Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

Διαβάζοντας...

Αν μου έλεγες πριν μερικά χρόνια πως θα αποκτήσω νέο χόμπι το διάβασμα θα γέλαγα. Μάλλον λάθος. Δεν θα γέλαγα. Θα έπαιρνα το ψευτοκουλτουρέ ύφος του ανθρώπου που έχει διαβάσει ίσα με χίλια εξώφυλλα βιβλίων (ούτε καν τα οπισθόφυλλα) και θα φούσκωνα σαν παγόνι. Τέλος, θα πρόσθετα και ένα σχόλιο του τύπου " Μα αφού ήδη είμαι της κουλτούρας και της διανόησης! " Τρομάρα μου!!!

Δεν ξέρω πως να χαρακτηρίσω τον τότε εαυτό μου. Ίσως αχαρακτήριστη αλλά και πάλι όλο και κάποιες λέξεις θα υπάρχουν που θα περιγράφουν το χάος του μυαλού και της τότε σκέψης μου.

Έπαρση! Και μου τα έλεγε η φίλη Β. που την έχει πατήσει από ταυρίνες "δεν έχετε συναίσθηση της πραγματικότητας". Εμ δεν έχουμε! Αν είχαμε θα βάζαμε τα κέρατα κάτω και θα σκάβαμε λάκκο για να κρυφτούμε. Δεν ξέρω αν στην δική μου έπαρση διαδραμάτισαν κάποιο ρόλο οι γονείς. Βέβαια είναι άδικο να τα ρίχνουμε όλα εκεί αλλά αυτοί ήταν οι πρωταρχικοί μας διαμορφωτές. 

Νομίζω τελικά πως ναι. Όμως το ζητούμενο δεν είναι να βρούμε τον φταίχτη. Έτσι κι αλλιώς το "έγκλημα" έχει πια παραγραφεί. Βρες μου την λύση! Εδώ σε θέλω φιλαράκι μου. Βάλε τον βελούδινο σου ποπουδάκο κάτω και στρώσου. Ίδρωσε. Ταπεινώσου. Μόχθησε. Μετά από αυτά ίσως καταφέρεις και εξυψωθείς ξανά! 

Ίσως! Γιατί υπάρχουν και αγύριστα κεφάλια που τα βλέπουν μπροστά τους και κάνουν τα στραβά μάτια. Όχι εαυτίνα μου και φίλη μου, δεν έχεις διαβάσει πολύ επειδή ξέρεις πολλούς τίτλων βιβλίων. Δεν είσαι ώριμη επειδή έμαθες να λες ένα παραμυθάκι. Δεν είσαι και γαμώ επειδή έχεις 10 καμμένους ψευτοφίλους. Δεν είσαι τίποτα από αυτά που μοχθείς να σου πουν πως είσαι.

Είσαι κάποια που ποτέ δεν είδε την αλήθεια σε βάθος. Είσαι αυτή που προτιμά να κολυμπά σε νερά που φτάνουν μετά βίας στο γόνατο. Είσαι εσύ που κυνηγάς κάθε είδους χαρακτηρισμούς για να προσδιορίσεις επιτέλους το είναι σου. Είσαι εσύ που δεν θα πας μπορστά γιατί το ονειρεύεσαι μόνο χωρίς να προσπαθείς για αυτό.

Και ήρθαν τα βιβλία και άλλαξαν την εαυτίνα μου. Αποφάσισα να διαβάσω. Να διαβάσω. Όχι να ξεφυλλίσω. Στην αρχή δεν μπορούσα αλλά σιγά σιγά τα κατάφερα. Μετά προσπάθησα να σπάσω το ρεκόρ διαβάσματος και με χρονομετρούσα για να καταφέρω να διαβάσω πιο γρήγορα! Μαλακίες! (sic) Συνεχίζω να διαβάζω και κάθε νέο βιβλίο που διαβάζω με βοηθά να αποβάλλω οτιδήποτε με κρατά στις παλιές κάκιστες συνήθειες και νοοτροπίες.

Δεν είναι εύκολο. Δεν είναι όμως και ακατόρθωτο! Με βοήθησε να συνειδητοποιήσω πολλά μια ομάδα αυτογνωσίας που παρακολουθούσα και η Α. η ψυχολόγος που μας συντόνιζε. Είδα! Κατανόησα! Διάβασα! Διάβασα! Πραγματικά διάβασα! Μπόρεσα! Για την σχολή, για την ευχαριστήση μου και για την δική μου αυτογνωσία. Κατάλαβα πως με τα λόγια δεν κάνεις τίποτα. Έπραξα! Διάβασα! 

Μιας και μιλάμε για διάβασμα λοιπόν θα αναφέρω τις τελευταίες μου αναγνώσεις. Έπιασα τον λύκο της στέπας. Πολύ θεωρητικό μου φάνηκε. Μετά διάβασα το "τοστ ζαμπόν" του Μπουκόφσκι. Παρα ήταν ρεαλιστικός μέχρι αηδίας. Μετά έπιασα Πόε. Όμορφες ιστορίες αλλά καμιά γυναίκα ζωντανή (spoiler). Τώρα για να συνέλθω από τα ετερόκλητα διαβάσματα μου έπιασα να διαβασω το τελευταίο βιβλίο της Βαμβουνάκη (λατρεμένη!) " Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα". 

Αν διάλεγα  βιβλία από τον τίτλο δεν θα το αγόραζα ποτέ. Όμως μ'αρέσει η συγγραφέας και ήξερα ότι θα με άγγιζε όπως και το έκανε. Το ωραιότερο όλων είναι πως ήρθε ως δώρο στα γενέθλια μου από την κοπέλα μου! Τι ευτυχία να σου κάνουν δώρα ακριβώς όπως τα θες! Το επόμενο που έχει σειρά για ανάγνωση θα το αναφέρω σε άλλο ποστ!

Ps. Έγινα 26! Το παραπάνω κείμενο ήταν μια εξομολόγηση που την χρωστούσα στον εαυτό μου. Ευχαριστώ τον κάθε άνθρωπο που βρέθηκε στο διάβα μου και με έκανε πιο δυνατή!  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου