Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011

Δεκαπενταύγουστος και μία μέρα...

Από που να αρχίσω και που να τελειώσω... ΠΑΝΙΚΟΣ!! Δεν ήταν μέρες αυτές! Λοιπόν αγαπητό μου ημερολόγιο δεν θα πάρω ανάσα και θα σου εξιστορήσω τα γεγονότα..!!! Με την σειρά! Τώρα ποια σειρά ακριβώς αυτό είναι ένα άλλο θέμα!!! 

Λοιπόν! Μετακόμισα! Χα! Έγινε μπέρδεμα με τον ανεκδιήγητο ιδιοκτήτη του προηγούμενου διαμερίσματος και έφυγα κακήν κακώς.. Βέβαια όλα για καλό γίνονται! Έφυγα από ένα μέτριο σπιτάκι και πήγα σε ένα σούπερ άλλο σε γραφική γειτονιά της Θεσσαλονίκης...

Ναι, ναι.. Δεν είμαι στα κάστρα όπως δείχνει η φώτο αλλά λίγο πιο κάτω.. Η θέα είναι εξίσου μαγευτική... 10 μέρες μου πήρε να βρω σπίτι.. 8 μεσίτες.. 30 διαμερίσματα και μια μάνα που την κυνηγούσα να φάει σπιτικό φαγητό ενώ αυτή ήθελε γύρους και σουβλάκια!!!!!

Τελικά το βρήκαμε... Κάναμε την μετακόμιση και βολεύτηκα.. Ίντερνετ δεν έχω ακόμα αλλά λίγη αποτοξίνωση δεν βλάπτει.. Έχω χρόνο να διαβάσω για τις εξετάσεις του Οκτώβρη,λίγο νωρίς είναι ακόμα αλλά δεν μπορώ, αγχώνομαι (και να φανταστείς δεν έχω ούτε ένα πλανήτη στην Παρθένο!!!!). 

Επιτέλους τελείωσα και το βιβλίο που διάβαζα. Ο εγκέφαλος του Λένιν. Είναι από αυτά που αγοράζω με το κιλό από την πρωτοπορία.. Ωραίο. Απλά αυτό. Μετά έπιασα να διαβάσω το τελευταίο της Βαμβουνάκη (Ο ερωτευμένος Πολωνός). Εννοείται πως δεν θα το αναλύσω εδώ και θα έχει δικό του ξεχωριστό ποστ...

Το διάβασα σε 2 απογεύματα στα διαλείμματα Σεισμολογίας και Ταλαντώσεων... Περίεργος συνδυασμός ε; Και όμως δεν με κούρασε... Νομίζω ότι και να διαβάσω από αυτήν την γυναίκα θα μ' αρέσει.. Είναι το 11ο δικό της βιβλίο που διαβάζω... Έχω δρόμο ακόμα..

Να πω 2 λογάκια για την μετακόμιση... Το προηγούμενο σπίτι το είχα νοικιάσει με την τότε κοπέλα μου (πριν 5 χρόνια σχεδόν)..Δεν ήταν γούρικο γιατί σε ένα εξάμηνο χωρίσαμε.. Καλά δεν έφταιγε το σπίτι, προφανώς ήταν άλλοι οι λόγοι..

 Έπειτα σε εκείνο το σπίτι έμαθα να ζω μόνη μου από την αρχή.. Με έμαθα από την αρχή.. Με έχασα πολλές φορές.. Με έμπλεξα σε κάθε είδους μαλακία.. Με έκανα να αναρωτιέμαι τι κάνω και που πηγαίνω... Έκανα φίλους... Έδιωξα φίλους.. Είχα ερωμένες.. Έρωτες χωρίς ανταπόκριση.. Μια ζωή..

Μια ζωή που μεταβαίνει από την μετά-εφηβεία (που θα έλεγε και η αγαπημένη μου ψυχολόγος) στην ωριμότητα και την ενηλικίωση.. Ήρθαν τα χαστούκια, ήρθε όμως και η αντίδραση.. Το peak ήταν τον προηγούμενο μήνα.. Έκλεισα το κεφάλαιο φοιτήτρια.. Ανοίγουν άλλες πόρτες τώρα..

 Το σπίτι εκείνο δεν είχε να μου δώσει κάτι άλλο... Το ένιωθα... Το έβλεπα..Με μεγάλωσε, με ωρίμασε και με ετοίμασε για το επόμενο.. Όπως ένας γονιός ετοιμάζει το παιδί του για τον κόσμο έτσι ένιωθα και εγώ για αυτό το σπίτι.. Γεμίζω λοιπόν την τσαντούλα μου με όλες εκείνες τις αναμνήσεις που μου χάρισε και του χάρισα... Κλείνω σιγανά την πόρτα του και ανοίγω με ανυπομονησία την καινούργια πόρτα..

Ps. Το καλύτερο τραγούδι για τον Δεκαπενταύγουστο...

2 σχόλια:

  1. χρόνια πολλά και καλορίζικο το νέο σου σπίτι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απαπα shame on me... Χρόνια πολλά dear! Καλορίζικο και τέτοια εννοούνται. Ίντερνετ πότε είπαμε θα σου βάλουνε; :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή