Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

I think last night...

Χτες βράδυ... Ένα από τα βράδια αυτά.. Πίνεις την μπύρα σου και ψάχνεις τον αναπτήρα.. Τον βρίσκεις.. Στέκεσαι ένα λεπτό και απορείς αν το έχεις ανάγκη.. Όχι... Παίζεις με τον αναπτήρα και ξαφνικά ακούς αυτό http://www.youtube.com/watch?v=3VA8uaumikU

Βγαίνεις έξω... Μπαλκόνι... Το ανάβεις...Την σκέφτεσαι.. Δεν ξέρεις τι θα γινόταν αν τα πράγματα ήταν αλλιώς... Οι καταστάσεις άλλες και πάει λέγοντας.. Δεν έχει νόημα να σκέφτεσαι το αν.. Παρατηρείς και ζεις το τώρα.. 

Αυτό το βράδυ την νιώθεις να σε τυλίγει ... Σε ταξιδεύει... Ένα αόρατο χέρι σε κρατά σφιχτά, σε αγκαλιάζει και σε παρασύρει παρέα με τον καπνό.. Το αν μικραίνει το τώρα γιγαντώνεται... 
Σκύβεις στο μπαλκόνι... Κοιτάς κάτω, βλέπεις εικόνες από το παρελθόν.. Τις αφήνεις εκεί, δεν τους επιτρέπεις να ανέβουν... Κοιτάς ευθεία.. Θα 'θελες να βλέπεις μαι παραλία.. Κάτι που να σου δείχνει πως βρίσκεσαι σε νησί.. Όχι. Βλέπεις τσιμέντο.. Το προσπερνάς. Δε σου κάνει. Σε φυλακίζει. 

Ελευθερία.. Βλέπεις τον καπνό.. Κοιτάς ψηλά.. Ακόμη και στις μεγάλες πόλεις υπάρχουν ίχνη άστρων στον νυχτερινό ουρανό.. Τα ακολουθείς.. Ο καπνός, αχ ο καπνός... Εισέρχεται μέσα σου και βγάζει κάθε σου σκέψη... Στον αέρα... Εκεί την βλέπεις.. Σχηματίζεται.. Ακριβώς όπως τότε..

Τότε την κρατούσες... Την είχες.. Την ένιωθες... Είχες την ελευθερία να την σκεφτείς και να την δεις... Να την ζεις... Τώρα την δημιουργείς... Την δημιουργείς με ό,τι στην θυμίζει.. Ξεκινά με μια μελωδία.. Τυλίγεται γύρω σου και σε στοιχειώνει σαν φάντασμα... 

Κρατάς μερικές τζούρες ακόμα... Δεν θες να τελειώσει... Λίγο ακόμα.. Όπως τότε.. Ένα ακόμη φιλί για καληνύχτα.. Μια τελευταία αγκαλιά πριν το γεια... Ένα τελευταίο βλέμμα πριν χαθεί στο πλήθος.. Τα βλέπεις στον καπνό ξανά.. Τα επαναλαμβάνεις.. Λίγο ακόμα... Δημιουργείς και κάτι επιπλέον.. Δεν σ' αρέσει.. Μόνο ότι θυμάσαι θες.. 

Μένεις εκεί... Τελευταία τζούρα... Νιώθεις ένα αεράκι να σε δροσίζει... Είναι αυτή.. Το φάντασμα σου.. Χτες βράδυ.

4 σχόλια:

  1. Καλέ τι νοσταλγία είναι ετούτη; Why so blue; Και κυρίως...μετά από πόσες μπύρες; :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν είμαι μπλου... Είμαι πολύχρωμη!!! :PpPP

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οι πόλεις, οι αναμνήσεις και οι νύχτες είναι αμείλικτες, οι μπύρες είναι απλώς μπύρες κι αυτό είναι το ωραίο με τις μπύρες! Μ'έκανες κι ένοιωσα κι εγώ πολύχρωμη!
    Χαιρετώ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλώς σε βρήκα. Ωραίο κείμενο.Συγκινητικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή