Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

ENVY...

Φθόνος, ζήλια.. Όπως θες πες το.. Μήπως τελικά είναι αυτό; Στον απογευματινοβραδινό καφέ ακούστηκε αυτό. Το σκέφτηκα ξανά μόλις αναπαύτηκα στην αγκαλιά των σκεπασμάτων μου... 

 Αλήθεια ποιοι μας ζηλεύουν; Ή μήπως είναι σοφότερο να αναρωτηθούμε ποιους ζηλεύουμε εμείς; Τι είναι αυτό που ζηλεύουμε; τι είναι αυτό που μας οδηγεί σε αυτό; Και πόσο ζηλεύουμε; Άραγε να μπορεί να μετρηθεί; Ζηλεύω 10 κιλά ή 50 εκατοστά...

Θα προσθέσω κάπου εδώ και την κακία.. Βέβαια αυτό μπορεί να βγαίνει από άσχετα πράγματα αλλά θέλω να τα ομοδοποιήσω... Κακία του στυλ... "Δεν είμαι καλά με τον εαυτό μου και οτιδήποτε και αν ακούσω θα βρω μια κακή κουβέντα να πω.. Λίγο φαρμάκι μωρέ... Έτσι για να σου την σπάσω και να θες να με πλακώσεις στις μπουνιές..."

Βέβαια αυτή η ξινίλα μπορεί να οφείλεται και σε προσωπικές συνεχόμενες αποτυχίες που παράλληλα με το αδιάφορο υφάκι κρύβουν τόνους ζήλιας... Μπορεί να μην παίρνεις αυτά που θες από τους γύρω-κοντινούς σου και να αφρίζεις στο άκουσμα ενός ευχάριστου νέου... Μπορεί να είσαι μια κατ' εξακολούθηση κουτσομπόλα η οποία δεν αντέχει να ακούει ευχάριστα πράγματα γιατί δεν θα έχει τι να κουτσομπολέψει έπειτα..

Υπάρχει και το άλλο... Ίσως σε αυτό αναφερόταν η φίλη μου.. Όντας σε μια πανεπιστημιακή σχολή και  πλέον με 1-2 χρωστούμενα μαθήματα, έρχεσαι αντιμέτωπος με τις εξής συμπεριφορές...

1) Έλα μωρέ θα τελειώσεις και συ.. Τίποτα δεν σου έμεινε.. (Και από μέσα λέει : Σιχτίρια κωλόπαιδο, πως είναι δυνατόν να τελειώνεις εσύ και εγώ ακόμη να χρωστάω τα κέρατα μου;)

2) Α καλά ακόμα αυτό χρωστάς; (Χα! Εγώ ήμουν σούπερ τυχερός το πέρασα με αντιγραφή και μετά ήρθε ο μπάτμαν και διόρθωσε τα λάθη μου και όλα καλά...)

3) Πω ρε φίλε έφτασες τόσο μεγάλο έτος και ακόμα να τελειώσεις ε; (Εκεί είναι που του λες "Συγγνώμη φιλαράκο εσύ με πληρώνεις; Ή μήπως δεν θα φτάσεις και εσύ στην θέση μου;")

Και πάει λέγοντας... Η ουσία ποια είναι; Έστω ότι αυτό είναι μικρογραφία της κοινωνίας,όπως άλλωστε κάθε "μικρή κοινωνία" που φτιάχνουμε και συμμετέχουμε. Θα τα βρούμε ξανά μπροστά μας. Το μόνο που θα αλλάξει θα είναι το μέρος.. Τα άλλα θα παραμείνουν ίδια...

Εμείς όμως; Θα έχουμε αλλάξει; Αν βρεθήκαμε στην πλευρά του ζηλιάρη θα σταματήσουμε; Θα χαρούμε με την χαρά του άλλου χωρίς πικρόχολες μαλακίες; Αν μας ζήλεψαν; Περιμένουμε στην γωνία να δούμε που θα αποτύχουν για να τρέξουμε πρώτοι και να πούμε "Αχ, πόοοοοσο λυπάμαι"... Τόσο πολύ που αν μεγάλωνε η μύτη μας θα κινδύνευε κάθε ζωντανός οργανισμός σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου αν θεωρήσουμε δεδομένο ότι θα κάναμε μια περιστροφή γύρω από τον άξονα μας... Μια πιρουέτα βρε αδερφέ..

Ό,τι σου τυχαίνει είναι καλό.. Σκέψου λίγο μετά.. Βγάλε κάτι όμορφο... Οι μικρότητες είναι για τους μικρούς οι οποίοι δεν είναι απαραίτητο να είναι μικροκαμωμένοι.. :P

Tania Tsanaklidou feat. Mikael Delta ENVY

"Κοίταξέ με υπάρχω.
Άγγιξέ με, βλάκα, μόνο ζωή σου δίνω,
δε θα καείς."

2 σχόλια:

  1. well έχω χαλάσει φιλία για τέτοιο θέμα... Είναι πολύ αποκρουστικό το θέαμα να βλέπεις την χαρά στα μάτια του καλύτερου φίλου σου όταν εσύ υποφέρεις. Έχει νόημα αυτή η φιλία; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά ΟΧΙ. Άσε, εκτός από χάλια απ' οτιδήποτε σου τυχαίνει να είσαι και τσαντισμένος με τον κάθε κομπλεξικό που δεν βλέπει την καμπούρα του αλλά χαίρεται με το στραβοπάτημά σου ε δεν έχει ιδιαίτερο νόημα. Κρατάω αυτό που είπες στο τέλος ότι σου τυχαίνει μπορεί να αποδειχθεί καλό (και προσθέτω για να το δεις αυτό πρέπει να ξεπεράσεις τα κόμπλεξ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αγαπητη "Ξένη" σε αυτό ακριβώς το σταυροδρόμι βρίσκομαι... χαλάω τοιες "φιλίες"... Έχω την αίσθηση ότι φτάνοντας σε μια ηλικία αρχίζουμε και αναρωτιόμαστε για τους γύρω μας.. Ε λοπόν ήρθε κ η σειρά μου! Τέλος τα κόμπλεξ και οι ανασφάλειες.. Ας ελευθερωθούμε !!!

    Είναι βέβαια στενάχωρο να βλέπεις φιλίες ετών να καταρρέουν αλλά ποιος είπε ότι η ζωή είναι μόνο χαρές;

    Καλώς σε βρήκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή