Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

ENVY...

Φθόνος, ζήλια.. Όπως θες πες το.. Μήπως τελικά είναι αυτό; Στον απογευματινοβραδινό καφέ ακούστηκε αυτό. Το σκέφτηκα ξανά μόλις αναπαύτηκα στην αγκαλιά των σκεπασμάτων μου... 

 Αλήθεια ποιοι μας ζηλεύουν; Ή μήπως είναι σοφότερο να αναρωτηθούμε ποιους ζηλεύουμε εμείς; Τι είναι αυτό που ζηλεύουμε; τι είναι αυτό που μας οδηγεί σε αυτό; Και πόσο ζηλεύουμε; Άραγε να μπορεί να μετρηθεί; Ζηλεύω 10 κιλά ή 50 εκατοστά...

Θα προσθέσω κάπου εδώ και την κακία.. Βέβαια αυτό μπορεί να βγαίνει από άσχετα πράγματα αλλά θέλω να τα ομοδοποιήσω... Κακία του στυλ... "Δεν είμαι καλά με τον εαυτό μου και οτιδήποτε και αν ακούσω θα βρω μια κακή κουβέντα να πω.. Λίγο φαρμάκι μωρέ... Έτσι για να σου την σπάσω και να θες να με πλακώσεις στις μπουνιές..."

Βέβαια αυτή η ξινίλα μπορεί να οφείλεται και σε προσωπικές συνεχόμενες αποτυχίες που παράλληλα με το αδιάφορο υφάκι κρύβουν τόνους ζήλιας... Μπορεί να μην παίρνεις αυτά που θες από τους γύρω-κοντινούς σου και να αφρίζεις στο άκουσμα ενός ευχάριστου νέου... Μπορεί να είσαι μια κατ' εξακολούθηση κουτσομπόλα η οποία δεν αντέχει να ακούει ευχάριστα πράγματα γιατί δεν θα έχει τι να κουτσομπολέψει έπειτα..

Υπάρχει και το άλλο... Ίσως σε αυτό αναφερόταν η φίλη μου.. Όντας σε μια πανεπιστημιακή σχολή και  πλέον με 1-2 χρωστούμενα μαθήματα, έρχεσαι αντιμέτωπος με τις εξής συμπεριφορές...

1) Έλα μωρέ θα τελειώσεις και συ.. Τίποτα δεν σου έμεινε.. (Και από μέσα λέει : Σιχτίρια κωλόπαιδο, πως είναι δυνατόν να τελειώνεις εσύ και εγώ ακόμη να χρωστάω τα κέρατα μου;)

2) Α καλά ακόμα αυτό χρωστάς; (Χα! Εγώ ήμουν σούπερ τυχερός το πέρασα με αντιγραφή και μετά ήρθε ο μπάτμαν και διόρθωσε τα λάθη μου και όλα καλά...)

3) Πω ρε φίλε έφτασες τόσο μεγάλο έτος και ακόμα να τελειώσεις ε; (Εκεί είναι που του λες "Συγγνώμη φιλαράκο εσύ με πληρώνεις; Ή μήπως δεν θα φτάσεις και εσύ στην θέση μου;")

Και πάει λέγοντας... Η ουσία ποια είναι; Έστω ότι αυτό είναι μικρογραφία της κοινωνίας,όπως άλλωστε κάθε "μικρή κοινωνία" που φτιάχνουμε και συμμετέχουμε. Θα τα βρούμε ξανά μπροστά μας. Το μόνο που θα αλλάξει θα είναι το μέρος.. Τα άλλα θα παραμείνουν ίδια...

Εμείς όμως; Θα έχουμε αλλάξει; Αν βρεθήκαμε στην πλευρά του ζηλιάρη θα σταματήσουμε; Θα χαρούμε με την χαρά του άλλου χωρίς πικρόχολες μαλακίες; Αν μας ζήλεψαν; Περιμένουμε στην γωνία να δούμε που θα αποτύχουν για να τρέξουμε πρώτοι και να πούμε "Αχ, πόοοοοσο λυπάμαι"... Τόσο πολύ που αν μεγάλωνε η μύτη μας θα κινδύνευε κάθε ζωντανός οργανισμός σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου αν θεωρήσουμε δεδομένο ότι θα κάναμε μια περιστροφή γύρω από τον άξονα μας... Μια πιρουέτα βρε αδερφέ..

Ό,τι σου τυχαίνει είναι καλό.. Σκέψου λίγο μετά.. Βγάλε κάτι όμορφο... Οι μικρότητες είναι για τους μικρούς οι οποίοι δεν είναι απαραίτητο να είναι μικροκαμωμένοι.. :P

Tania Tsanaklidou feat. Mikael Delta ENVY

"Κοίταξέ με υπάρχω.
Άγγιξέ με, βλάκα, μόνο ζωή σου δίνω,
δε θα καείς."

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

So F@ck u anyway....

Συνήθως αφορμή για "γράψιμο" είναι κάποια εικόνα ή κάποιο γεγονός ή κάποιο τραγούδι... Έλα όμως που τώρα εικόνα, τραγούδι, γεγονός ουδεμία σχέση έχουν μεταξύ τους... Ή μήπως έχουν? Μέσα από άσχετα φαινομενικά πράγματα βρίσκουμε ένα κοινό σημείο...

Σχέσεις, σχέσεις, σχέσεις... Για να επιβιώσεις χρειάζεται να δημιουργείς σχέσεις... Φιλικές σχέσεις... Ερωτικές σχέσεις... Σχέσεις για πήδημα μόνο (τυπικές δλδ.).. Δημόσιες σχέσεις... Σχέσεις που έχουν κάποιο σκοπό (πολιτικά, δουλειά)... Και και και... Ε και κάπου μέσα στον χαμό των όλων σχέσεων, για να μπορέσεις να επιβιώσεις μια και καλή πρέπει να δημιουργήσεις και μια σχέση με τον εαυτό σου...

Και εδώ είναι το ερώτημα... Πρώτα χτίζω την σχέση με τον εαυτό μου και μετά όλα τα άλλα; Και αν δεν τα παίρνω εύκολα και φτάσω 30+ για να είμαι καλά με εμένα τι θα γίνει με τα άλλα; Αν ξυπνήσω ένα πρωί και δεν έχω γύρω μου τίποτα; Ούτε καν εμένα; Μπα όχι.. Πολύ μαύρα βρε αδερφάκι μου.. Όλο και κάτι θα υπάρχει.. Δεν μπορεί.. Ψάξε καλύτερα....

Μετά έρχεται η ιεραρχία.. Με έχει πιάσει τον τελευταίο καιρό μανία και αναλύω κάθε είδους σχέση με κάθε λεπτομέρεια.. την Ξεζουμίζω που λένε... Θέλω να βρω τι υπάρχει στο υπόγειο, να φτάσω στα θεμέλια... Πριν πέσει το μπετόν... Τι στο καλό έδαφος υπήρχε από κάτω; Έχουμε καθίζηση; Πέφτουμε; Γέρνουμε; Πήρε κλίση, που λέει και το ανέκδοτο... 

Καλά σίγουρα λόγω έλλειψης οποιασδήποτε σοβαρής ασχολίας σκέφτομαι αυτά και έχω και την πολυτέλεια του χρόνου και της περισυλλογής (τρομάρα μου...). Συνεχίζω για την ιεραρχία.. Ποιος έρχεται πρώτος... Φίλοι; Γκόμενοι; Οικογένεια; Συγγενείς; Δουλειά; Τι διαλέγεις; Ποιον να ικανοποιήσεις.. Προσπαθείς τους πάντες αλλά πάντα κάποιος μένει πίσω... 

Μετά έχουμε και αυτούς με το αιώνιο ψεύτικο χαμόγελο.. «Αχ αγάπη μου τι κάνεις... Ματς μουτς...» Πάρε τα 5 λεπτά που σου αναλογούν και σκάσε.. Τόσο απλά... Μα πως μπορείς να συνηθίσεις μια τέτοια ζωή; Όσο και αν δεν σε νοιάζει... Μα δεν γίνεται να μην σε νοιάζει!!!! Κάπου μέσα θα υπάρχει κάτι... Το χάος; Έστω, δείχνει πως υπάρχει κάτι... 

Πολύ γκρίνια... Πανσέληνος από τη μία, βροχερός καιρός από την άλλη.. Σου βγαίνει ρε παιδί μου να γκρινιάξεις... Αν φέρουμε και το τραγούδι στην παρέα μας τότε θα αναρωτηθούμε «πώς αλλάζει μια σχέση»... Είναι λογικό να αλλάξει... Κάθε σχέση.. Περνάει τα στάδια της.. Θα περάσει τις δυσκολίες της.. 

Είναι φορές που νιώθεις ότι κάποιοι φίλοι δεν καταλαβαίνουν αλλά στην τελική βλέπεις πως είναι οικογένεια σου.. Ίσως δεν καταλαβαίνουν γιατί εσύ δεν μπορούσες να διακρίνεις καθαρά την δεδομένη στιγμή... 

Είναι φορές που ξυπνάς το πρωί και δεν αναγνωρίζεις αυτόν που κοιμάται δίπλα σου... Αναρωτιέσαι γιατί τόσο καιρό έβλεπες άλλα πράγματα... Και αν τα έβλεπαν οι άλλοι στα έλεγαν και εσύ έκανες τα στραβά μάτια σε πείσμα όλων;

Είναι φορές που βρίσκεις κατανόηση από κάποιον εντελώς άγνωστο.. Αυτό το άγνωστο που σε εξιτάρει.. Σε ξαναβάζει σε άλλους δρόμους.. Κάποιες φορές γνώριμους και άλλες εντελώς άγνωστους που περιμένουν εσένα να τους εξερευνήσεις... Πόσο επικίνδυνο είναι το άγνωστο για το υπάρχων γνωστό;

Τέλος είναι φορές που κατηγορείς τα λάθος άτομα για λάθος πράγματα... Θα έρθει η επόμενη μέρα... Θα έχουν φύγει οριστικά.... Εσύ θα μείνεις εκεί και απλά θα κοιτάς να φεύγουν.. Δεν θα μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν... Εσύ τα έδιωξες....

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

Μου την δίνει...

...που έχω να γράψω πάνω από ένα μήνα και όλο αυτό το διάστημα σκέφτομαι ό,τι έχει συμβεί στην ζωή μου..

Μα τόσο σκέψη θα το κάψω το μυαλουδάκι μου. Είπαμε τέλος οι εξετάσεις αλλά όχι και αυτό το μαρτύριο.. 

Μου την δίνει λοιπόν που κάθε φορά που λέω πως έχω σχέση η επόμενη ερώτηση είναι «Μένετε μαζί;».. Στο άκουσμα του «όχι» έρχεται η γκριμάτσα της έκπληξης που μέσα της κρύβει και ένα σχόλιο του στυλ «Κάτι δεν πάει καλά με αυτές...». 

Όχι μαντάμ! Με εσένα δεν πάει καλά! Επειδή έχω ζωή από μόνη μου δεν σημαίνει πως δεν έχω νορμάλ σχέση! Επειδή έχω χρόνο για τον εαυτό μου δεν σημαίνει πως δεν νιώθω γενικώς... Ε μα πια! Δεν γίνεται μονίμως η δική σας βλακεία να τρώει πολύτιμο χρόνο και χώρο από τις σκέψεις μου...

Μου την δίνει που όταν έχει ωραία μέρα και θέλω να περπατήσω στην παραλία κινδυνεύω είτε να μου έρθει κάποιος καφές στο κεφάλι είτε να με πατήσει ποδήλατο είτε να πέσω μέσα στον «πεντακάθαρο» Θερμαϊκό. Από την μία η καφετέριες, από την άλλη ο ποδηλατόδρομος , που καλά κάνει και υπάρχει αλλά τρώει όλο τον χώρο των πεζών, και απομένει  μια μικρή λωρίδα για να στριμωχτούμε όλοι! 

Μου την δίνει που μόλις συμβεί κάτι ανατρέχουμε  σε θεωρίες συνωμοσίας.. Θα έρθει το τέλος του κόσμου (2012 μην ταράζεστε...), 25 Μάρτη τέλος το ευρό (και από 26 καλωσήρθες δολάριο), οι φυσικές καταστροφές είναι αποτέλεσμα των τρισκατάρατων Αμερικάνων (Μα τους θεούς της Κομπόλ  νομίζω πως όταν τους προσάπτουμε όλα αυτά τους υπερεκτιμούμε).

Μου την δίνει η τηλεόραση και ό,τι έχει σχέση με τα άτομα που βγαίνουν σε αυτή. Κάποτε σαν παιδί και εγώ προτιμούσα να τρώω το μεσημεριανό μου φαγητό βλέποντας κάποια κουτσομπολίστικα.. Έλεγα άντε θα πουν ένα κουτσομπολιό, άλλο ένα, θα γελάσουμε και τέλος. Τώρα το έχων παραχέσει.. Άσε που τα περισσότερα προμοτάρουν διάφορα προγράμματα (είτε είναι του δικού τους καναλιού είτε όχι). Πάει, ούτε ένα κουτσομπολιό δεν μπορείς να ακούσεις για να θρέψεις την γυναικεία σου φύση.

Μου την δίνει πως όταν αναφέρω σε γνωστούς μου το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ με κοιτάνε σαν να τους είπε πως σήμερα με πήραν τηλέφωνο εξωγήινοι. Ή μήπως αν τους έλεγα κάτι τέτοιο θα απέφευγα και τα σχόλια περί ψευτοκουλτούρας και δεν συμμαζεύεται;

Μου την δίνει όταν πηγαίνω Σούπερ και ο σεκιουριτάς με κοιτάει με μισό μάτι, ενώ αυτούς που κλέβουν δεν τους παίρνει καν χαμπάρι! 

Επίσης μου την δίνει πως μόλις βάλεις σε κάθε στόκο μια στολή απευθείας νομίζει ότι γίνεται ακρυλικός. (Αλλά παραμένει στόκος)

Τέλος, για να σταματήσω την χιουμοριστική γκρίνια, μου την δίνει που τα κόμπλεξ του καθενός μεταφέρονται στους άλλους και αυτοί με την σειρά προσπαθούν να τα ξεφορτωθούν. Ελπίζω να μην τα μεταφέρουν αλλού και έτσι να δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Ψευτοφιλίες χρόνων, ψευτογνωστοί και ψευτοοικογένεις όλοι στο ίδιο τσουβάλι.. Ένα κεφαλαίο «Ψ» απέξω για να προειδοποιεί αυτών που θα θελήσει να το ανοίξει...

Πάω για ψώνια! (Και αυτό από «Ψ» αρχίζει.. Fail!)