Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

Έχεις αναρωτηθεί;


Τι θα γίνει μετά; Τι θα συμβεί όταν βγει και η τελευταία αναπνοή; Τι θα απογίνει η γνώση, η εμπειρία, οι αναμνήσεις και τα αισθήματα; Έχεις αναρωτηθεί αν αυτοί που υπάρχουν γύρω σου σε αγαπούν; Σε νοιάζονται; Κατά πόσο αυτό είναι συνήθεια και κατά πόσο αλήθεια; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι νιώθεις για όλους αυτούς; Έχεις αναρωτηθεί αν αυτοί το ξέρουν;

Τι έρχεται όμως και τα αλλάζει όλα; Μια ισορροπία λεπτή σαν κλωστή (Πολύ κλισέ και αυτό!) που με το χρόνο βλέπουμε την φθορά της. Θα μείνει μια μικρή ίνα και θα έρθει ένα φύσημα. Φου! Πάει.. Και μετά; Φταίει αυτός, φταίει αυτή, φταίει ο γείτονας. Όλοι φταίνε. Αυτό να λέγεται. Και ο γείτονας παίζει τον δικό του ρόλο.

Ήταν η απόσταση που μας διέλυσε; Κάποτε υπήρχε κάτι κοινό. Πλέον απλά υπάρχουμε για να θυμόμαστε αυτό το κοινό. Φταίνε οι δρόμοι μας; Η καθεμιά το δικό της. Για κάποιες είχε επιστροφή. Για άλλες φυγή ή ελευθερία. Στην τελική οι δρόμοι μας σχημάτισαν τον πιο πολύπλοκο κόμβο που ούτε με το καλύτερο GPS δεν μπορείς να βρεις την σωστή διαδρομή. 

Φταίνε τα θέλω μας; Άραγε έχουμε μιλήσει ποτέ για αυτά; Γνωρίζουμε καταρχήν τι θέλουμε για να μπορέσουμε να το ξεστομίσουμε; Μήπως παγιδεύουμε τον εαυτό μας στα θέλω των άλλων και πειθόμαστε ότι θέλουμε αυτά; Που είναι η θέληση; Η δύναμη; Το όνειρο; Η μάχη; Βολεύτηκαν και αυτά; γίνεται να βολευτούν; 

Οι επιλογές μας; Δεν ήταν όλες σωστές. Κάποιες κατάφεραν και τις ξεκαθάρισαν και ανέπτυξαν κριτήρια.. Άλλες θα το κάνουν σύντομα γιατί τώρα μαθαίνουν. Εσύ και εσύ όμως έπαθες, πόνεσες, πληγώθηκες αλλά δεν έμαθες. Εσύ συγχώρεσες γιατί δεν σε πιστεύεις και εσύ παραιτήθηκες γιατί είναι δύσκολο να ζεις. 

Ποια είμαι εγώ για να κρίνω εμάς; Μία επισκέπτρια λίγων ημερών που δεν βρήκε αυτό που περίμενε αλλά αυτό που φοβόταν. Κάποιες άγνωστες που τις θύμιζαν τις παλιές τις γνωστές. Γνωστές στην όψη αλλά το μέσα ξένιζε. Σαν κάτι ήθελε να πει αλλά και πάλι έκανε πίσω.

 Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να μην βλέπουν τι τους γίνεται; Τι είναι αυτό που τους κάνει να μένουν στα λίγα κεκτημένα. Τι είναι αυτό που δεν τους αφήνει να σκεφτούν; Τι είναι αυτό που τους κρατάει κοντά σε λάθος άτομα; 

Ο φόβος πως θα μείνουν μόνη; Πως δεν θα ανήκουν σε κάποιο σύνολο; Ότι θα ασφυκτιούν συνεχώς; 

Όταν επιλέγεις την διαφορετικότητα δεν είσαι μόνος. Όταν επιλέγεις την ελευθερία της σκέψης και του πνεύματος, δεν είσαι μόνος. Όταν επιλέγεις να αγαπάς και να σέβεσαι  τον εαυτό σου, δεν είσαι μόνος. Όταν επιλέγεις άτομα που σου ταιριάζουν κοντά σου, δεν θα μείνεις ποτέ μόνος.


1 σχόλιο:

  1. Σκέφτεσαι με πολύ όμορφο τρόπο. Σκέφτεσαι.
    τα έχεις εκστομίσει - εκεί που πρέπει - ποτέ;
    καλώς σε βρήκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή