Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Under fire....


Και τώρα; Τι υπάρχει γύρω; Ρίξε μια ματιά... Τι απέμεινε; Το ερώτημα είναι τι υπήρχε γύρω για να δούμε τελικά τι κάηκε και τι έμεινε άθικτο... Τίποτα...

Βγάζεις τα γυαλιά, τρίβεις τα μάτια και τεντώνεσαι. Δεν είναι πρωί. Είναι απόγευμα. Χάλια καιρός. Χάλια μέρα. Χάλια εβδομάδα. Χάλια διάθεση. Ακούς μουσική.. Προσπαθείς να κάνεις αυτήν την Παρασκευή λιγότερο ξένη, λιγότερο κρύα. Ψάχνεις την ζεστασιά μέσα στους στίχους, στην μελωδία. Πιο δυνατά, σα να θέλεις να σωπάσει η φωνή μέσα σου. Πιο χαμηλά, θέλεις να ακούσεις τους ψιθύρους της...

Δεν υπάρχει ισορροπία. Μία έτσι μία αλλιώς. Δεν μπορείς να ελέγξεις τι θέλεις. Τραγούδια ξανά και ξανά. Άλλα τραγούδια, μισά τραγούδια. Ακούς την εισαγωγή και μετά πας στο άλλο κομμάτι. Ξανά πας στο επόμενο. Συνέχεια συνέχεια.... Τι απόγευμα και αυτό!!!

Δεν αντέχεται η βροχή. Τι και αν ερχόσουν κάθε που βρέχει τώρα δεν θα έρθεις ξανά. Και να έρθεις δεν θα είναι σαν και πριν. Άλλαξες... Προς το χειρότερο.. Αλήθεια τι είναι αυτό που μας κάνει χειρότερους; Ήμασταν πάντα έτσι και απλά το βγάζουμε κάποια στιγμή που νιώθουμε ότι έχουμε κατακτήσει τους γύρω μας; Γιατί τόσος εγωισμός;

Η βροχή δεν αντέχεται χωρίς τσιγάρο και γω το έκοψα... Ούτε καφέ ούτε μπύρα.. Μουσική για να διώξει τις μικρο-εξαρτήσεις... Πότε ένας άνθρωπος νιώθει μόνος; Γιατί με απασχολούν όλα αυτά τελευταία; Είναι μήπως γιατί φτάνω στο τέλος της πρώτης μου ενήλικης κατάκτησης; Έχεις νιώσει αδύναμη την στιγμή πριν το θρίαμβο; Να κόβονται τα πόδια και να θες να πέσεις. Αλλά γαμώτο ξέρεις.. Αν πέσεις τώρα έδωσες τροφή για γέλια στους άλλους..

Δεν άντεξες.. Στα έλεγα δεν είσαι για τέτοια.. Τι τα θες μωρέ αυτά.. Κάτσε στο σπιτάκι σου.  Φωνές ακούγονται... Τότε δυναμώνεις την μουσική.. Βγάλτους από το μυαλό σου.. Ως πότε θα υπάρχουν; Γιατί να υπάρχουν; Δεν σε βοηθάν...

Η βροχή δεν αντέχεται... Αλλάζω τραγούδι... Δεν μπορώ να αποφασίσω.. Γιατί αυτές οι σκέψεις τώρα; Λίγο έμεινε... Εσύ γιατί έφυγες; Γιατί τώρα; Γιατί άλλαξες τώρα; Αλήθεια πόσο εύκολο είναι να γίνεις "ένα" με κάποιον; Άραγε τα έχει καταφέρει κανείς;

Κι ύστερα πάλι η φωνή... Μια ζωή σε πείσμα μιας φωνής; Άλλοτε είναι γυναικεία.. Νομίζω αυτή είναι και η πιο σκληρή.. Κάθε γυναικεία φωνή σε κομματιάζει με την κρίση και το λόγο της.. Ύστερα  η ανδρική φαίνεται τόσο αδύναμη. Πάντα ήταν... Απλά υπήρχε για να υπάρχει.. Ακόμα δεν έχω βρει τον λόγο...

Η βροχή δεν αντέχεται και εγώ ψάχνω τον λόγο... Τον λόγο που ήμουν μαζί σου... Εύκολο... Το λόγο που απλά δεν ήσουν εκεί όταν το χρειάστηκα.. Αλλάζω τραγούδι... Δεν μπορώ να αποφασίσω.. Έρχεσαι συνέχεια μπροστά μου... Εσύ ήξερες... Οι άλλοι δεν ήξεραν και για αυτό δεν ήταν και δεν θα είναι εκεί.. Γιατί; 

Μια ζωή να σε κρίνουν... Μα αλήθεια υπάρχει άνθρωπος που να μην μπορεί να κάνει τίποτα σωστά; Η εξάρτηση είναι η επιβεβαίωση τους; Πόσο καλά νιώθουν όταν ξέρουν το λόγο που μιλάμε ακόμη; 

Η βροχή δεν αντέχεται... Εσύ δεν είσαι εδώ και εγώ ψάχνω τρόπο να συνεχίσω... Πρέπει.. Κάποια στιγμή οι φωνές θα σωπάσουν για πάντα... Ίσως και η δική σου... Λίγο ακόμη.. Σήμερα ήταν η αρχή.. Είμαι στην στροφή... 


Looking to the mirror, what am I?
A frightened creature of the inside
My mother's hair, my father's eyes
Memories, time rearranged for you
Is everything changed for you?

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου