Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

Έφυγε...


Άνοιξε την πόρτα με αγωνία... Σαν να μην είχε προηγηθεί το πριν.. Λες και άκουσε βαθιά μέσα στο μυαλό της ξανά το θυροτηλέφωνο.. Άνοιξε... Δεν ήταν κανείς... Δεν υπήρξε θυροτηλέφωνο... Δεν γύρισες πίσω.. Έφυγες...

Ήταν από καιρό αποφασισμένο και συνεχώς έπαιρνε αναβολή.. Σαν μια ποινή θανάτου που την έσχατη στιγμή δεν εκτελείται.. Ή μήπως όλη αυτή η φθορά την εκτελούσε συνεχώς; Πόσο βαρύ ακούγεται ένα “βαρέθηκα”; Πόσο φτηνό ακούγεται; Πώς η αξία καταρρέει σε λίγες ώρες; Πόσο καιρό είχε εισχωρήσει το μικρόβιο;

Κι όμως δεν θες να της πεις κάτι άσχημο... Δεν θες να φωνάξεις... Δεν κρατάς κακία.. Παράξενο.. Στέκεσαι εκεί και προσπαθείς να εκλογικεύσεις την κατάσταση... Πιάνεσαι, αναλύεις προσπαθείς.. Γιατί άραγε προσπαθείς; Για να αλλάξει γνώμη; Για να μην μετανιώσει; Για να φανείς υπεράνω; Τίποτα απ' όλα αυτά...

Έχεις νιώσει κάτι μοναδικό... Την ολοκλήρωση στα μάτια της.. Την ευτυχία που σε κατηγορεί πως έχασε.. Άραγε είσαι μοναδικός φταίχτης; Τα λόγια μετρημένα.. Σκέφτεσαι πριν πεις οτιδήποτε.. Δεν θες να της αλλάξεις γνώμη.. Να καταλάβεις θες.. Προσπαθείς να ωριμάσεις και να κερδίσεις ακόμα κάτι... Πάντα σε έκανε καλύτερη.. Ακόμα και με την πιο ασήμαντη-σημαντική λεπτομέρεια... Ακόμα και τώρα.. Μπροστά στο χαμό...

Τίποτα δεν το προμήνυε... Σκέψεις δικές σου για ένα τελευταίο βράδυ που δεν φανερώθηκαν ποτέ.. Πίεση δική της που ήρθε και την διέλυσε... Όλα μέσα τους... Μέσα σε δυο άτομα που μόλις συναντήθηκαν αναρωτιόνταν από που γνωρίζονται.. Τόσο ξένοι και άγνωστοι και τόσο γνωστοί... Στο χαμό.. Μπροστά...

Το λες.. Το κάνεις... Φεύγεις... Λες ότι θα το μετανιώσεις... Ξέρεις ότι η πόρτα θα κλείσει.. Δεν ανοίγει ξανά.. Ήταν φτηνό.. Ήταν πολύ φτηνό για όσο έδωσες άθελα σου.. Το ξέρεις.. Κλαις γι' αυτό.. Ξέρεις ότι οι περιστάσεις σε ξεπέρασαν.. Τα δάκρυα τρέχουν.. Η επόμενη μέρα δεν περνά καν από το μυαλό σου.. Ζήτησες να φύγεις.. Έφυγες και δεν ξέρεις τι θα γίνει μετά.. Ξέρεις ότι δεν μπορείς να γυρίσεις.. Το θες αλλά δεν θα σε δεχτεί.. Έσπασε...

Την βλέπεις.. Δεν σαλεύει.. Δεν αντιδρά.. Σκέφτεται.. Πολύ σοβαρή για σένα.. Πολύ “βαριά” για τους φίλους σου.. Πολλά προβλήματα και λίγες λύσεις.. Ένας κόμπος φτάνει στο λαιμό αλλά δεν αντιδρά.. Δεν σαλεύει... Δεν σε κοιτά στα μάτια.. Δεν τα πιστεύει.. Πως να πιστέψει αυτά που λένε; Ντρέπεται που τα ακούει.. Δεν νευριάζει.. Ντρέπεται...

Τα μάτια στεγνά... Έτσι θα μείνουν.. Θα χαθούν για κάποιες μέρες στον απέραντο ορίζοντα.. Μετά θα στραφούν ξανά στις γνωστές τους σελίδες... Δεν θα γυρίσουν στο πριν.. Έφερες την αλλαγή, το φευγιό σου δεν θα την πάρει μαζί... Θα μείνει εδώ.. Θα σε θυμάται.. Θα σε ανακαλεί.. Όχι όπως τις άλλες...

Σαν ένα αερικό.. Πέρασε και τα άλλαξε όλα.. Τα άλλαξε τόσο που τα βαρέθηκε... Τα άλλαξε τόσο που δεν τα αναγνώριζε μετά.. Τα άλλαξε τόσο που στο τέλος δεν είχε με τι να παίξει...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου