Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

Απόγευμα στο μπαλκόνι...


Μέρες κι αυτές.. Μία νιώθω έτσι μία αλλιώς.. Με χάνω με βρίσκω.. Το μόνο σίγουρο είναι πως γράφω.. Ανεξάρτητα με το που αναφέρομαι, γράφω και νιώθω καλά... Αυτό μετράει.. Εκείνο το βράδυ μπερδεύτηκα.. Με έβαλα σε σκέψεις.. Ας το πάρω από την αρχή...


Την άλλη μέρα της συνάντησης ένιωθα περίεργα.. Ένας απερίγραπτος ενθουσιασμός.. Σαν να μην είχε προηγηθεί τίποτα.. Δεν ξέρω τι με είχε πιάσει.. Ήρθε το βράδυ και μπήκε το μυαλό στην θέση του... Σε ανύποπτο χρόνο και ενώ διάβαζα το βιβλίο της Βιρτζίνια Γούλφ , πιάνω το κεφάλι μου.. “Τι κάνεις;”, μου λέω.. “Ξέχασες τόσο γρήγορα;”..

Όχι.. Δεν ξέχασα.. Η αλήθεια είναι ότι το μυαλό ταξίδευε.. Έβλεπα εμάς ξανά μαζί.. Να περνάμε καλά.. Όπως πριν.. Να σε έχω δίπλα μου.. Να είμαστε μια χαρά.. Να ζήσουμε για πάντα μαζί όπως μου έλεγες το βράδυ πριν φύγεις... Σαν να μην έγιναν όλα αυτά.. Σαν να τα έσβησε κάποιος.. Όμως....

Εκεί που ξαπλώναμε μαζί ξάπλωσα μόνη μου... Εκεί ακριβώς είδα το πρόσωπο σου.. Το οργισμένο εκείνο πρόσωπό σου.. Ήρθαν ξανά τα λόγια που είπες.. Έπιασα το πρόσωπο μου.. Δεν ξεχνιούνται αυτά.. Κάθε μου μέρα μου το θυμίζει.. Βλέπω τι έχω να αντιμετωπίσω και θυμάμαι εσένα που έφυγες για να τα αποφύγεις όλα αυτά.. Η πίεση με πλακώνει..

Γιατί όμως έπλασα εικόνες; Αφού ήξερα ότι και εκεί ψεύτικη θα ήσουν.. Δεν θα κράταγες για πολύ.. Ακόμα και στους φανταστικούς μας διαλόγους προσέχω τι σου λέω για να μην φύγεις λόγω των προβλημάτων μου.. Προσέχω για να μην δεις ότι έχω αδυναμίες.. Προσέχω για να μην με αφήσεις έτσι απλά μόνη ξανά..

Ως πότε θα προσέχω; Μέχρι να σε συγχωρέσω.. Κι αν σε συγχωρέσω; Μπορώ να σε εμπιστευτώ ξανά; Μπορώ να στηριχθώ ξανά σε σένα; Μπορώ να σε εμπιστευτώ; Σε ρωτάω; Μπορώ; Μπορώ να σε συγχωρέσω.. Το ερώτημα είναι άλλο.. Θέλω να σε συγχωρέσω; Αυτό δεν το ξέρω.. Πως να συγχωρέσεις την φτήνια αγάπη μου;

Και τώρα εσύ.. Που τόσο καιρό απλά ρούφαγα αχόρταγα την επικοινωνία μας.. Αυτά που δεν άντεξε τα άντεξες εσύ.. Ήσουν εκεί.. Κάθε μέρα.. Να με “ακούς”.. Υπομονετικά.. Με άφηνες να βγάζω τα πάντα χωρίς να ζητάς αντάλλαγμα.. Δεν ξέρω τι αντάλλαγμα να σου δώσω.. Αλήθεια ξεπληρώνεται αυτό;

Τώρα σου χαρίζω τα βράδια μου.. Τις στιγμές πριν βυθιστώ στα δικά μου όνειρα.. Αφήνομαι στις ατελείωτες μας συζητήσεις.. Χάνομαι και ξεχνώ την καθημερινότητα μου.. Αυτό μου έλειπε.. Καταλαβαίνεις και ακούς.. Κι εγώ δεν ξέρω τι μπορώ να σου δώσω.. Ξέρω τι θέλω όμως... Θέλω να σ' ακούω να προφέρεις τ' όνομα μου.. Όπως μόνο εσύ μπορείς..

Ps. Χρόνια πολλά για αύριο! ;-)

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

Ακρίδα...


Έχει μέρες που παρατηρώ στο μπαλκόνι μου μια ακρίδα... Είναι μικρή αλλά πεισματικά έχει καθίσει πάνω στον βασιλικό μου... Δεν την ενοχλώ.. Την παρατηρώ.. Σκέφτομαι πως αν δεν σε είχα γνωρίσει θα την σκότωνα αμέσως... Όμως σε έχω συναντήσει.. Δεν θα την σκότωνες.. Θα την άφηνες ή θα την έδιωχνες για να ζήσει ελεύθερα κάπου αλλού...

Κι όμως δεν την σκοτώνω... Εγώ που δεν θα έδειχνα έλεος ή οίκτο για κανένα πλάσμα.. Έμαθα μέσα από την πορεία μας να αγαπώ αυτά που πριν δεν λογάριαζα αν ζουν... Σταμάτησα να σκοτώνω... Σταμάτησα να σκοτώνω εμένα... Γύρισα με φρόντισα και με ετοίμασα.. Με ετοιμάζω συνεχώς για κάθε νέα μέρα.. Για ό,τι προκύψει.. Χωρίς να υπάρχει απώτερος σκοπός...

Κι ακρίδα είναι εκεί για να θυμίζει ότι δεν θα την σκότωνες.. Ότι πεισματικά αρνείσαι να εγκλωβιστείς σε οποιοδήποτε καλούπι.. Τελικά της μοιάζεις.. Μεγάλα άλματα.. Έχεις τον βασιλικό σου που νοιάζεσαι αλλά σε δευτερόλεπτα είσαι αλλού ελεύθερη... Η φυσική σου παρουσία με τις σκέψεις δεν συμβαδίζουν πάντα... Είσαι στον κήπο απέναντι αλλά σκέφτεσαι τον βασιλικό σου.. Αυτός το ξέρει.. Πλέον το ξέρει..

Ούτε εγώ την σκοτώνω.. Την κοιτώ.. Μαθαίνω να μην επιβάλλομαι... Την αφήνω να επιλέξει.. Καταλαβαίνω πως κάθε πλάσμα έχει δικές του ανάγκες... Τον ίσκιο του βασιλικού.. Μερικά φυλλαράκια του... Ίσως λίγο από το νερό που του δίνω...

Δεν ξέρω πως ξεδιψούν οι ακρίδες.. Θέλω να μάθω.. Θέλω να μπορέσω να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο.. Να βγω από τα καλούπια που του έχω φτιάξει.. Να μπορέσω να κλέψω λίγο από το σάλτο της ακρίδας.. Να φύγω ψηλά.. Χωρίς να έχω υπολογίσει εκ των προτέρων το ύψος του άλματος ή το σημείο προσγείωσης.. Ας είναι όλα ακανόνιστα.. Ας φτάσω πολύ ψηλά.. Ας προσγειωθώ ανώμαλα.. Όπως και να έχει θέλω να το κάνω..

Δεν θέλω να την σκοτώσω.. Δεν θέλω να την δέσω μόνο με τον δικό μου βασιλικό.. Θέλω να έρχεται στον βασιλικό της όποτε θέλει.. Θέλω να παίρνει και να δίνει ότι θέλει.. Παλεύω να μην την σκοτώσω... Κατευνάζω τα πιο άγρια ένστικτα μου.. Μ' άρεσε το παιχνίδι όπου καθόριζες τις ζωές των άλλων... Τα είχες όλα υπό έλεγχο.. Αλλά πάντα στο τέλος καταλάβαινες πως δεν μπορέις να ορίσεις καμία ζωή.. Καμία σκέψη.. Κανένα μυαλό.. Φυλακίζονται οι ακρίδες, Μαρία;

Δεν θα την σκοτώσω.. Θα την αφήσω να συνυπάρξει με τον βασιλικό μου.. Δεν θα ορίσω εγώ την μοίρα τους.. Δεν θα κάνω εικασίες.. Δεν θα φτιάχνω πλάνα στο μυαλό μου.. Δεν θα την εμποδίσω να πάει σε άλλους βασιλικούς... Θα βρει πολλούς.. Θα διαλέξει αυτόν που την κάνει να νιώθει ελεύθερη και δυνατή..

Αυτό που μου μένει να κάνω είναι να τον ποτίζω.. Να τον φροντίζω.. Να τον ομορφαίνω μέσα και έξω... Τα άλλα θα τα φέρει ο χρόνος χωρίς πρόγραμμα και χωρίς ταμπέλες...


Ps.  Γαλλικά δεν ξέρω.. Βρήκα όμως την μετάφραση και νομίζω πως αυτό εδώ ταιριάζει απόλυτα.. Maria Callas - Carmen Habanera  

Εδώ στα γαλλικά και στα αγγλικά..
 http://classicalmusic.about.com/od/opera/qt/habaneralyrics.htm

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

Μια ταινία και ένα μυθιστόρημα...

Κυριακή πρωί.. Ξυπνώ νωρίς.. Ντύνομαι, παίρνω το netbook και κατηφορίζω προς την παραλία... Σήμερα θα πιω τον καφέ μου εκεί και θα γράψω από εκεί... Κυριακή πρωί.. Δεν έχει πολύ ζέστη.. Που και που φυσάει ένα αεράκι... Κυριακή πρωί, μόνη στην παραλιακή.. Μια διαδρομή που ξεκίνησα από ψηλά και κατέληξε στην επιφάνεια της θάλασσας... 

Το χτεσινό  σαββατόβραδο επέλεξα πως να το περάσω... Είχα τελειώσει από νωρίς με τις υποχρεώσεις μου.. Επέλεξα να δω μια ταινία και να αρχίσω ένα καινούργιο μυθιστόρημα.. Πολύ φλώρικος τρόπος θα πουν κάποιοι... Μ' αρέσω έτσι.. Όποια/ος αντέχει ας με ακολουθήσει... 

Όχι οποιαδήποτε ταινία... Την μπλε από τα τρία χρώματα του Krzysztof Kieślowski.. Δεν ξέρω γιατί αλλά όλη την προηγούμενη εβδομάδα την είχα στο μυαλό μου... Λίγο το πρόσωπο της Juliette Binoche , λίγο οι ελάχιστοι αλλά απόλυτα εύστοχοι διάλογοι.. Δεν ήθελα να κλάψω και να πλαντάξω.. Ήθελα να συμπάσχω με το δράμα της πρωταγωνίστριας... Να νιώθω τον βουβό της πόνο... Να ταξιδέψω με την μουσική του Zbigniew Preisner... Να σκληραγωγηθώ όπως αυτή προσπαθεί να γίνει σκληρή και ειρωνική... 

Μέσα από χίλιες εικόνες... Τόσες ιστορίες ξετυλίγονται... Και εσύ θεατής... Λες, δεν θα ξεσπάσει; Πως αντέχει; Γιατί αντέχει; Έρχεται τότε το φινάλε και σου αποδεικνύει γιατί όλα αυτά... Αγαπάει.. Κι όταν αγαπάς δεν γίνεται να πράξεις διαφορετικά....

Το μυθιστόρημα που ξεκίνησα μετά την ταινία είναι το "Ανάμεσα στις πράξεις" της Βιρτζίνια Γουλφ.. Πόσο θέλω να χαθώ και να ταξιδέψω σε αυτές τις ατελείωτες μέρες της.. Ο χρόνος ορίζεται διαφορετικά.. Βλέπεις τόσα πράγματα σαν να ζεις μια ζωή... Μια τέτοια μέρα θέλω να ζήσω.. Από την αρχή έως το τέλος της... Κι ας μείνω για πάντα μόνη μου... Θα χαίρομαι που ταξιδεύω σε τέτοια μέρη.. Άραγε μπορείς να μοιράζεσαι με κάποια τέτοιες μέρες; Θα μπορέσει να αντιληφθεί το μεγαλείο τους; Το δικό σου μεγαλείο;  Την αγάπη σου;

Όλη την εβδομάδα, κάθε βράδυ έβαζα και άκουγα το φινάλε της μπλε.. Ταξίδευα.. Έφευγα.. Ένιωθα να με κατακλύζει αγάπη.. Η δική μου αγάπη... Έτσι όπως την νιώθω εγώ και όπως θα ήθελα να μου την δείχνουν... Παραθέτω τους στίχους του φινάλε καθώς και το βιντεάκι... 

"1Aκόμα κι αν ήξερα να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων μα και των αγγέλων, χωρίς όμως να έχω αγάπη, θα είχα γίνει χαλκός που βγάζει σκέτους ήχους ή τύμπανο που δημιουργεί μόνο ντόρο. 2Kι αν είχα το χάρισμα της προφητείας και κατανοούσα όλα τα μυστήρια και κατείχα όλη τη γνώση, κι αν είχα όλη την πίστη, έτσι που να μετατοπίζω βουνά, χωρίς όμως να έχω αγάπη, θα ήμουν ένα τίποτε. 3Kι αν ακόμα διένεμα όλα τα υπάρχοντά μου για να θρέψω τους πεινασμένους, κι αν παρέδιδα το σώμα μου να καεί στη φωτιά, χωρίς όμως να έχω αγάπη, δε θα με είχε ωφελήσει σε τίποτε.

   4H αγάπη μακροθυμεί, επιζητάει το καλό. H αγάπη δε φθονεί. H αγάπη δεν καυχησιολογεί, δεν αλαζονεύεται, 5δε φέρεται άπρεπα, δεν κυνηγάει το δικό της συμφέρον, δεν κυριεύεται από θυμό, δεν κρατά λογαριασμό για το κακό που της κάνουν, 6δε χαίρεται για την αδικία, αλλά μετέχει στη χαρά για την επικράτηση της αλήθειας. 7Όλα τα καλύπτει, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.
   8H αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει. Eνώ τα άλλα, είτε προφητείες είναι αυτές, θα καταργηθούν, είτε γλώσσες είναι, θα πάψουν, είτε γνώση, θα καταργηθεί. 9Γιατί μόνο ως ένα βαθμό γνωρίζουμε και ως ένα βαθμό προφητεύουμε. 10Mα όταν έρθει το τέλειο, τότε το ατελές θα καταργηθεί.
13Aυτά, λοιπόν, που μένουν τελικά, είναι η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Aυτά τα τρία, με κορυφαία τους, όμως, την αγάπη. "  - Α' Κορινθίους Κεφ. 13. 




Ps. Μπορείς να αγαπήσεις έτσι; 

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

Μέρες χωρίς ίντερνετ...


Δεν περίμενα ότι δεν θα μου λείψει... Κι όμως... Η μέρα έχει αποκτήσει χρώμα.. Ξυπνάω το πρωί και δεν μου χαλάνε την διάθεση οι ειδήσεις... Πίνω τον καφέ μου και επιλέγω να δω κάτι που θα με κάνει να γελάσω και να χαμογελάω όλη την μέρα...

Ξεκινάω να κάνω τις δουλειές μου.. Κατεβαίνω στο κέντρο, τριγυρνώ στην αγορά... Μια αίσθηση ελευθερίας με διακατέχει.. Το διάβασμα γίνεται ευκολότερο.. Και το διάβασμα των εξετάσεων αλλά και το απλό διάβασμα.. Σαν να απέκτησε η μέρα παραπάνω ώρες... Τρομερό...

Η επικοινωνία έχει γίνει ουσιαστικότερη και ευκολότερη.. Αυτό κι αν δεν το πίστευα! Επιλέγω πλέον ποιον θα ακούσω στο τηλέφωνο.. Τόσο καιρό προτιμούσα το MSN από το να ακούσω τον άλλον στο τηλέφωνο.. Τελικά είναι ωραίο να ακούς τους άλλους... Περνάω χρόνο με φίλους.. Σήμερα θα μαγειρέψω για μερικούς... Πίτσα ,μπύρα και σαλάτα...

Σήμερα (Παρασκευή) ξύπνησα με ένα χαμόγελο.. Στην αρχή ένιωθα τύψεις.. Μετά όμως θεώρησα χαζό να νιώθω τύψεις... Όλα μου πάνε καλά.. Το σπίτι κάθε μέρα γίνεται και καλύτερο.. Βέβαια δεν το έχω φέρει στα μέτρα μου αλλά θα έρθει που θα πάει.. Η δίαιτα πάει μια χαρά... Το διάβασμα βγαίνει χωρίς ιδιαίτερη πίεση... Γιατί να μην χαμογελάω λοιπόν;

Με κοιτώ το πρωί στον καθρέφτη... Με βρίσκω υπέροχη.. Καλά σίγουρα όλοι έχετε (συγγνώμη έχουμε) ελαττώματα αλλά με βρίσκω υπέροχη.. Οι φίλοι μου με βρίσκουν εξίσου υπέροχη.. Με βλέπουν ως μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα που ακόμα δεν έδωσα το ελάχιστο των δυνατοτήτων της.. Χαίρομαι για αυτό.. Δεν θα τους διαψεύσω.. Δεν νιώθω βαρετή.. Είμαι υπέροχη και όσοι το δουν καλό για αυτούς..!

Τελικά είναι ευτυχία να ανακαλύπτεις τι ωραίο κόσμο έχεις γύρω σου.. Από τους ανθρώπους που “ξέχναγες” μέχρι τον δρόμο που καθημερινά διαβαίνοντας ποτέ δεν πρόσεξες..Είχα ξεχάσει πόσο ωραία μπορεί να ακουστεί το όνομα μου...Πριν λίγο τελείωσα το βιβλίο που έκανε δώρο η φίλη μου η Κ. για την ορκωμοσία μου. Μ' άρεσε ένα κομμάτι..Έρχεται σε αντίθεση με όσα κατά καιρούς λέω ή γράφω αλλά γι' αυτό μ' αρέσω!! Θα το μοιραστώ εδώ..

“...Κάπως έτσι ζούμε την ζωή μας. Όσο ριζική και μοιραία κι αν είναι η απώλεια, όσο σημαντικό κι αν είναι αυτό που μας έκλεψαν- που μας άρπαξαν μέσα από τα χέρια-, ακόμη κι αν αλλάξαμε εντελώς, κι απ' τον προηγούμενο εαυτό μας δεν έχει μείνει παρά μόνο η επιδερμίδα, συνεχίζουμε να παίζουμε το ρόλο της ζωής μας όπως και πριν, βουβά. Πλησιάζουμε όλο και περισσότερο στο τέλος του χρόνου που μας αντιστοιχεί, αποχαιρετώντας κάθε κομμάτι που αφήνουμε πίσω μας. Επαναλαμβάνοντας, πολλές φορές με περισσή επιδεξιότητα, τα άπειρα κατορθώματα της καθημερινότητας. Αφήνοντας πίσω μας ένα αίσθημα απροσμέτρητου κενού.” - Χαρούκι Μουρακάμι , Σπούτνικ Αγαπημένη

Είμαστε υπέροχοι.. Δεν έχει κανείς το δικαίωμα να μας μειώνει.. Έτσι κι αλλιώς όταν ζεις μόνη σε ανακαλύπτεις συνεχώς... Όσοι το ζουν το νιώθουν!  

PS. Χτες είχα ένα τραγούδι στο μυαλό μου όταν έγραφα αυτά.. Δεν θα το βάλω.. Θα βάλω αυτό που είχα στο μυαλό μου σήμερα το πρωί... I FEEL GOOOOOOD!

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

Έφυγε...


Άνοιξε την πόρτα με αγωνία... Σαν να μην είχε προηγηθεί το πριν.. Λες και άκουσε βαθιά μέσα στο μυαλό της ξανά το θυροτηλέφωνο.. Άνοιξε... Δεν ήταν κανείς... Δεν υπήρξε θυροτηλέφωνο... Δεν γύρισες πίσω.. Έφυγες...

Ήταν από καιρό αποφασισμένο και συνεχώς έπαιρνε αναβολή.. Σαν μια ποινή θανάτου που την έσχατη στιγμή δεν εκτελείται.. Ή μήπως όλη αυτή η φθορά την εκτελούσε συνεχώς; Πόσο βαρύ ακούγεται ένα “βαρέθηκα”; Πόσο φτηνό ακούγεται; Πώς η αξία καταρρέει σε λίγες ώρες; Πόσο καιρό είχε εισχωρήσει το μικρόβιο;

Κι όμως δεν θες να της πεις κάτι άσχημο... Δεν θες να φωνάξεις... Δεν κρατάς κακία.. Παράξενο.. Στέκεσαι εκεί και προσπαθείς να εκλογικεύσεις την κατάσταση... Πιάνεσαι, αναλύεις προσπαθείς.. Γιατί άραγε προσπαθείς; Για να αλλάξει γνώμη; Για να μην μετανιώσει; Για να φανείς υπεράνω; Τίποτα απ' όλα αυτά...

Έχεις νιώσει κάτι μοναδικό... Την ολοκλήρωση στα μάτια της.. Την ευτυχία που σε κατηγορεί πως έχασε.. Άραγε είσαι μοναδικός φταίχτης; Τα λόγια μετρημένα.. Σκέφτεσαι πριν πεις οτιδήποτε.. Δεν θες να της αλλάξεις γνώμη.. Να καταλάβεις θες.. Προσπαθείς να ωριμάσεις και να κερδίσεις ακόμα κάτι... Πάντα σε έκανε καλύτερη.. Ακόμα και με την πιο ασήμαντη-σημαντική λεπτομέρεια... Ακόμα και τώρα.. Μπροστά στο χαμό...

Τίποτα δεν το προμήνυε... Σκέψεις δικές σου για ένα τελευταίο βράδυ που δεν φανερώθηκαν ποτέ.. Πίεση δική της που ήρθε και την διέλυσε... Όλα μέσα τους... Μέσα σε δυο άτομα που μόλις συναντήθηκαν αναρωτιόνταν από που γνωρίζονται.. Τόσο ξένοι και άγνωστοι και τόσο γνωστοί... Στο χαμό.. Μπροστά...

Το λες.. Το κάνεις... Φεύγεις... Λες ότι θα το μετανιώσεις... Ξέρεις ότι η πόρτα θα κλείσει.. Δεν ανοίγει ξανά.. Ήταν φτηνό.. Ήταν πολύ φτηνό για όσο έδωσες άθελα σου.. Το ξέρεις.. Κλαις γι' αυτό.. Ξέρεις ότι οι περιστάσεις σε ξεπέρασαν.. Τα δάκρυα τρέχουν.. Η επόμενη μέρα δεν περνά καν από το μυαλό σου.. Ζήτησες να φύγεις.. Έφυγες και δεν ξέρεις τι θα γίνει μετά.. Ξέρεις ότι δεν μπορείς να γυρίσεις.. Το θες αλλά δεν θα σε δεχτεί.. Έσπασε...

Την βλέπεις.. Δεν σαλεύει.. Δεν αντιδρά.. Σκέφτεται.. Πολύ σοβαρή για σένα.. Πολύ “βαριά” για τους φίλους σου.. Πολλά προβλήματα και λίγες λύσεις.. Ένας κόμπος φτάνει στο λαιμό αλλά δεν αντιδρά.. Δεν σαλεύει... Δεν σε κοιτά στα μάτια.. Δεν τα πιστεύει.. Πως να πιστέψει αυτά που λένε; Ντρέπεται που τα ακούει.. Δεν νευριάζει.. Ντρέπεται...

Τα μάτια στεγνά... Έτσι θα μείνουν.. Θα χαθούν για κάποιες μέρες στον απέραντο ορίζοντα.. Μετά θα στραφούν ξανά στις γνωστές τους σελίδες... Δεν θα γυρίσουν στο πριν.. Έφερες την αλλαγή, το φευγιό σου δεν θα την πάρει μαζί... Θα μείνει εδώ.. Θα σε θυμάται.. Θα σε ανακαλεί.. Όχι όπως τις άλλες...

Σαν ένα αερικό.. Πέρασε και τα άλλαξε όλα.. Τα άλλαξε τόσο που τα βαρέθηκε... Τα άλλαξε τόσο που δεν τα αναγνώριζε μετά.. Τα άλλαξε τόσο που στο τέλος δεν είχε με τι να παίξει...

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2011

Ο Ερωτευμένος Πολωνός...

Έχει περάσει καιρός από τότε που διάβασα ένα καινούργιο δικό της μυθιστόρημα. Τα τελευταία της βιβλία ήταν κυρίως μελέτες σου έδιναν τροφή για σκέψη. Με έκπληξη στις αρχές του καλοκαιριού είδα ότι κυκλοφόρησε νέο βιβλίο. Θα είχε ούτε μήνα που είχα διαβάσει το τελευταίο της. Μόλις μου δόθηκε η ευκαιρία το αγόρασα. Ναι, ήταν μυθιστόρημα.

Όπως λέει και στο πίσω μέρος του βιβλίου , η υπόθεση έχει να κάνει με μια γνωστή πρωταγωνίστρια του θεάτρου η οποία εξαφανίζεται μυστηριωδώς, για τους άλλους. Εννοείται πως πίσω από την εξαφάνιση της βρίσκεται ένας μεγάλος έρωτας..

Εδώ είναι η διαφορά του βιβλίου.. Οι χαρακτήρες περιγράφονται σε βάθος. Τους ζεις.. Σου θυμίζουν κάποιον γνωστό σου ή δικό σου άνθρωπο.. Η περιγραφή του έρωτα τους δεν είναι ούτε ανιαρή ούτε γλυκανάλατη.. Περιγράφει τις ερωτικές τους στιγμές με μαεστρία και τις διαφυλάττει ως κάτι ιερό..

Με λίγα λόγια ξεφεύγει από τα γνωστά τηλεοπτικό-μπεστσελερικά κλισέ! (Ήμαρτον, δεν υπάρχει τέτοια λέξη το ξέρω!) Ένα από τα σημεία που μου άρεσαν ήταν η αναφορά σε διάφορα θεατρικά..Την βοηθούσε προφανώς και η ιδιότητα της ηρωίδας της, αλλά οι συνεχείς αναφορές σε κάνουν να θέλεις να τα διαβάσεις το καθένα ξεχωριστά...

Όπως και στα προηγούμενα βιβλία της γίνεται αναφορά στο “Υπόγειο” του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.. Αυτό που έχω να πω είναι πως έτρεξα να το αγοράσω για να το μελετήσω με την ησυχία μου ολόκληρο...

Πέρα από την σε βάθος περιγραφή των χαρακτήρων υπάρχει και κάτι άλλο ακόμα πιο σημαντικό και ωραίο... Είναι ευτυχισμένοι.. Ευτυχία... Κανένα δράμα.. Κανένα δράμα όσον αφορά τον έρωτα τους.. Ε μέχρι να βρεθούν οι ήρωες μας πέρασαν και αυτοί τα δικά τους.. Μόλις όμως βρέθηκαν σαν να ξεκλείδωσαν όλα.. Σαν να πήραν όλα τον δρόμο τους, σαν να μην υπήρχε κανένα εμπόδιο..

Τολμά! Σε μια εποχή που τρεφόμαστε συνεχώς από τη μιζέρια μας τολμά να γράψει κάτι αισιόδοξο.. Κάτι για τον έρωτα.. Τον χωρίς πόνο και δράμα έρωτα.. Τον έρωτα που έρχεται και τα τακτοποιεί όλα..Θα πω ότι ξεπερνά και τον εαυτό της.. Στην πλειονότητα των γραπτών της μιλά για έρωτες που πονάνε.. (πχ. “Η μοναξιά είναι από χώμα” ) Ή για έρωτες που καταλήγουν αλλιώς (“Ντούλια”).

Κρατώ σφιχτά αυτήν την αισιοδοξία.. Θέλω να πιστέψω βαθιά σε αυτήν την ευτυχία... Την ανιδιοτελή.. Θα τελειώσω με δύο πράγματα..

Τα ζευγάρια που επικοινωνούν μιλούν χαμηλόφωνα, όπως αναφέρει στο βιβλίο η συγγραφέας... Αυτά που δεν επικοινωνούν μιλούν δυνατά για να ακουστούν.. Αλλά δεν είναι η ένταση της φωνής που θα τους βοηθήσει να ακουστούν ή να επιβληθούν.. Δυστυχώς..

Οι παλιές αγάπες δεν πάνε στον Παράδεισο.. Για να είναι παλιές σημαίνει πως δεν ήταν αληθινές..

Ότι αξίζει ούτε πονά ούτε είναι δύσκολο... Έρχεται και κάνει τα πάντα ευκολότερα, ομορφότερα και τους εμπλεκόμενους ακόμη δυνατότερους..

Ps. Αντέχεις τόση ευτυχία;

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011

Δεκαπενταύγουστος και μία μέρα...

Από που να αρχίσω και που να τελειώσω... ΠΑΝΙΚΟΣ!! Δεν ήταν μέρες αυτές! Λοιπόν αγαπητό μου ημερολόγιο δεν θα πάρω ανάσα και θα σου εξιστορήσω τα γεγονότα..!!! Με την σειρά! Τώρα ποια σειρά ακριβώς αυτό είναι ένα άλλο θέμα!!! 

Λοιπόν! Μετακόμισα! Χα! Έγινε μπέρδεμα με τον ανεκδιήγητο ιδιοκτήτη του προηγούμενου διαμερίσματος και έφυγα κακήν κακώς.. Βέβαια όλα για καλό γίνονται! Έφυγα από ένα μέτριο σπιτάκι και πήγα σε ένα σούπερ άλλο σε γραφική γειτονιά της Θεσσαλονίκης...

Ναι, ναι.. Δεν είμαι στα κάστρα όπως δείχνει η φώτο αλλά λίγο πιο κάτω.. Η θέα είναι εξίσου μαγευτική... 10 μέρες μου πήρε να βρω σπίτι.. 8 μεσίτες.. 30 διαμερίσματα και μια μάνα που την κυνηγούσα να φάει σπιτικό φαγητό ενώ αυτή ήθελε γύρους και σουβλάκια!!!!!

Τελικά το βρήκαμε... Κάναμε την μετακόμιση και βολεύτηκα.. Ίντερνετ δεν έχω ακόμα αλλά λίγη αποτοξίνωση δεν βλάπτει.. Έχω χρόνο να διαβάσω για τις εξετάσεις του Οκτώβρη,λίγο νωρίς είναι ακόμα αλλά δεν μπορώ, αγχώνομαι (και να φανταστείς δεν έχω ούτε ένα πλανήτη στην Παρθένο!!!!). 

Επιτέλους τελείωσα και το βιβλίο που διάβαζα. Ο εγκέφαλος του Λένιν. Είναι από αυτά που αγοράζω με το κιλό από την πρωτοπορία.. Ωραίο. Απλά αυτό. Μετά έπιασα να διαβάσω το τελευταίο της Βαμβουνάκη (Ο ερωτευμένος Πολωνός). Εννοείται πως δεν θα το αναλύσω εδώ και θα έχει δικό του ξεχωριστό ποστ...

Το διάβασα σε 2 απογεύματα στα διαλείμματα Σεισμολογίας και Ταλαντώσεων... Περίεργος συνδυασμός ε; Και όμως δεν με κούρασε... Νομίζω ότι και να διαβάσω από αυτήν την γυναίκα θα μ' αρέσει.. Είναι το 11ο δικό της βιβλίο που διαβάζω... Έχω δρόμο ακόμα..

Να πω 2 λογάκια για την μετακόμιση... Το προηγούμενο σπίτι το είχα νοικιάσει με την τότε κοπέλα μου (πριν 5 χρόνια σχεδόν)..Δεν ήταν γούρικο γιατί σε ένα εξάμηνο χωρίσαμε.. Καλά δεν έφταιγε το σπίτι, προφανώς ήταν άλλοι οι λόγοι..

 Έπειτα σε εκείνο το σπίτι έμαθα να ζω μόνη μου από την αρχή.. Με έμαθα από την αρχή.. Με έχασα πολλές φορές.. Με έμπλεξα σε κάθε είδους μαλακία.. Με έκανα να αναρωτιέμαι τι κάνω και που πηγαίνω... Έκανα φίλους... Έδιωξα φίλους.. Είχα ερωμένες.. Έρωτες χωρίς ανταπόκριση.. Μια ζωή..

Μια ζωή που μεταβαίνει από την μετά-εφηβεία (που θα έλεγε και η αγαπημένη μου ψυχολόγος) στην ωριμότητα και την ενηλικίωση.. Ήρθαν τα χαστούκια, ήρθε όμως και η αντίδραση.. Το peak ήταν τον προηγούμενο μήνα.. Έκλεισα το κεφάλαιο φοιτήτρια.. Ανοίγουν άλλες πόρτες τώρα..

 Το σπίτι εκείνο δεν είχε να μου δώσει κάτι άλλο... Το ένιωθα... Το έβλεπα..Με μεγάλωσε, με ωρίμασε και με ετοίμασε για το επόμενο.. Όπως ένας γονιός ετοιμάζει το παιδί του για τον κόσμο έτσι ένιωθα και εγώ για αυτό το σπίτι.. Γεμίζω λοιπόν την τσαντούλα μου με όλες εκείνες τις αναμνήσεις που μου χάρισε και του χάρισα... Κλείνω σιγανά την πόρτα του και ανοίγω με ανυπομονησία την καινούργια πόρτα..

Ps. Το καλύτερο τραγούδι για τον Δεκαπενταύγουστο...