Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Πρωινός καφές...


Είναι 07:20... Πρέπει να έχω ξυπνήσει εδώ και 2 ώρες.. Δύσκολος ο ύπνος αυτές τις μέρες... Πάλι έχω την τάση να κάνω ερωτήσεις.. Σαν παιδάκι που θα κάνει τις 200 ερωτήσεις που του αναλογούν σε μια μέρα και την επόμενη θα βρει άλλες 200... Καινούργιες.. Άραγε από που παίρνουν τα ερεθίσματα;

Και συνεχίζω να αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που ορίζει τις ζωές μας.. Είναι η άλλη, οι άλλοι, ο άλλος; Δεν ξέρω.. Πλέον δεν μπορώ να απαντήσω.. Καθημερινά βρίσκομαι προ εκπλήξεων.. Βέβαια οι εκπλήξεις δεν είναι πάντα "κακές".. 

Ξημερώνει στην πόλη και εγώ αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που δεν σας αρέσει.. Μα πάντα.. κάτι υπάρχει.. Μικρό.. Και μετά αναρωτιέμαι ξανά, τι είναι αυτό που σας αρέσει; Μήπως σας αρέσει να μην σας αρέσει κάτι; Είναι και αυτό μία πιθανότητα. 

Ο καφές ζεστός και η μέρα μπροστά... Ολόκληρη.. Άραγε να μουν κάποιος άλλος, που λέει και το άσμα... Και τότε τι; Άλλη θα μουν.. Δεν ξέρω γιατί έχω την τάση να στριφογυρνάω καθημερινά γύρω από αυτά... Get over it.... Η σωστή φράση.. 

Είμαι η πρώτη που άνοιξα τα πατζούρια στις γύρω οικοδομές.. Πολύ το χαίρομαι.. Ήταν από τις φορές που δεν είχα ύπνο.. Τα όνειρα μπερδεμένα.. Μάλλον αγχωμένα και αυτά.. Η βραδινή συντροφιά ένα βιβλίο της Βαμβουνάκη.. "Χρόνια πολλά γλυκιά μου" και η περίεργη σχέση μεταξύ απαχθέντα και απαγωγέων... Τελειώνει και αυτό και δεν ξέρω τι να κρατώ δίπλα μου.. 

Να αυτά τα μικρά και "παράξενα" δεν θα καταλάβετε ποτέ... Σε γεμίζει ρε γαμώτο.. Περισσότερο από ένα χαζοκούτι ή απλά να ακούς τον γκόμενο να λέει μπούρδες... Μα γιατί οι περισσότεροι γκόμενοι λένε μόνο μπούρδες; (sic)... Γιατί οι άνθρωποι βολεύονται με την μετριότητα και δεν αναζητούν την άνοδο; Ναι, οκ όλοι θέλουν την "κοινωνική άνοδο" μέσου του τζόκερ, εγώ μιλώ για το μυαλό.. Υπάρχει ακόμη αυτό θα μου πεις... Ξέρω γω μωρέ.. Μάλλον είναι σε safe mode...

Safe mode γιατί εκεί νιώθουν σιγουριά. Την σιγουριά του να μην ξέρεις την αιτία απλά να απολαμβάνεις το αποτέλεσμα. Έλα όμως που υπάρχουν και μυαλά που απολαμβάνουν την αναζήτηση της αιτίας.. Και τότε τι; Δεν γίνεται να είσαι μια ζωή ο τρελός και ο παράξενος.. Έχει μια γοητεία στην εφηβεία... Ένα μυστήριο στα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης.. Μετά όμως αρχίζεις να αναρωτιέσαι (καλή ώρα) μήπως δεν φταις εσύ μόνο αλλά κάτι πάει στραβά και στο γύρω γύρω...

Δε βαριέσαι...  Όσο υπάρχει καφές, όσο υπάρχουν ήσυχα πρωινά, θα υπάρχουν ερωτήσεις.. Κάθε μέρα και καινούργιες.. Άλλοτε με απαντήσεις και άλλοτε χωρίς... Τουλάχιστον αναρωτιέσαι.. Κάτι είναι και αυτό.. 

Καλό μήνα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου