Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Under fire....


Και τώρα; Τι υπάρχει γύρω; Ρίξε μια ματιά... Τι απέμεινε; Το ερώτημα είναι τι υπήρχε γύρω για να δούμε τελικά τι κάηκε και τι έμεινε άθικτο... Τίποτα...

Βγάζεις τα γυαλιά, τρίβεις τα μάτια και τεντώνεσαι. Δεν είναι πρωί. Είναι απόγευμα. Χάλια καιρός. Χάλια μέρα. Χάλια εβδομάδα. Χάλια διάθεση. Ακούς μουσική.. Προσπαθείς να κάνεις αυτήν την Παρασκευή λιγότερο ξένη, λιγότερο κρύα. Ψάχνεις την ζεστασιά μέσα στους στίχους, στην μελωδία. Πιο δυνατά, σα να θέλεις να σωπάσει η φωνή μέσα σου. Πιο χαμηλά, θέλεις να ακούσεις τους ψιθύρους της...

Δεν υπάρχει ισορροπία. Μία έτσι μία αλλιώς. Δεν μπορείς να ελέγξεις τι θέλεις. Τραγούδια ξανά και ξανά. Άλλα τραγούδια, μισά τραγούδια. Ακούς την εισαγωγή και μετά πας στο άλλο κομμάτι. Ξανά πας στο επόμενο. Συνέχεια συνέχεια.... Τι απόγευμα και αυτό!!!

Δεν αντέχεται η βροχή. Τι και αν ερχόσουν κάθε που βρέχει τώρα δεν θα έρθεις ξανά. Και να έρθεις δεν θα είναι σαν και πριν. Άλλαξες... Προς το χειρότερο.. Αλήθεια τι είναι αυτό που μας κάνει χειρότερους; Ήμασταν πάντα έτσι και απλά το βγάζουμε κάποια στιγμή που νιώθουμε ότι έχουμε κατακτήσει τους γύρω μας; Γιατί τόσος εγωισμός;

Η βροχή δεν αντέχεται χωρίς τσιγάρο και γω το έκοψα... Ούτε καφέ ούτε μπύρα.. Μουσική για να διώξει τις μικρο-εξαρτήσεις... Πότε ένας άνθρωπος νιώθει μόνος; Γιατί με απασχολούν όλα αυτά τελευταία; Είναι μήπως γιατί φτάνω στο τέλος της πρώτης μου ενήλικης κατάκτησης; Έχεις νιώσει αδύναμη την στιγμή πριν το θρίαμβο; Να κόβονται τα πόδια και να θες να πέσεις. Αλλά γαμώτο ξέρεις.. Αν πέσεις τώρα έδωσες τροφή για γέλια στους άλλους..

Δεν άντεξες.. Στα έλεγα δεν είσαι για τέτοια.. Τι τα θες μωρέ αυτά.. Κάτσε στο σπιτάκι σου.  Φωνές ακούγονται... Τότε δυναμώνεις την μουσική.. Βγάλτους από το μυαλό σου.. Ως πότε θα υπάρχουν; Γιατί να υπάρχουν; Δεν σε βοηθάν...

Η βροχή δεν αντέχεται... Αλλάζω τραγούδι... Δεν μπορώ να αποφασίσω.. Γιατί αυτές οι σκέψεις τώρα; Λίγο έμεινε... Εσύ γιατί έφυγες; Γιατί τώρα; Γιατί άλλαξες τώρα; Αλήθεια πόσο εύκολο είναι να γίνεις "ένα" με κάποιον; Άραγε τα έχει καταφέρει κανείς;

Κι ύστερα πάλι η φωνή... Μια ζωή σε πείσμα μιας φωνής; Άλλοτε είναι γυναικεία.. Νομίζω αυτή είναι και η πιο σκληρή.. Κάθε γυναικεία φωνή σε κομματιάζει με την κρίση και το λόγο της.. Ύστερα  η ανδρική φαίνεται τόσο αδύναμη. Πάντα ήταν... Απλά υπήρχε για να υπάρχει.. Ακόμα δεν έχω βρει τον λόγο...

Η βροχή δεν αντέχεται και εγώ ψάχνω τον λόγο... Τον λόγο που ήμουν μαζί σου... Εύκολο... Το λόγο που απλά δεν ήσουν εκεί όταν το χρειάστηκα.. Αλλάζω τραγούδι... Δεν μπορώ να αποφασίσω.. Έρχεσαι συνέχεια μπροστά μου... Εσύ ήξερες... Οι άλλοι δεν ήξεραν και για αυτό δεν ήταν και δεν θα είναι εκεί.. Γιατί; 

Μια ζωή να σε κρίνουν... Μα αλήθεια υπάρχει άνθρωπος που να μην μπορεί να κάνει τίποτα σωστά; Η εξάρτηση είναι η επιβεβαίωση τους; Πόσο καλά νιώθουν όταν ξέρουν το λόγο που μιλάμε ακόμη; 

Η βροχή δεν αντέχεται... Εσύ δεν είσαι εδώ και εγώ ψάχνω τρόπο να συνεχίσω... Πρέπει.. Κάποια στιγμή οι φωνές θα σωπάσουν για πάντα... Ίσως και η δική σου... Λίγο ακόμη.. Σήμερα ήταν η αρχή.. Είμαι στην στροφή... 


Looking to the mirror, what am I?
A frightened creature of the inside
My mother's hair, my father's eyes
Memories, time rearranged for you
Is everything changed for you?

Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

Έχεις αναρωτηθεί;


Τι θα γίνει μετά; Τι θα συμβεί όταν βγει και η τελευταία αναπνοή; Τι θα απογίνει η γνώση, η εμπειρία, οι αναμνήσεις και τα αισθήματα; Έχεις αναρωτηθεί αν αυτοί που υπάρχουν γύρω σου σε αγαπούν; Σε νοιάζονται; Κατά πόσο αυτό είναι συνήθεια και κατά πόσο αλήθεια; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι νιώθεις για όλους αυτούς; Έχεις αναρωτηθεί αν αυτοί το ξέρουν;

Τι έρχεται όμως και τα αλλάζει όλα; Μια ισορροπία λεπτή σαν κλωστή (Πολύ κλισέ και αυτό!) που με το χρόνο βλέπουμε την φθορά της. Θα μείνει μια μικρή ίνα και θα έρθει ένα φύσημα. Φου! Πάει.. Και μετά; Φταίει αυτός, φταίει αυτή, φταίει ο γείτονας. Όλοι φταίνε. Αυτό να λέγεται. Και ο γείτονας παίζει τον δικό του ρόλο.

Ήταν η απόσταση που μας διέλυσε; Κάποτε υπήρχε κάτι κοινό. Πλέον απλά υπάρχουμε για να θυμόμαστε αυτό το κοινό. Φταίνε οι δρόμοι μας; Η καθεμιά το δικό της. Για κάποιες είχε επιστροφή. Για άλλες φυγή ή ελευθερία. Στην τελική οι δρόμοι μας σχημάτισαν τον πιο πολύπλοκο κόμβο που ούτε με το καλύτερο GPS δεν μπορείς να βρεις την σωστή διαδρομή. 

Φταίνε τα θέλω μας; Άραγε έχουμε μιλήσει ποτέ για αυτά; Γνωρίζουμε καταρχήν τι θέλουμε για να μπορέσουμε να το ξεστομίσουμε; Μήπως παγιδεύουμε τον εαυτό μας στα θέλω των άλλων και πειθόμαστε ότι θέλουμε αυτά; Που είναι η θέληση; Η δύναμη; Το όνειρο; Η μάχη; Βολεύτηκαν και αυτά; γίνεται να βολευτούν; 

Οι επιλογές μας; Δεν ήταν όλες σωστές. Κάποιες κατάφεραν και τις ξεκαθάρισαν και ανέπτυξαν κριτήρια.. Άλλες θα το κάνουν σύντομα γιατί τώρα μαθαίνουν. Εσύ και εσύ όμως έπαθες, πόνεσες, πληγώθηκες αλλά δεν έμαθες. Εσύ συγχώρεσες γιατί δεν σε πιστεύεις και εσύ παραιτήθηκες γιατί είναι δύσκολο να ζεις. 

Ποια είμαι εγώ για να κρίνω εμάς; Μία επισκέπτρια λίγων ημερών που δεν βρήκε αυτό που περίμενε αλλά αυτό που φοβόταν. Κάποιες άγνωστες που τις θύμιζαν τις παλιές τις γνωστές. Γνωστές στην όψη αλλά το μέσα ξένιζε. Σαν κάτι ήθελε να πει αλλά και πάλι έκανε πίσω.

 Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να μην βλέπουν τι τους γίνεται; Τι είναι αυτό που τους κάνει να μένουν στα λίγα κεκτημένα. Τι είναι αυτό που δεν τους αφήνει να σκεφτούν; Τι είναι αυτό που τους κρατάει κοντά σε λάθος άτομα; 

Ο φόβος πως θα μείνουν μόνη; Πως δεν θα ανήκουν σε κάποιο σύνολο; Ότι θα ασφυκτιούν συνεχώς; 

Όταν επιλέγεις την διαφορετικότητα δεν είσαι μόνος. Όταν επιλέγεις την ελευθερία της σκέψης και του πνεύματος, δεν είσαι μόνος. Όταν επιλέγεις να αγαπάς και να σέβεσαι  τον εαυτό σου, δεν είσαι μόνος. Όταν επιλέγεις άτομα που σου ταιριάζουν κοντά σου, δεν θα μείνεις ποτέ μόνος.


Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 2011

Mrs Dalloway...


“Πόσες ιστορίες ανθρώπων χωράνε σε μία δεξίωση;”, γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Πως άραγε να συνδέονται όλες μεταξύ τους; Η πιο πιθανή απάντηση είναι πως ο συνδετικός τους κρίκος είναι η οικοδέσποινα, η Κλαρίσα. Πως νιώθει αυτή για την δεξίωση; Πως περνάει η μέρα της;


Η Βιρτζίνια Γουλφ καταφέρνει να εξιστορήσει μια ατελείωτη μέρα σε μερικές σελίδες. Ιστορίες ανθρώπων τέμνονται σε ένα κοινό σημείο και η Κλαρίσα προσπαθεί να θέσει αυτό το σημείο είτε ως αφετηρία είτε ως τερματισμό για τις ετερόκλητες ιστορίες που στοιβάζονται στην δεξίωση της,

Έχουμε άραγε παρατηρήσει ποτέ μια οικοδέσποινα; Πως συμπεριφέρεται; Πως κινείται στο χώρο; Τι φοράει; Πως είναι τα μαλλιά της; Την έχει ρωτήσει κανείς πως πέρασε την μέρα της; Αν τα ετοίμασε όλα αυτή; Αν είχε βοήθεια; Αν πήγε βόλτα στα μαγαζιά; Αν ήπιε ξέγνοιαστη τον καφέ της;

Μήπως μένουμε απλά στο τελικό αποτέλεσμα; Πιθανότατα να είναι πιο εύκολα απλά να κριτικάρουμε ή να ψάχνουμε να βρούμε ένα ψεγάδι. Αμέσως υποβαθμίζουμε το γεγονός και λέμε “Μα δεν το πρόσεξε αυτό!”. Η σωστή απάντηση στην αγένεια αυτή είναι “Μα μόνο αυτό κατάφερες να πεις!”. Τα θετικά τα βάζουμε κάτω από το χαλάκι σαν τα σκουπίδια για να μην τα δούνε ή τα πνίγουμε στο πρώτο κοκτέιλ.

Οι ιστορίες πολλές. Παλιές αγάπες, παλιές ερωμένες, απλοί φίλοι, αναγκαστικά καλεσμένοι αφόρητοι γνωστοί και άτομα χωρίς προσωπικότητα που απλά σφετερίζονται τις καταστάσεις. Όλα αυτά τα βρίσκουμε σε κάθε δικό μας πάρτι. Η Κλαρίσα αλλάζει μόνο. Η κάθε οικοδέσποινα δίνει τον δικό της αγώνα για να ομογενοποιήσει όλες αυτές τις ομάδες ανθρώπων. Νιώθει τον φόρτο της τελειότητας και του κέντρου.

Στην επόμενη δεξίωση θα αναγνωρίσει τις λεπτομέρειες και θα τις διορθώσει. Οι καλεσμένοι θα ξαναέρθουν. Η Κλαρίσα θα έχει αλλάξει και θα αγγίζει ξανά την δική της τελειότητα. Οι καλεσμένοι θα είναι ακριβώς ίδιοι. Μπορεί να αλλάξουν τα πρόσωπα αλλά πάλι οι ίδιες ομάδες θα έρθουν. Οι κατηγορίες θα μείνουν ίδιες και απαράλλαχτες. Είναι εντυπωσιακή η ευκολία των ανθρώπων να μπαίνουν σε καλούπια και να πιστεύουν συνάμα πως είναι διαφορετικοί. Τόσο διαφορετικοί και τόσο ίδιοι.

Η Κλαρίσα αλλάζει. Η κάθε Κλαρίσα, η κάθε οικοδέσποινα. Παίρνει την μορφή της μητέρας, της γιαγιάς, της συζύγου, της αδερφής, της ερωμένης, της φίλης. Είναι διαφορετικές όλες. Αλλάζουν κάθε φορά γιατί βελτιώνουν τις δικές τους ατέλειες. Προοδεύουν. Ανήκουν στην κατηγόρια της οικοδέσποινας αλλά εξελίσσονται συνεχώς!

Οι υπόλοιποι απλά κάθε φορά θα βρίσκουν κάποια ατέλεια. Η Κλαρίσα κάθε φορά θα τους βρίσκεις ίδιους!


Καλή μας χρονιά!

Ps. Για την Κλαρίσα που έχουμε μέσα μας! :-)