. 

Είναι που φοβάσαι μήπως συναντήσεις το πριν και επηρεάσει το τώρα σου.. Πως να το επηρεάσει όμως; Γιατί πιστεύεις ότι έχει επίδραση πάνω σου; Δεν έχει.. 

Είναι η εικόνα.. Άλλη εποχή.. Άλλες σκέψεις.. Άλλος προορισμός.. Ανάγκη ή υποχρέωση; Και τα δύο σε μια συνεχή εναλλαγή.. Πότε μπερδεύονταν και άλλαζαν ονόματα, πότε απλά δεν τολμούσαν να φανερωθούν.. 

Είναι το τώρα που σε κάνει να αγωνιάς.. Ο ίδιος κόμπος.. Η ίδια αγωνία.. Η ίδια αμηχανία.. Ο δρόμος ίδιος αλλά ατελείωτος.. Ο προορισμός άλλος..

Δεν συγκρίνεις.. Κάθε αγκαλιά έχει την δική της ομορφιά.. Σου δίνει αυτό που αναζητάς τον καιρό που το αναζητάς.. Αν δεν στο δίνει φεύγεις.. Κάθε βλέμμα την δική του αλήθεια.. Ζευγάρια μάτια και χέρια εξιστορούν.. Έχεις διάθεση να ακούσεις; 

Είναι το μυαλό που σου βάζει παράλληλα τις διαδρομές.. Όμως βλέπεις την διαφορά.. Δεν είναι στο νούμερο.. Δεν είναι στην οδό..  Δεν είναι στην γραμμή.. Είσαι εσύ...

Είσαι εσύ που άλλαξες.. Αλλάζοντας άλλαξες και τον προορισμό.. 

Είσαι εσύ που νίκησες εσένα και σε έφερες αλλού.. Νίκησες τα "φαντάσματα" του κακού εαυτού.. 

Είσαι εσύ που μεγαλώνεις.. Ωριμάζεις.. Ζητάς πράγματα.. Δίνεις άλλα.. 

Είσαι εσύ που πια αφήνεις τα σωστά και τα λάθος στην άκρη και αφήνεσαι... 

Αφήνεσαι στην δική της αύρα.. Συντονίζεις τους ρυθμούς χωρίς προσπάθεια και σκέψη.. Αγκαλιάζεις το άγνωστο χωρίς το φόβο του γνωστού.. Ξεπερνάς.. 

Ξεπερνάς τα εμπόδια.. Τις διαδρομές.. Τις εικόνες..Το πριν.. Το μετά.. Τους άλλους..  Εσένα.. Τον εαυτό σου.. 

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Dreamers Vs Realists...


Είναι Παρασκευή πρωί και είσαι free από κάθε υποχρέωση.. Δεν έχεις να πας στο πανεπιστήμιο.. Έχεις διάβασμα το οποίο το τοποθετείς στις απογευματινές ώρες.. Είσαι δική σου.. Καφές στον υπολογιστή.. Κλείνεις την πόρτα και κατεβαίνεις...

Σήμερα θα ασχοληθείς με σένα.. Προσωπική φροντίδα και μερικές δουλειές που είχαν μείνει πίσω.. Περπατάς στο κέντρο το πρωί και ακόμα δεν έχει ξυπνήσει.. Η κίνηση δεν είναι έντονη.. Ο κόσμος ακόμη ήσυχος.. Σκέφτεσαι αυτό που είδες χτες...

Modern Family.. Αμερικάνικη κωμωδία.. Σχεδόν αυτοτελή επεισόδια οπότε δεν έχει spoilers! Μου έκανε εντύπωση μια ατάκα.. Dreamers Vs Pritchetts.. Pritchett λέγεται η οικογένεια  και σαν Dreamers θεωρούνται οι γαμπροί και οι νύφες που εισέβαλαν.. Τόσο διαφορετικοί.. Άλλοι κόσμοι.. Βρήκαν κοινό σημείο; Βρήκαν ισορροπία;

Και είμαι στην Αγίας Σοφίας.. Κατεβαίνω και σκέφτομαι τι θέλω; Που ανήκω; Πως να ξεφύγει από την λογική ένας επιστήμονας; Πως μπορεί και ακροβατεί ανάμεσα σε δύο αντιφατικά χαρακτηριστικά; Και τι χρειαζόμαστε; Το αερικό να μας σηκώσει ή αυτόν που θα μας στερεώσει στην πραγματικότητα; Μπορούν να συνυπάρξουν τα δύο στοιχεία σε ένα άτομο; 

Και είχες το αερικό ξανά και ξανά.. Και ήσουν η στυγνή λογική και η ψυχρή και η επικριτική.. Και δεν θες κάτι σαν αυτό.. Ώρες ώρες δεν σε αντέχεις.. Προσπαθείς να σε βελτιώσεις για να ξεφύγεις από αυτό.. 

Και δεν ξέρεις τι να αναζητήσεις στο νέο.. Και δεν αναζητάς.. Το αφήνεις να εκδηλωθεί.. Και απορείς με τον εαυτό σου.. Μα πως δεν σκας και δεν απαιτείς υπερβολικά πράγματα; Πως καταφέρνεις να σε αφήνεις; Και απάντηση δεν παίρνεις.. 

Και συνειδητοποιείς πως δεν θες απάντηση.. Αφήνεις τον χρόνο να κυλά.. Τον γεμίζεις με δικά σου πράγματα.. Ισορροπείς τις ανάγκες σου και χώρος υπάρχει για όλα.. Χάνεσαι στις σελίδες τις Αλιέντε το βράδυ.. Οι μουσικές το πρωί αρωματίζουν τον καφέ σου και δεν απαιτείς κάτι άλλο.. Το θες.. Αλλά το αφήνεις να έρθει.. Δεν το επιβάλεις.. Και τότε θα έρθει όμορφα.. 

Ένα τραγούδι.. Μία φράση..Perhaps.. Perhaps.. Perhaps.. Το κλείσιμο της εβδομάδας... 

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Ήχοι...



Πάμε μια βόλτα... Μουσική...


Είναι ο ήχος της πόρτας που κλείνει.. Ξεκινά το Σαββατοκύριακο.. Ο ήχος των αυτοκινήτων στον δρόμο.. Πιο γλυκός.. Δεν βιάζονται.. Είναι Σάββατο..


Ο ήχος των περαστικών στην Αριστοτέλους.. Τίποτα δεν θυμίζει τις καθημερινές.. Ούτε εσύ μοιάζεις σαν τις άλλες μέρες...


Στο λεωφορείο ο ήχος της πόρτας και η αναγγελία της στάσης.. Ένα μικρό ταξίδι στο κέντρο της πόλης..


Ο ήχος του ραδιοφώνου την Κυριακή το πρωί.. Από άλλη εποχή φερμένος.. Παρέα με τον καφέ σε ταξιδεύει.. Μακριά στον χρόνο..


Είναι ο ήχος της παρέας που συναντάς... Οι κουβέντες.. Τα ποτήρια.. Τα πιατικά.. Τα γέλια..


Είναι ο ήχος του βιβλίου που κλείνει.. Σχεδόν τελειώνεις με τις υποχρεώσεις.. Οι μέρες σου έχουν άλλη μορφή πια.. Ώριμη.. Ενήλικη..


Είναι ο ήχος του νερού.. Σε ξεπλένει.. Καυτό.. Σε χαλαρώνει.. Σε διαπερνά.. Παίρνει τις σκέψεις σου μαζί του.. Τις κάνει πιο καθάριες; Τις ανακατεύει; Σε ξαλαφρώνει; Ή μήπως απλά τα βάζει σε τάξη; 

Όλα φεύγουν... Το διάβασμα της ημέρας.. Ο καπνός του μεσημεριού.. Το άγγιγμα.. Το άρωμα.. Μένεις μόνη... Με δικά σου αρώματα... Δικά σου αγγίγματα.. Έτοιμη να ξαναγεμίσεις.. Να ξεπλυθείς ξανά.. Να συνεχίσεις τον κύκλο... 

Είναι ο ήχος του διακόπτη.. Σβήνεις το φως.. Βάζεις μουσική.. Κάθεσαι στο γραφείο.. Χαζεύεις τα φώτα έξω... Είναι ο ήχος του σαξοφώνου που τα κάνει να χορεύουν.. Σχηματίζεις σκιές.. Δύο ζευγάρια χέρια.. Επιδέξια χορεύουν δίχως να ακουμπούν.. Προβάλλονται στον τοίχο απέναντι.. Τους χαμογελάς... 

Είναι ο ήχος του ποτηριού που γεμίζει.. Χωρίς αλκοόλ.. Αγνή βραδιά.. Δεν θες άλλες μυρωδιές.. Έχεις την δική σου.. Ψάχνεις την δική της.. 

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Somersault...


Μπορείς να κληρονομήσεις κάποια συμπεριφορά; Οι διακρίσεις ξεκινάν μέσα από τα σπίτια μας; Ποιος είναι ο καλύτερος; Αυτός που φέρνει τα περισσότερα ή που επενδύει στο πνεύμα; Ποιος είναι ο ορισμός της επιτυχίας; Το μέγεθος της τσέπης ή η πνευματική αναγνώριση; 

Όταν βλέπεις πως έχεις ζήσει σε ένα τέτοιο περιβάλλον , αποφασίζεις να μην το επαναλάβεις και εσύ στην ζωή σου.. Όμως πέφτεις στην παγίδα και κάνεις ακριβώς τα ίδια.. Το κακό είναι πως πιστεύεις ότι δεν το κάνεις και ότι διαφέρεις.. Αμ, δε! 

Για να κάνω μια σύνδεση με το πριν θα πω πως οι μέρες μου κυλάνε ωραία.. Έχω μαθήματα.. Έχω γραφείο.. Έχω καλή διάθεση.. Νιώθω ανανεωμένη σε αρκετούς τομείς.. Γενικά περνάω καλά.. Όπως μου είπε και μια φίλη μου «Θα είναι μια περίοδος που θα την θυμάσαι και αργότερα».. Το πιστεύω.. Πέρασε η μίρλα του καλοκαιριού και μπόρεσα να ανέβω στην επόμενη σπείρα.. 

Τι με κρατά όμως; Η διάκριση.. Είναι ο λόγος που τερμάτισα ένα σκασμό «φιλίες»... Δεν τερματίζεις όμως έτσι όλες τις σχέσεις.. Δεν μπορείς.Εξαρτάσαι. Ειδικά στους καιρούς μας. Οπότε υπομένεις. Ως πότε; Ως τότε.. Είναι εκνευριστικό να βλέπεις την αναγνώριση στα μάτια των «ξένων» και από τους υποτιθέμενους δικούς σου ανθρώπους απλά να εισπράττεις μια συνεχή απόρριψη.

Πόσα βγάζεις; Μέχρι πότε θα σπουδάζεις; Τι τα θες αυτά μωρέ; Και ο κατάλογος είναι μακρύς.. Δύο μέτρα και δύο σταθμά όμως.. Δεν τα βλέπουν όλα.. Αγνοούν; Δεν θέλουν να δουν; Μια άλλη φίλη μου είπε πως οι γονείς συνήθως ασυνείδητα στηρίζουν περισσότερο τον πιο αδύνατο.. Άρα θα πρέπει να νιώθω καλά; 

Δεν ξέρω.. Μου έχει ταλαιπωρήσει το μυαλό όλες αυτές τις μέρες..Δεν είμαι τεμπέλα.. Δεν είμαι αχάριστη.. Δεν είναι εύκολο να κάνεις αυτά που θέλουν τώρα.. Σχεδόν ανέφικτο.. Άραγε καταλαβαίνουν τι σημαίνει διαβάζω; 

Δεν μπορώ να μπω στο δικό τους μετρικό σύστημα.. Δεν έχω άλλες επαφές με αυτό που καλείται «αίμα» μου.. 3 άτομα υποτίθεται έχω.. Δεν είναι καιρός για ξεκαθαρίσματα.. Δεν περιμένω να κάνω την επανάσταση μου.. Αναγνώριση θέλω.. Την παίρνω από παντού εκτός από εκεί.. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που κάνω τόσα πράγματα και ανακατεύομαι σε χίλια δυο.. 

Όπως και να χει.. Σήμερα θα περάσω όμορφα το βράδυ μου.. Κάτι διαφορετικό.. Θα είναι καλό; Θα δείξει.. Ένα είναι σίγουρο.. Ένα ζευγάρι μάτια με κάνει να νιώθω ξεχωριστή.. 

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Εικόνες Φεστιβάλ...


Μια εικόνα... Μουσική και πάμε! 


Έρχεται το απόγευμα και με ένα γρήγορο μπάνιο αποβάλλεις την γκρίνια και εν μέρει την κούραση της ημέρας.. Θα πας φεστιβάλ.. 

Ξεκινάς από ψηλά και ακολουθείς την διαδρομή μέχρι το λιμάνι.. Περνάς από τον πυρήνα και φτάνεις ξανά στην επιφάνεια.. Πρώτη στάση έξω από το σπίτι.. Η θέα της πόλης.. Το φεγγάρι έχει συντροφιά.. Ένα άστρο..

Φτάνεις Αριστοτέλους.. Ακούς ένα ακορντεόν.. Σκέφτεσαι ζευγάρια χέρια να χορεύουν.. Στιγμές του πριν που σβήνονται στα πρόσωπα των περαστικών..

Περιμένουν στις ουρές.. Περιμένουν κάποιον/α.. Περιμένουν να γνωρίσουν κάποιον/α.. Περιμένουν να βυθιστούν στις εικόνες των σκηνοθετών.. Μπορεί και απλά να ακούν το ακορντεόν και να μην τολμούν να χορέψουν.. Τι τους κρατά τα πόδια; 

Στο παγκάκι μπροστά μια κοπέλα με το Μακ της.. Από άλλο πλανήτη προσγειώθηκε στην πλατεία.. Άραγε το φεστιβάλ μας κάνει να ξεχνάμε την πραγματική καθημερινότητα; Είναι διέξοδος ή άγνοια; Απλά ζεις , σε πείσμα των πολλών και των καιρών.. 

Κατηφορίζεις.. Βλέπεις τα γράμματα φωτεινά στο λιμάνι.. Κάθε βήμα όλο και πιο κοντά.. Κόσμος πηγαίνει παράλληλα με σένα.. Κοιτάς το ρολόι και έχεις χρόνο.. Πάλι νωρίς θα φτάσεις.. Σταματάς και κοιτάς το φεγγάρι.. Πως να λένε την παρέα του;

Η δική σου παρέα έρχεται.. Το λιμάνι σας τραβά μακριά από το κέντρο της γιορτής.. Περιφερειακά.. Σε τροχιά γύρω από τις αίθουσες.. Λόγια.. Λέξεις.. Σκαν στον αέρα χωρίς κρότο αλλά με έντονη λάμψη.. Είναι η στιγμή που υποπτεύεσαι το όνομα του.. 

Ξανά στον πυρήνα.. Ταινία στα βιαστικά και τυχερά.. Γέλια.. Κόσμος.. Αίσθηση φεστιβάλ.. Η αίθουσα.. Τα φώτα..Το χειροκρότημα..  Τα πηγαδάκια μετά.. 

Η ώρα περασμένη.. Η κούραση εμφανής.. Ένας τελευταίος χαιρετισμός..Και μια ματιά...Το φεγγάρι έχει ακόμα παρέα.. Αναρωτιέσαι πως την λένε.. Μήπως σημασία έχει ότι είναι ακόμα εκεί; Φεύγεις... 

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Doctor Who II

Πάμε πάλι... Τέλος η 4η Σεζόν.. Κλάμα πάλι η δικιά σου.. Αφήνω στην άκρη τον πόλεμο με τους Ντάλεκ και επικεντρώνομαι στις σχέσεις των πρωταγωνιστών.. Προειδοποιώ για spoilers! 


Τι έχουμε εδώ.. Όλες τις γυναίκες - ακολούθους του Doctor ενωμένες.. Ανάμεσα τους και η Sarah Jane στην τελευταία της εμφάνιση.. Έχουμε την Ρόουζ που την αφήσαμε σε ένα παράλληλο σύμπαν και κλάψαμε όλες μαζί στο φινάλε της 2ης Σεζόν.. Έχουμε την Μάρθα την οποία δεν την ανέφερα καν (3η Σεζόν) και φυσικά την υπέρτατη Ντόνα! Η νύφη που είχα αναφέρει ΕΔΩ! Τελικά βρήκε τον Doctor στην 4η Σεζόν.. 


Τις ξεκαθαρίσαμε τις τσούπρες; Με την Μάρθα δεν θα ασχοληθώ καθόλου.. Πάμε για την Ρόουζ.. Την κλειδώνει σε ένα παράλληλο σύμπαν και την προστατεύει έτσι.. Την αγαπά.. Τον αγαπά.. Ωραία όλα αυτά... Έχει όμως βαλθεί η τύπισσα να τον ξαναβρεί.. Προσπαθεί μία,δύο,τρεις και τελικά τα καταφέρνει και βρίσκονται στο ίδιο σύμπαν.. Έλα όμως που γίνεται ένα μικρό θαύμα και ο Doctor γίνεται 2 Doctors.. Ο δεύτερος είναι μισός άνθρωπος.. Μπορεί και γερνάει.. 

Έρχεται η στιγμή που θα πρέπει να την αφήσει την Ρόουζ και να πάρει τον δρόμο του.. Της δίνει δώρο τον δεύτερο Doctor.. Ποια η διαφορά; Αυτός νιώθει.. Έχει αισθήματα.. Δεν φοβάται να τα δείξει.. Δεν φοβάται να δεθεί.. Θα είναι για πάντα δίπλα της.. Τον δέχεται.. Θα ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα; Δεν ξέρω..

Αυτό που παίρνω είναι πως αντιλήφθηκε τι δεν μπορούσε να της δώσει και της έδωσε τον εαυτό του σε βελτιωμένη έκδοση.. Άραγε αυτό ψάχνουμε; Βελτιωμένες εκδόσεις; Μήπως απλά θέλουμε να μας δείχνουν; Θέλουμε λέξεις; Λόγια; Έργα; Ημέρες; Νύχτες; Βδομάδες; Μήνες; Μήπως είμαστε άπληστοι και δεν χορταίνουμε με τις στιγμές; Κάθε μέρα υπάρχει μια στιγμή.. Ποια πλευρά του εαυτού μας δείχνουμε; Την καθαρά πρακτική και κολλημένη στην πραγματικότητα ή αφήνουμε ένα μικρό παραθυράκι στα συναισθήματα; 

Όχι μόνο να δείξεις αλλά να έχεις το μυαλό να λάβεις.. Την καθαρότητα, την ισορροπία, την ηρεμία , την διάθεση και προπάντων την δεκτικότητα.. Δεν μπορείς να ταξιδέψεις στον χρόνο.. Δεν μπορείς να διασπαστείς και να απομακρυνθείς από κομμάτια του εαυτού σου.. Αναγκαστικά συνυπάρχεις.. Άφησε μικρές ρωγμές.. Μικρά σπασίματα.. Λίγο φως.. Θα βρει τρόπο.. 

Η Ντόνα έγινε σαν και αυτόν.. Ίδια.. Γνώσεις.. Συμπεριφορά.. Της έσβησε την μνήμη.. Δεν την ήθελε.. Δεν την ήθελε ίδια.. Ξύπνησε και δεν τον αναγνώριζε.. Όπως οι παλιές σχέσεις.. Τείνεις να γίνεσαι ίδιος και απλά μετά δεν αναγνωρίζεις τον άλλο/η.. Μήπως δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου; Μήπως δεν σ'αρέσει που σε βλέπεις απέξω; Όπως και να χει την άφησε και έφυγε.. Μόνος πάλι.. 

Ένα κομμάτι του στην μία.. Άγνωστος για την άλλη..
Ευτυχισμένος με την μία.. Χωρίς δικαίωμα να σκεφτεί την άλλη..

Το ταξίδι συνεχίζεται.. Πάμε μια βόλτα; 

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Soulgate...

Δεν θέλω καν να μπω στην διαδικασία να σχολιάσω τις πολιτικές εξελίξεις.. Απλά θα πω πως μικρά παιδιά θα μπορούσαν να συνεννοηθούν ευκολότερα! 

Θα πω κάποια πράγματα δικά μου.. Τα σκέφτομαι μέρες.. Ξεκινώ.. 

Είναι όμορφο να "γράφεις" προς τα κάπου και να ξέρεις ότι θα καταλάβουν αυτό που λες.. Μπορεί αυτό το κάπου να είναι ερωτικός σύντροφος, φίλος, φίλη ή μπορεί ακόμη να μην έχει κάποια ιδιότητα.. Το όμορφο είναι να κατανοεί.. Όταν εσύ συνειδητοποιείς τι σου συμβαίνει είναι όμορφο απλά να καταλαβαίνουν..

Μου συνέβη ότι ένιωσα ξανά πως έχω σκοπό.. Έχω λόγο.. Έχω διάθεση.. Έχω όρεξη.. Έχω αναγνώριση.. Τείνω να βρω μια ισορροπία.. Ισορροπία στην κοινωνική ζωή και ίσως και στην πανεπιστημιακή μου... Μέσα θέλει δουλειά... 

Για τα δύο πρώτα είναι απλά τα πράγματα.. Διάβαζα.. Καιρό τώρα.. Αφού τελείωσε ο μεγάλος φόρτος διαβάσματος είχα ένα άλμα στην μία και στην άλλη περίπτωση.. Από την μία συνεχίζω τις σπουδές με μεγάλη επιτυχία και από την άλλη βρέθηκε χρόνος για κοινωνικοποίηση.. Με το μέσα;

Πάντα όταν κάτι ταλαντεύεται μέσα μου βάζω αυτό το τραγούδι(http://www.youtube.com/watch?v=C_DTrEeY8D4 .. Αγαπημένο τραγούδι αγαπημένου προσώπου που έγινε και δικό μου αγαπημένο.. 

Μένω μόνη με τον εαυτό μου και αναρωτιέμαι.. Ξέρεις τι θέλεις, ξέρεις τι ψάχνεις, ξέρεις ότι υπάρχει, ξέρεις ότι είναι εφικτό.. Γιατί αναλύεις; Πως κάνεις ένα μυαλό να σταματά να σκέφτεται κάθε λεπτομέρεια και να "σκοτώνει" τα πάντα; Μπορείς να σταματήσεις να υπολογίζεις; Πρέπει.. Αλλιώς χάνεται.. Όλα χάνονται όταν εγκλωβίζεις τον αυθορμητισμό σε ένα σφιχτό πρόγραμμα... 

Γιατί το κάνεις; Φόβος να μείνεις μόνη; Δεν υπάρχει αυτό.. Θες να τελειώνεις μια ώρα αρχύτερα; Ποιος βιάζεται; Και αν βιαστείς θα γίνεις όπως και πριν.. Έχεις παραδείγματα να λες.. Φόβος για τους άλλους; Πιθανόν.. Φόβος να δείξεις ή να λάβεις; Φόβος της απόρριψης ή έπαρση της έγκρισης; Μήπως δεν τα χρειάζεσαι όλα αυτά;  Μπορείς να ζήσεις χωρίς τόση ανάλυση σε κάποιους τομείς.. 

Φταίει το μυαλό που πλάθει ιστορίες.. Και αν εκείνο ή αν όχι το άλλο και στο τέλος λες "Αη γαμήσου εσύ και ο γρύλος σου"! Το χεις περάσει πολλές φορές.. Όχι κι αυτή.. Αδειάζεις.. Κλείνεις τα μάτια και σκέφτεσαι τον καφέ σου και το βιβλίο που σε περιμένει στο τραπέζι.. Όλα τα άλλα θα βρουν τον δρόμο τους.. Έχουν στο GPS τους περασμένες τις συντεταγμένες σου.. Δεν χρειάζεται να φωνάζεις για να σε προσέξουν.. ! 

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Κυριακή είναι...

Να ξυπνάς το πρωί και να χουζουρεύεις στο κρεβάτι...

Να ανοίγεις τα παράθυρα και να κάνει έφοδο ο κρύος αέρας...

Να σου φτιάχνεις ζεστό και να χάνεσαι στις σελίδες του διαδικτύου...

Να ακούς jazz στο ραδιόφωνο και να βουτάς στις σελίδες κάποιου βιβλίου..

Να ετοιμάζεις ταπεράκια για το μεσημεριανό φαγητό με φίλους...

Να αγνοείς επιδεικτικά τις άσχημες ειδήσεις.. Δεν ταιριάζουν στην Κυριακή αυτές.. Τις αφήνεις για την Δευτέρα..

Να χαίρεσαι που κέρδισες μία ώρα...

Να εκτιμάς τους γύρω σου...

Να νιώθεις όμορφη και να το δείχνεις! 


PS. Και ακόμα είναι μεσημέρι...! 

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

Τραμπάλα...


Σκέψου πως υπάρχει μέσα στο σπίτι σου .. Ακριβώς στο κέντρο.. Ενώνει 3 δωμάτια.. Ενώνει 2 άτομα.. Ή μήπως τα χωρίζει; Τα κάνει αλληλέγγυα ή μήπως ανταγωνιστικά; Τους δίνει ισορροπία ή την στερεί; 

Τρεις περιπτώσεις... Τρία δωμάτια.. Δύο άτομα.. Δύο θέσεις.. Ένα αντικείμενο.. Ένας στόχος.. Ισορροπία..


Να είστε δύο και να ισορροπείτε.. Δεν είναι πάντα εύκολο και δεν συμβαίνει πάντα.. Έχετε βρει όμως το μυστικό που λένε.. Τι σημαίνει άραγε αυτό; Μήπως οι προσωπικές φιλοδοξίες παραμερίστηκαν; Μήπως θυσιάστηκαν για χάρη μιας ισορροπίας; Μήπως απλά στάλθηκαν όλα τα κόμπλεξ στο εκτελεστικό απόσπασμα; Βλέποντας τα να πέφτουν χαμογελάσατε; Ήρθατε πιο κοντά; 

Πόσοι προσπάθησαν να σας προσθέσουν επιπλέον βαρίδια; Όταν ήσουν ψηλά σε κατέβαζε.. Όταν ήταν ψηλά την κατέβαζες.. Χωρίς απώλειες.. Μόνο κέρδος.. Είστε σπάνιοι.. Σας ζηλεύω.. Άραγε να υπάρχετε;

Να είστε δύο και να παλεύετε...Είναι άραγε ο εγωισμός που δεν σας αφήνει; Μια μάχη για κυριαρχία.. Για επικράτηση.. Εγώ ξέρω περισσότερα.. Εγώ φέρνω περισσότερα.. Εγώ βγάζω περισσότερα.. Εσύ; Γιατί δεν απαντάς και μένεις μετέωρη; Προσπάθησες να σε φορτώσεις έτσι ώστε να ισορροπήσετε; Δεν τα κατάφερες; Δεν το είδε ποτέ; Δεν μπορείς; Όχι τώρα.. Αργότερα.. Αργότερα θα είναι αργά..

Χάσμα.. Γιγαντώνεται.. Ο χρόνος το αυξάνει εκθετικά.. Όσο περιμένεις τόσο φεύγεις ψηλά.. Αλήθεια, δεν είναι το ψηλά που περίμενες.. Πρώτη φορά σε τέτοιο ύψος νιώθεις θαμμένη..

Να είσαι μόνη... Τι θα βάλεις στην άλλη πλευρά για να μπορέσεις να ισορροπήσεις; Τι βάρος θα μετρήσεις; Το σωματικό; Το πνευματικό; Υπάρχει άραγε; Ζυγίζονται οι γνώσεις και οι εμπειρίες; Θες να βάλεις αντικείμενα; Βάλε βιβλία.. Δεν ξέρεις ποια να διαλέξεις.. Θες να είναι τα σοφιστικέ σου ή αυτά που αγαπάς; Θες να είναι αυτά που διάβασες ξανά και ξανά ή αυτά που θα ακούσεις τα λιγότερα αρνητικά σχόλια;

Είσαι έτοιμη να ισορροπήσεις το μέσα σου; Να το βάλεις απέναντι σου και να είστε στα ίσα.. Κι αν μπει κάποιος στο δωμάτιο απότομα; Θα το κρύψεις; Θα το δείξεις εν μέρει; Ή θα είσαι περήφανη για αυτό; 

Το βάρος της ντροπής είναι ασήκωτο..  Τότε θα ξέρεις προς τα που γέρνει η τραμπάλα.. 

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Υπήρχαν στιγμές....



που αναρωτιώσουν  ποιος σε μάτιασε...


που τα πρωινά δεν είχα χρώμα και το άρωμα του καφέ σε ενοχλούσε...


που τα βράδια τίποτε δεν μπορούσε να σε ζεστάνει...


που ο κόσμος σου φαινόταν μονότονος...


που αναστέναζες όταν έβλεπες τις τούφες σου να ασπρίζουν...


που έκλαιγες μην γνωρίζοντας το γιατί...


που ένιωθες μόνη... 


που έχανες την εμπιστοσύνη σου... 


που δεν πίστευες πια κανέναν...


που δεν ήθελες να δεις κανέναν...


που σου αρκούσε να την ονειρεύεσαι... 


που φοβόσουν μην αποτύχεις ξανά... 


Έρχεται όμως η στιγμή... 


που τίποτα από αυτά δεν σε καθορίζει...


που στέκεσαι ξανά όρθια...


που χαμογελάς...


που θες να φωνάξεις δυνατά...


Είναι η στιγμή που έμαθες πως τα κατάφερες... Όλα αρχίζουν ξανά... Άνοιξε η πόρτα... 

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

Σκάκι...





Έλα να παίξουμε...
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου
Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη



.........

Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω
που ξέρει μόνο σ' ένα χρώμα να πηγαίνει



..........


Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω


..........


Έλα να παίξουμε...
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα...



                          

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

Οδός Ονείρων...


Μικρή μου...

            ... μπορείς να πραγματοποιήσεις κάθε σου όνειρο...

It's up to you...

                  Ταξίδεψε.. 



          


           

Για την μικρή μου Σουηδέζα... :-) 

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Τι ωραίο...



...να ξημερώνει Δευτέρα, να είσαι μόνη και....


  .... να αντέχεις τον εαυτό σου... 



Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

What else is There?


Δέχεσαι πως χρειάζεται ένα κλικ, μια στιγμή μια ματιά για να βυθιστείς και να ερωτευτείς; Δέχεσαι πως το ίδιο κλικ αρκεί για να διαγράψεις κάποιον;  Αν, ναι βάλε αυτό Röyksopp - What Else Is There ? στο τέρμα και ακολούθησε με.. 

Είναι η λεπτή γραμμή που διαχωρίζει την λογική από την παράνοια.. Τον έρωτα από την συμπάθεια.. Ακροβατούμε σε αυτήν την γραμμή.. Πότε θα πέσουμε; Σε ποια μεριά θα καταλήξουμε; Ποιος θα μας σπρώξει στην μία ή την άλλη πλευρά; 

Είναι η στιγμή που ξυπνάς το πρωί κοιτάς τον καθρέφτη και λες "Καλημέρα όμορφη!". Είναι το προηγούμενο βράδυ που έχεις σβήσει όλες τις φωτογραφίες και τα μέιλ.. Όχι με δάκρυα και σπαραγμούς.. Απλά σαν άχρηστα αρχεία στον υπολογιστή σου.. Είναι η στιγμή που έχεις πια περάσει την γραμμή... 

Δεν χρειάστηκε να σου μιλήσει κάποιος.. Να μάθεις κάτι.. Να ακούσεις κάποιο κουτσομπολιό ή οτιδήποτε άλλο.. Δεν είναι ούτε ότι αρνείσαι να παραδεχθείς ότι ένιωσες πράγματα.. Ποτέ δεν τα ισοπεδώνεις όλα.. 

Είναι ότι βαρέθηκες την παιδικότητα.. Μεγάλωσες.. Όχι τόσο ηλικιακά όσο συναισθηματικά.. Δεν σε αγγίζουν πια τα χαζοσχόλια στο facebook.. Δεν σου λένε κάτι τα γλυκόλογα.. Ή τουλάχιστον δεν χρειάζεσαι μόνο αυτά.. 

Θες κάτι άλλο.. Πιο ενήλικο.. Να σε πάρει και να σε σηκώσει.. Παραδέχεσαι πως όταν σε είχε βρει σου έδωσε πίσω την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμηση που είχες χάσει.. Αφού τα βρήκες λοιπόν προχώρησες παραπέρα.. Άρχισες να ζητάς άλλα.. Δεν τα πήρες ποτέ.. 

Και αλήθεια μπορείς να μπεις σε αυτό το παιχνίδι ξανά; Ένα παιχνίδι εφηβείας με αρκετές δόσεις μεταεφηβίας; Τα πέρασες αυτά.. Τι να σου δώσουν; Φοβάσαι να αντιμετωπίσεις κάτι πιο ώριμο; Σταμάτα να αναζητάς συνεχώς και παντού την επιβεβαίωση.. Καλή είσαι αλλά αναμετρήσου με ωριμότερα άτομα.. Κέρδισε τα.. Τότε θα σε παραδεχτώ.. 

Δεν πιστεύω αυτούς που λένε πως είναι έτοιμοι για σχέση ή ψάχνουν σχέση.. Απλά ψάχνουν να φορτώσουν σε κάποιον άλλο τον εαυτό τους.. Όποιος είναι έτοιμος για σχέση δεν το διατυμπανίζει.. Είναι καλά με τον εαυτό του και ότι έρθει θα έρθει ως καλό συμπλήρωμα.. Ούτε πιστεύω πως υπάρχει κατάλληλος χρόνος μετά από ε΄να χωρισμό για να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο.. Μπορεί να σου πάρει 1 μέρα ή μια αιωνιότητα.. 

Εννοείται πως θέλω οι έρωτες μου να είναι μυθιστορηματικοί.. Ένταση.. Πάθος.. Έρωτας.. Δάκρυα.. Πόνος.. Δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτά.. Θέλω όμως πλέον να μου δίνουν και κάτι παραπάνω.. Οι γλύκες και οι τσαχπινιές κρατάνε λίγο.. Μετά ξεγυμνώνεσαι.. Αλήθεια τι φοράς από κάτω;

Στάσου πλάι μου.. Κάνε με καλύτερη.. Αλλά γίνε και εσύ μαζί μου.. 


I am the storm 
I am the wonder
And the flashlights nightmares
And sudden explosions

Ps.
Γράμμα σε 'μένα...


Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Ξαφνική βροχή...

Είχα σκοπό να ανεβάσω αύριο το πρωί ποστ.. Έλα όμως που μόλις ξάπλωσα μου ρθαν στο μυαλό όλες αυτές οι σκέψεις και δεν θα έφευγαν αν δεν τις έγραφα.. 

Η αφορμή ήταν μια ξαφνική βροχούλα (πλέον σε κάποια σημεία του νομού βρέχει για τα καλά) γύρω στις 8 με 9 το βράδυ.. Δεν θυμάμαι ακριβώς την ώρα.. Διάβαζα από το πρωί και ήταν από τις στιγμές που έβγαινα στο μπαλκόνι για ένα τσιγάρο.. Είχα πάρει λοιπόν και τον καφέ παρέα και χάζευα τα φώτα ώσπου άκουσα - είδα την βροχή.. 

Χαμογέλασα.. Μ' άρεσε... Κάθησα λιγάκι να την απολαύσω και να σκεφτώ.. Σκέφτηκα τις τελευταίες μου αναρτήσεις.. Αναρωτήθηκα γιατί τα έκανα όλα τόσο μαύρα.. Αναρωτήθηκα ποιος να ήταν ο πραγματικός λόγος.. Είναι άραγε η φυγή ή μήπως η όλη μου πίεση; Σκέφτηκα πως ίσως είναι η έλλειψη δικής μου καθημερινότητας.. Όσο και να προσπαθείς όταν διαβάζεις καθημερινά δεν έχεις πολλές επιλογές.. Ή θα κλαίγεσαι ή θα είσαι πέρα βρέχει.. 

Έλα που δεν μ'αρέσει όμως να κλαίγομαι και ένιωσα λίγο την υπερβολή των γραπτών μου.. Χωρίς βεβαία να έχω πρόθεση να αναιρέσω αυτά που έγραψα.. Απλά θέλω να με προσγειώσω στην ενήλικη πραγματικότητα.. Μαύρα είναι γιατί δεν έχεις διεξόδους.. Άραγε θα με ένοιαζε το ίδιο αν είχα να κάνω πράγματα καθημερινά; Τι μου λείπει; Ένας άνθρωπος να με παίρνει τηλέφωνο και να μου δίνει αναφορά; Γιατί δεν εκτιμώ την χαζοκουβέντα με φίλους και πνίγομαι σε σκέψεις και σκέψεις χωρίς ουσία; 

Την Τρίτη δεν είχα διάθεση για διάβασμα.. Βασικά είχα (γιατί σαν καλό φυτό πάντα έχω όρεξη) απλά το μυαλό δεν συγκεντρωνόταν.. Είχα να βγω από το σπίτι για να δω κόσμο κοντά μία βδομάδα.. Διάβαζα.. Ένιωθα λοιπόν γύρω στο απόγευμα πως οι τοίχοι στένευαν.. Πως σε λίγο θα κουτουλούσα πάνω τους.. Με πήρε τηλέφωνο μια φίλη και μου πρότεινε να περάσω από το μπαράκι στο Στέκι μεταναστών γιατί θα το κρατούσε η ομάδα μας.. 

Δίστασα.. Είπα να καθίσω να διαβάσω.. Μίλησα με μια άλλη φίλη και μου λέει πήγαινε, θα σου κάνει καλό.. Σκέφτηκα να πάρω και το βιβλίο μου μαζί.. Δεν το πήρα.. Δεν είχε νόημα.. Πήγα.. Φόρεσα ένα άλλο τζιν περσινο το οποίο μου ήταν φαρδύ! Εκεί να δεις χαμόγελο.. Παρ' όλα αυτά κατέβηκα μέχρι την Ερμού με περίεργη διάθεση... 

Βρήκα τα παιδιά.. Πέρασα πολύ όμορφα.. Το ξημέρωσα.. Νέες γνωριμίες.. Όμορφες παρουσίες.. Γέλια..Αστεία.. Πειράγματα.. Πέρασα καλά.. Χτες και σήμερα διάβασα με περισσότερη όρεξη.. Το είχα ανάγκη.. 

Δεν ξέρω τι μας πιάνει όταν δεν είμαστε καλά και αναμουχλεύουμε συνέχεια τα ίδια πράγματα.. Όσο και να τα αναλύσεις δεν αλλάζουν.. Ξέρεις τι κατάλαβα όμως; Δεν αλλάζουν γιατί εσύ δεν το θες.. Το έχεις πάρει απόφαση και απλά το καθυστερείς για ανεξήγητους λόγους.. ίσως , ξαναλέω, η τωρινή περίοδος ευνοεί τέτοιες μιζέριες.. Θέλω να τις αποφύγω ρε γμτ.. Δεν γουστάρω ούτε να κλαίγομαι ούτε να είναι κάποιος κοντά μου επειδή με λυπάται.. Να είναι επειδή με γουστάρει.. Αυτό θέλω...

Και έχει λόγους να με γουστάρει.. Όποια τους δει χαλάλι της!

Αύριο πάλι θα έχω μαραθώνιο.. Τελευταία επανάληψη ενός εργαστηρίου.. Ψώνια στο Σούπερ.. Καθάρισμα το σπίτι και το απόγευμα ξεκινάω την τελική επανάληψη για το πρώτο μου μάθημα.. την Τρίτη.. Έφτασαν οι μέρες.. Θα σκίσουμε ρε Μαρία! Μη μασάς! 

Sweet Dreams και καλημέρες για τους πρωινούς! :-)

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

Όνειρα...


Ήμουν με μια παρέα... Πιθανότατα στην Κέρκυρα.. Δεν φαινόταν καθαρά το τοπίο.. Είδα όμως το γνώριμο μου μέρος... Όχι και τόσο καθαρά.. Κάτι ανάμεσα από ένα σημείο στο κέντρο της πόλης και κάποιο άλλο σημείο εκτός.. Ένα περβάζι.. Από κάτω θάλασσα και ένα μονοπάτι με πολλά σκαλιά που ενώνει τα δύο σημεία.. Όμορφα σκαλιά, με ωραίο τοιχίο.. 

Ήταν σούρουπο.. Λίγα σύννεφα στον ουρανό και το σκοτάδι αγκάλιαζε την πόλη σιγά σιγά.. Καθόμασταν με την παρέα στο περβάζι και χαζεύαμε.. Δεν είδα με ποιους ήμουν.. Ξαφνικά πλησιάζει μια άλλη παρέα.. Αμέσως διακρίνω την φιγούρα σου.. Δειλά προσπαθείς να πιάσεις το χέρι της διπλανής σου.. Δεν αντιδρώ.. 

Βλέπω και τις φίλες σου.. Δεν με είδατε εσείς.. Κάτι συμβαίνει και κατεβαίνεις τα σκαλιά.. Σκέφτομαι πως τώρα είναι η ευκαιρία μου.. Τρέχω για να σε περιμένω πριν την τελευταία σειρά σκαλιών.. Οι φίλες σου με βλέπουν.. Αμέσως σκέφτονται ότι θα σου κάνω κακό.. Σε περιμένω ύπουλα στο σκοτάδι.. Δεν με είχατε δει.. Η φίλη σου δεν δίνει καν σημασία... 

Σε βλέπω να ανεβαίνεις.. Ήσουν ίδια όπως την πρώτη φορά που σε είδα.. δεν φόραγες τα ίδια ρούχα όμως.. Μια μαύρη φόρμα και μια κόκκινη μπλούζα.. .Δεν την θυμάμαι αυτή τη μπλούζα.. Πλησιάζεις.. Δεν με έχεις δει.. Με βλέπεις και δεν κάνεις τίποτα.. Συνεχίζεις να προχωράς.. Τρέχω πίσω σου.. Δεν θέλω να σου μιλήσω.. Σε προφταίνω.. Σε γυρνάω και σε αγκαλιάζω...

Σε κρατώ σφιχτά.. Πάω να σε φιλήσω ενώ ξέρω ότι θα με αποφύγεις.. Το προσπαθείς αλλά σου κλέβω ένα φιλί.. Κλέφτης.. Στα κρυφά.. Στα σκοτεινά.. Ύπουλα χωρίς να το ξέρεις.. Πας να φύγεις.. Πρέπει να πω κάτι σκέφτομαι αλλιώς θα φύγει... 

Άλλαξες σου λέω.. Αδυνάτισες.. Ίδια είμαι απαντάς με μια πρωτόγνωρη ψυχρότητα... Εγώ αδυνάτισα σου λέω.. Αμέσως σκέφτομαι πως είπα μαλακία.. Για τις εμμονές μου δεν με άφησες; Πάλι τα ίδια κάνω; Απαντάς ακόμα πιο ψυχρά.. Σιγά,λες.. Χάσε άλλα τόσα και ίσως φανεί κάτι.. Κάνεις να φύγεις...

Δεν σε αφήνω.. Σε ρίχνω πάλι μέσα στην αγκαλιά μου.. Δεν ανταποκρίνεσαι.. Με σπρώχνεις.. Μου λες να σε αφήσω αλλιώς θα φωνάξεις.. Σπρώχνεις δυνατά.. Μα δεν κάνω κάτι κακό, σου λέω.. Άσε με! Φωνές! Σε αφήνω.. 

Πετάγομαι.. Κοιτάζω στην μεριά της μπαλκονόπορτας.. Έχει ξημερώσει.. Κοιτάζω το κινητό.. Έχει πάει 9+ .. Πρέπει να σηκωθώ.. Έχω διάβασμα και δουλειές να κάνω... Στέκομαι καθιστή στο κρεβάτι.. Ένας πόνος στο στήθος.. Σαν κάτι να με πιέζει.. Νιώθω το χέρι σου να με σπρώχνει.. 

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Βροχερές μέρες...

Χτες και σήμερα άλλαξε ο καιρός.. Άλλαξε και κάτι μέσα μου... Πολύ κρύο έξω.. Θέρμη μέσα μου... Αέρας και βροχή έξω.. Γαλήνη μέσα μου... 

Όπως κάθε λογικό άνθρωπο έτσι και μένα με μελαγχολεί η βροχή.. Έχω μελαγχολικά και ευχάριστα νέα... Ξεκινάω... 

Τα ευχάριστα είναι πως μου κούμπωσε ένα παντελόνι μετά από χρόνια! Πραγματικά χρόνια! Παίζει να μην το είχα φορέσει και ποτέ μου... Όμως τα κατάφερα.. Τα 10 πρώτα κιλά έφυγαν (στο καλό και να μας γράφετε..) Με λίγη προσπάθεια και υπομονή θα φύγουν μερικά ακόμα.. Αργά και σταθερά! 

Το διάβασμα πάει καλά.. Πάλι μας άλλαξαν τις ημερομηνίες..Άλλη μια βδομάδα αναβολή και αναμονή... Ευτυχώς δεν θα έχουμε την τύχη των προπτυχιακών φοιτητών οι οποίοι καλούνται να δώσουν όλα τα μαθήματα σε 12 μέρες... Τσίρκο έγινε η σχολή μας.. Μεγάλη συζήτηση όμως είναι αυτή... 

Διάβασα και το 1984.. Βαρύ και ασήκωτο.. Πολλά νοήματα.. Μαστ για όλους.. Μπορείς να γράψεις βιβλία για αυτό και να το αναλύεις.. Δεν χρειάζεται νομίζω.. Τα λέει όλα μόνο του.. 

Στα μελαγχολικά τώρα... Το κακό με το να καπνίζεις έξω στο μπαλκόνι, εκτός του ότι ξεπαγιάζεις, είναι πως έχεις χρόνο να σκεφτείς.. Έτσι κι εγώ πριν σκέφτηκα.. Λίγο η βροχή, λίγο το τσιγάρο.. Απλά σκέφτηκα.. 

Σκέφτηκα ότι άλλαξα και έμαθα.. Τι έμαθα; 

Έμαθα να σε σκέφτομαι κάθε μέρα και κάθε στιγμή χωρίς να σε πνίγω.
Έμαθα να σέβομαι το χωροχρόνο σου και να μην ενοχλώ. 

Έμαθα να κάνω τα πάντα στην ζωή μου και να έχω την σκέψη σου για συντροφιά.. Να λύνω τα πιο δύσκολα προβλήματα και να βλέπω το χαμόγελο σου χωρίς να χάνω την συγκέντρωση μου.. Να ξαπλώνω χωρίς να σε έχω δίπλα μου αλλά να σε ονειρεύομαι.. Να πίνω τον καφέ μου το πρωί και να σε βλέπω να τρως το πρωινό σου.. 

Έμαθα πως ότι είπα ήταν αληθινό και πως είσαι η μία.. Όπως είχε πει ο Στηβ Τζομπς «Όταν έρθει θα το καταλάβεις».. Πότε όμως; Αυτό δεν μας το είπε.. 

Έμαθα ότι δεν μπορώ να δω άλλη... Ούτε να της κάνω κάποιο κοπλιμέντο.. 

Έμαθα ότι δεν ψάχνω κάποια σαν εσένα ή παρόμοια με σένα με διάφορες διορθώσεις αλλά αυτούσια εσένα.. 

Έμαθα να ζω με το να μου λείπεις συνεχίζοντας όμως την ζωή μου.. Χωρίς να περιμένω να γυρίσεις.. Χωρίς να ρωτάω αριστερά δεξιά αν συνεχίζεις την δική σου ζωή ή αν έχεις βρει την αντικαταστάτρια μου.. 

έμαθα να σέβομαι τις επιλογές σου και ας με πληγώνουν αυτές.. 

Έμαθα όμως ότι δεν είχα να σου δώσω τον τελευταίο καιρό.. Ούτε τώρα έχω να σου δώσω.. Με το ζόρι κρατάω εμένα όρθια.. 

Έμαθα ότι δεν μπορώ να τρέξω να σε διεκδικήσω.. Γιατί δεν έχω κουράγιο.. Δεν ξέρω πότε θα βρω.. 

Δεν ξέρω αν αυτά ορίζουν την αγάπη.. Ξέρω μόνο ότι τα νιώθω.. 

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

Πήρα βραβείοοοοοο!!!!!!!!!


Λοιπόν...  Έχουμε και λέμε.. Πριν λίγο σήκωσα το κεφαλάκι μου (φρεσκοκουρεμένο) από τα βιβλία.. Βγήκα έξω να κάνω ένα τσιγάρο (Το ξέρω με μισείς Koueen) και είπα να καθίσω λίγο στο λαπιτόπ πριν συνεχίσω με τις αποδείξεις και τα μαγνητικά πεδία....!!!!

Και ναι, κοιτάζω το μέιλ και βλέπω πως έχω βραβείο! Συγκινήθηκα αλλά περισσότερο χαμογέλασα! Η αλήθεια είναι πως ζορίζομαι τις τελευταίες μέρες και ναι ήταν μια τονωτική ένεση!!!!!!

Το βραβείο μου το έδωσε η καινούργια μου μπλογκοφίλη KOUEEN.. Τρέξτε ολοι στο μπλογκ της!! Κόβει το κάπνισμα και χρειάζεται συμπαράσταση!!!! 

Τώρα πρέπει να πω 7 πράγματα για μένα και να δώσω το βραβείο σε άλλους 15... Τα 7 κακά της μοίρας μου θα τα πω... Θα δώσω και το βραβείο σε μερικούς! χεχε! Πλάκα έχει! 

Λοιπόν...

1) Είμαι τζιβιτζιλού! 
2) Φοράω πάντα διαφορετικό χρώμα κάλτσες , χωρίς λόγο .. (Από το δημοτικό)
3) Πάντα πηγαίνω από τον ίδιο δρόμο προσέχοντας να κάνω ακριβώς τα ίδια βήματα...
4) Μ' αρέσουν οι μπύρες, οι σγουρομάλλες και τα ντολμαδάκια!
5) Όταν μου χαλάσεις το πρόγραμμα ή την τάξη στο σπίτι μου παθαίνω αμόκ!
6) Πίνω από συγκεκριμένη κούπα τον πρωινό μου καφέ. αν κάνεις το λάθος και την πάρεις θα μας ακούσει όλοι η Σαλόνικα!!!!!!! 
7) Βρήκα την γυναίκα της ζωής μου αλλά αυτή με άφησε γιατί είχε ζωή ενώ εγώ μόνο διάβασμα!!! Αχ, όλα για την επιστήμη.. (Όχι που δεν θα κλαψομούνιαζα πάλι!!!) 

Τώρα θα δώσω βραβεία... 

1,2 ) Στις Sally και Gilly γιατί μ'αρέσει που επικοινωνούμε μέσα από τα μπλογκ μας

και ένα ακόμη στην Μαρία επειδή μου έλειψε.. 


Αυτά!!! Διάβασμα τώρα!!!!