Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

Μέρες χωρίς ίντερνετ...


Δεν περίμενα ότι δεν θα μου λείψει... Κι όμως... Η μέρα έχει αποκτήσει χρώμα.. Ξυπνάω το πρωί και δεν μου χαλάνε την διάθεση οι ειδήσεις... Πίνω τον καφέ μου και επιλέγω να δω κάτι που θα με κάνει να γελάσω και να χαμογελάω όλη την μέρα...

Ξεκινάω να κάνω τις δουλειές μου.. Κατεβαίνω στο κέντρο, τριγυρνώ στην αγορά... Μια αίσθηση ελευθερίας με διακατέχει.. Το διάβασμα γίνεται ευκολότερο.. Και το διάβασμα των εξετάσεων αλλά και το απλό διάβασμα.. Σαν να απέκτησε η μέρα παραπάνω ώρες... Τρομερό...

Η επικοινωνία έχει γίνει ουσιαστικότερη και ευκολότερη.. Αυτό κι αν δεν το πίστευα! Επιλέγω πλέον ποιον θα ακούσω στο τηλέφωνο.. Τόσο καιρό προτιμούσα το MSN από το να ακούσω τον άλλον στο τηλέφωνο.. Τελικά είναι ωραίο να ακούς τους άλλους... Περνάω χρόνο με φίλους.. Σήμερα θα μαγειρέψω για μερικούς... Πίτσα ,μπύρα και σαλάτα...

Σήμερα (Παρασκευή) ξύπνησα με ένα χαμόγελο.. Στην αρχή ένιωθα τύψεις.. Μετά όμως θεώρησα χαζό να νιώθω τύψεις... Όλα μου πάνε καλά.. Το σπίτι κάθε μέρα γίνεται και καλύτερο.. Βέβαια δεν το έχω φέρει στα μέτρα μου αλλά θα έρθει που θα πάει.. Η δίαιτα πάει μια χαρά... Το διάβασμα βγαίνει χωρίς ιδιαίτερη πίεση... Γιατί να μην χαμογελάω λοιπόν;

Με κοιτώ το πρωί στον καθρέφτη... Με βρίσκω υπέροχη.. Καλά σίγουρα όλοι έχετε (συγγνώμη έχουμε) ελαττώματα αλλά με βρίσκω υπέροχη.. Οι φίλοι μου με βρίσκουν εξίσου υπέροχη.. Με βλέπουν ως μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα που ακόμα δεν έδωσα το ελάχιστο των δυνατοτήτων της.. Χαίρομαι για αυτό.. Δεν θα τους διαψεύσω.. Δεν νιώθω βαρετή.. Είμαι υπέροχη και όσοι το δουν καλό για αυτούς..!

Τελικά είναι ευτυχία να ανακαλύπτεις τι ωραίο κόσμο έχεις γύρω σου.. Από τους ανθρώπους που “ξέχναγες” μέχρι τον δρόμο που καθημερινά διαβαίνοντας ποτέ δεν πρόσεξες..Είχα ξεχάσει πόσο ωραία μπορεί να ακουστεί το όνομα μου...Πριν λίγο τελείωσα το βιβλίο που έκανε δώρο η φίλη μου η Κ. για την ορκωμοσία μου. Μ' άρεσε ένα κομμάτι..Έρχεται σε αντίθεση με όσα κατά καιρούς λέω ή γράφω αλλά γι' αυτό μ' αρέσω!! Θα το μοιραστώ εδώ..

“...Κάπως έτσι ζούμε την ζωή μας. Όσο ριζική και μοιραία κι αν είναι η απώλεια, όσο σημαντικό κι αν είναι αυτό που μας έκλεψαν- που μας άρπαξαν μέσα από τα χέρια-, ακόμη κι αν αλλάξαμε εντελώς, κι απ' τον προηγούμενο εαυτό μας δεν έχει μείνει παρά μόνο η επιδερμίδα, συνεχίζουμε να παίζουμε το ρόλο της ζωής μας όπως και πριν, βουβά. Πλησιάζουμε όλο και περισσότερο στο τέλος του χρόνου που μας αντιστοιχεί, αποχαιρετώντας κάθε κομμάτι που αφήνουμε πίσω μας. Επαναλαμβάνοντας, πολλές φορές με περισσή επιδεξιότητα, τα άπειρα κατορθώματα της καθημερινότητας. Αφήνοντας πίσω μας ένα αίσθημα απροσμέτρητου κενού.” - Χαρούκι Μουρακάμι , Σπούτνικ Αγαπημένη

Είμαστε υπέροχοι.. Δεν έχει κανείς το δικαίωμα να μας μειώνει.. Έτσι κι αλλιώς όταν ζεις μόνη σε ανακαλύπτεις συνεχώς... Όσοι το ζουν το νιώθουν!  

PS. Χτες είχα ένα τραγούδι στο μυαλό μου όταν έγραφα αυτά.. Δεν θα το βάλω.. Θα βάλω αυτό που είχα στο μυαλό μου σήμερα το πρωί... I FEEL GOOOOOOD!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου