Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Χωρίς Περιέργεια...

Ήμουν ανάμεσα στο χωρίς περιέργεια και στο χωρίς προσωπικότητα.. Αυτό το τελευταίο το θυμήθηκα σήμερα. Δεν υπάρχουν φορές που παλιές αναμνήσεις έρχονται στο νου; Έτσι τυχαίες φράσεις και γεγονότα. Καλά σίγουρα δεν θα είναι τυχαία αφού τα θυμόμαστε μετά από τόσα χρόνια...

Ήμουν,για να θυμηθώ, Β' Γυμνασίου... 14 κοντά δηλαδή (δεν λέμε χρονιά...) Αυτή η φράση πραγματικά με "κυνηγάει". Εγώ μαθήτρια αυτός καθηγητής μου και μου είπε πως δεν έχω προσωπικότητα. Ήταν φοβερό. Αυτός 40+ παιδαγωγός και κατάφερε να αποστομώσει ένα παιδί. Καταπληκτικό! 

Με τα χρόνια όμως το σκεφτόμουν αυτό. Όχι όπως το είπε,όχι προσβλητικά. Ερχόταν βραδιές που πριν κοιμηθώ σκεφτόμουν την μέρα που πέρασε. Μια ερώτηση έκανα πάντα στον εαυτό μου.. "Ό,τι έκανες σε αντιπροσωπεύει; Είσαι εσύ;" Κάποιες φορές περήφανα έλεγα ναι... Κάποιες άλλες παραδεχόμουν ότι οι τάδε κινήσεις μου γινόταν καθαρά με σκοπό την αποδοχή. 

Και επανέρχομαι.. Δεν έβαλα χωρίς προσωπικότητα γιατί θεωρώ πως ο καθένας έχει.  Έστω και αυτός που μιμείται τις πράξεις των άλλων (δεν ξέρω επιστημονικά πως λέγεται) έχει προσωπικότητα. Βέβαια δεν είναι δική του, αλλά έχει.Ακόμα και αυτός που γερνά και βλέπει τους απογόνους του να είναι έτη φωτός μπροστά έχει προσωπικότητα. Περιέργεια δεν έχει.

Εδώ είναι το θέμα "δάσκαλε". Περιέργεια δεν είχα.. Δεν υπήρχε αυτό το μικρόβιο μέσα μου. Αρμόδιοι για να την "μετάδοση" του ήταν οι γονείς και οι δάσκαλοι. Εσύ δάσκαλε ,και γενικά όσοι πέρασαν από αυτήν την θέση στην διάρκεια των μαθητικών μου χρόνων, απλά με κατηγόρησες. Ή μάλλον καλύτερα θέλησες να "μου την πεις" και μετά να μασάς ήσυχα την τσίχλα σου. Οι γονείς; Ούτε καν.

Και πως μεγαλώνει ένας άνθρωπος χωρίς περιέργεια; Εντάξει μαμά, η περιέργεια σκότωσε την γάτα αλλά αν η γάτα δεν ήταν περίεργη δεν θα μπορούσε να ζήσει έντονα μέχρι να πεθάνει. Να κυνηγήσει, να τρέξει, να χτυπηθεί, να ματώσει, να,να,να....

Σκέφτομαι όλες τις βλακείες που λένε στα παιδιά τους. Δεν ξέρω αν κάνω παιδιά αλλά ξέρω τι δεν θα τους πω.. Ό,τι χαλάει φτιάχνεται.. Με το να το κοιτάς και να κλαίγεσαι που χάλασε δεν φτιάχνεται. Αν δεν σπάσεις ένα ποτήρι δεν 8α αναρωτηθείς ποτέ γιατί τα πράγματα πέφτουν. Αν δεν ανοίξεις ένα βιβλίο δεν θα μάθεις ποτέ την αλήθεια..

Η αλήθεια που υπάρχει σε πολλά πράγματα.. Εσύ πρέπει να μπορέσεις να τα φιλτράρεις και να χτίσεις μια αλήθεια.. την δική σου. Σωστή δεν είναι πάντα αλλά τουλάχιστον είχες περιέργεια.. Και αν ακόμη την έχεις η αλήθεια σου θα εξελίσσεται σαν ζωντανός οργανισμός παράλληλα με 'σένα. Όχι σαν ένα παράσιτο που το βρήκες, στο "φόρτωσαν" και αυτό ξέρεις αυτό κάνεις.

Γι'αυτό δεν πας μπροστά. Γι'αυτό αναρωτιέσαι και λες πικρόχολα "Μην νομίζεις πως τα ξέρεις όλα".
Δεν τα ξέρω όλα. Οι πληροφορίες και οι αλήθειες όλων είναι άπειρες.. Όμως έχω περιέργεια. Ναι, μην σε ξενίζει. Το κατάφερα.. Τι κι αν δεν μου το έμαθες. Το βρήκα. Με βρήκε. Το απέρριψα. Το αγκάλιασα μετά. Το εξελίσσω. Σε ξεπερνώ. Σε αφήνω πίσω. Για το μόνο που μετανιώνω είναι πως δεν το άφησα να έρθει σε μένα νωρίτερα. Τώρα που ξέρω την αξία του το κρατώ σαν θησαυρό.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου