Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011

Ξεκίνημα...

Πάνε μέρες που έχω να γράψω.. Από την μία σκεφτόμουν να γράψω ό,τι κατά καιρούς διαβάζω αλλά από την άλλη νόμιζα πως θα ήμουν εκτός πραγματικότητας... Βέβαια αν δεν ονειροπολείς και δεν ονειροβατείς η πραγματικότητα είναι ακόμα πιο δύσκολη...

Μέσα σε αυτόν το διάστημα συνέβη και κάτι που έπρεπε να γίνει εδώ και καιρό. Πήρα το πτυχίο μου. Πλέον είμαι επιστήμονας και με την βούλα! 

Σήμερα που γράφω έχει περάσει μία βδομάδα ακριβώς από την ορκωμοσία μου και περίπου  15 μέρες από την ανακοίνωση της βαθμολογίας του τελευταίου μαθήματος. Έχω δώσει στον εαυτό μου περιθώριο μέχρι την Δευτέρα για να επανέλθω σε κανονικούς ρυθμούς και να ξεκινήσω την νέα μου ζωή. Βέβαια κανονικοί ρυθμοί δεν σημαίνουν εργασία και χαρά! Γιατί ναι μεν χαρά έχουμε ,εργασία όμως τσούκου!

Και όλες αυτές τις μέρες κάθομαι, χαλαρώνω, διαβάζω και όλο λέω να γράψω στο μπλογκ. την μία σκεφτόμουν να γράψω μια δακρύβρεχτη και μελοδραματική ιστοριούλα για να κλείσω αυτά τα «φοιτητικά» χρόνια! Μετά όμως σκέφτηκα, γιατί να σκαλίζω τα ίδια και τα ίδια και ξαναμανά τα ίδια; Με βαρέθηκα να το κάνω.. Νομίζω πως πλέον είναι καιρός να πάμε μπροστά...

Ντάξει... Πέρασαν από το μυαλό μου διάφορα... Παλιές σχέσεις... Παλιές φιλίες... Άτομα που πέρασαν και δεν άγγιξαν.. Άλλα που άγγιξαν και με το παραπάνω.. Άλλα που έτρεχα να τα αγγίξω... Και ο κατάλογος μακρύς.. Ας είναι καλά... Ο καθένας κάτι πρόσφερε την στιγμή που ήρθε..

Τον καιρό που έδινα τα 2 τελευταία μου μαθήματα διάβαζα το βιβλίο του Λέο Μπουσκάλια «Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις».. Η αλήθεια είναι πως από την πολύ αγάπη με είχε πιάσει ναυτία... Ένα όμως πράγμα κράτησα.. Ό,τι θες να κάνεις κάν' το! Να μην λες π.χ. «Θέλω πολύ να πάω στην τάδε παράσταση»... Το λες, το ξανααλές, σε φίλους γνωστούς... Περνά ο καιρός , τελειώνει η παράσταση και μένεις εσύ να λες με παράπονο «Αχ, πόσο ήθελα να πάω σε εκείνη την παράσταση!»!!!!

Μα γιατί; Ντάξει, το συγκεκριμένο παράδειγμα μπορεί να είναι ατυχές γιατί ίσως δεν έχει κάποιος τα χρήματα για να το κάνει...Υπάρχουν όμως τόσα πράγματα που είναι τζάμπα! Θέλω να πάω μια βόλτα στην παραλία!( Πήγαινε!) Θέλω να σε πάρω τηλέφωνο και να σου πω ότι μου έλειψες...! Θέλω να σου πω πόσο όμορφη είσαι! Πόσο μ'αρέσεις.. Αυτό είναι το θέμα.. Το τώρα.. Όμορφα τα σχέδια και τα όνειρα  για το μέλλον αλλά αν και το τώρα είναι στην σφαίρα του φανταστικού , η ζωή περνά και απλά μας χαιρετά...

Κάπως έτσι πήρα θάρρος και είπα να αλλάξω αυτό το «μετά» και να το κάνω «τώρα». Στα πάντα! Από το καθάρισμα του σπιτιού μέχρι την πιο χαζή δουλειά στον υπολογιστή.. Γιατί αν δεν γίνει τώρα αύριο θα χρειαστεί και κάτι άλλο και κάτι ακόμα και ίσως και κάτι άλλο και μετά το χάος... Είναι σημαντικό να κατακτάς κάθε μέρα κάτι... Έστω και μικρό.. Το μεγάλο θα σε περιμένει στο τέλος του δρόμου!

Ένα τελευταίο που κράτησα είναι το πως περιγράφει τον άνθρωπο.. Λέει πως είμαστε ένα διαμέρισμα και βρισκόμαστε στο σαλόνι το οποίο είναι τακτοποιημένο για να υποδέχεται τον κόσμο.. Κάπου στην άκρη υπάρχει μια πόρτα και οδηγεί σε ένα άλλο δωμάτιο το οποίο δεν είναι τόσο περιποιημένο.. Με τον καιρό αλλάζει όψη και αυτό και βλέπουμε πως έχει άλλες 2 πόρτες που οδηγούν σε 2 δωμάτιο το καθένα από τα οποία έχει άλλες 3 πόρτες!!!

Ο άνθρωπος δεν είναι μονοδιάστατος.. Έχει δυνατότητες... Όμως, πρώτα τακτοποιείς το ένα δωμάτιο και προχωράς στο άλλο και πάει λέγοντας... Άρα δεν είναι καλύτερο να έχεις 3 τακτοποιημένα δωμάτια αντί για 10 μισομουχλιασμένα και βρώμικα;


PS. Η φωτογραφία απεικονίζει την Κέρκυρα... (ξημερώματα...) Ας αυξηθεί όσο θέλει η ανεργία. Το δικαίωμα να μαθαίνεις δεν μπορεί να στο στερήσει κανείς! Καλή μας ημέρα! :-)

http://www.youtube.com/watch?v=Edwsf-8F3sI&ob=av2e