Κυριακή, 28 Αυγούστου 2011

Μια ταινία και ένα μυθιστόρημα...

Κυριακή πρωί.. Ξυπνώ νωρίς.. Ντύνομαι, παίρνω το netbook και κατηφορίζω προς την παραλία... Σήμερα θα πιω τον καφέ μου εκεί και θα γράψω από εκεί... Κυριακή πρωί.. Δεν έχει πολύ ζέστη.. Που και που φυσάει ένα αεράκι... Κυριακή πρωί, μόνη στην παραλιακή.. Μια διαδρομή που ξεκίνησα από ψηλά και κατέληξε στην επιφάνεια της θάλασσας... 

Το χτεσινό  σαββατόβραδο επέλεξα πως να το περάσω... Είχα τελειώσει από νωρίς με τις υποχρεώσεις μου.. Επέλεξα να δω μια ταινία και να αρχίσω ένα καινούργιο μυθιστόρημα.. Πολύ φλώρικος τρόπος θα πουν κάποιοι... Μ' αρέσω έτσι.. Όποια/ος αντέχει ας με ακολουθήσει... 

Όχι οποιαδήποτε ταινία... Την μπλε από τα τρία χρώματα του Krzysztof Kieślowski.. Δεν ξέρω γιατί αλλά όλη την προηγούμενη εβδομάδα την είχα στο μυαλό μου... Λίγο το πρόσωπο της Juliette Binoche , λίγο οι ελάχιστοι αλλά απόλυτα εύστοχοι διάλογοι.. Δεν ήθελα να κλάψω και να πλαντάξω.. Ήθελα να συμπάσχω με το δράμα της πρωταγωνίστριας... Να νιώθω τον βουβό της πόνο... Να ταξιδέψω με την μουσική του Zbigniew Preisner... Να σκληραγωγηθώ όπως αυτή προσπαθεί να γίνει σκληρή και ειρωνική... 

Μέσα από χίλιες εικόνες... Τόσες ιστορίες ξετυλίγονται... Και εσύ θεατής... Λες, δεν θα ξεσπάσει; Πως αντέχει; Γιατί αντέχει; Έρχεται τότε το φινάλε και σου αποδεικνύει γιατί όλα αυτά... Αγαπάει.. Κι όταν αγαπάς δεν γίνεται να πράξεις διαφορετικά....

Το μυθιστόρημα που ξεκίνησα μετά την ταινία είναι το "Ανάμεσα στις πράξεις" της Βιρτζίνια Γουλφ.. Πόσο θέλω να χαθώ και να ταξιδέψω σε αυτές τις ατελείωτες μέρες της.. Ο χρόνος ορίζεται διαφορετικά.. Βλέπεις τόσα πράγματα σαν να ζεις μια ζωή... Μια τέτοια μέρα θέλω να ζήσω.. Από την αρχή έως το τέλος της... Κι ας μείνω για πάντα μόνη μου... Θα χαίρομαι που ταξιδεύω σε τέτοια μέρη.. Άραγε μπορείς να μοιράζεσαι με κάποια τέτοιες μέρες; Θα μπορέσει να αντιληφθεί το μεγαλείο τους; Το δικό σου μεγαλείο;  Την αγάπη σου;

Όλη την εβδομάδα, κάθε βράδυ έβαζα και άκουγα το φινάλε της μπλε.. Ταξίδευα.. Έφευγα.. Ένιωθα να με κατακλύζει αγάπη.. Η δική μου αγάπη... Έτσι όπως την νιώθω εγώ και όπως θα ήθελα να μου την δείχνουν... Παραθέτω τους στίχους του φινάλε καθώς και το βιντεάκι... 

"1Aκόμα κι αν ήξερα να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων μα και των αγγέλων, χωρίς όμως να έχω αγάπη, θα είχα γίνει χαλκός που βγάζει σκέτους ήχους ή τύμπανο που δημιουργεί μόνο ντόρο. 2Kι αν είχα το χάρισμα της προφητείας και κατανοούσα όλα τα μυστήρια και κατείχα όλη τη γνώση, κι αν είχα όλη την πίστη, έτσι που να μετατοπίζω βουνά, χωρίς όμως να έχω αγάπη, θα ήμουν ένα τίποτε. 3Kι αν ακόμα διένεμα όλα τα υπάρχοντά μου για να θρέψω τους πεινασμένους, κι αν παρέδιδα το σώμα μου να καεί στη φωτιά, χωρίς όμως να έχω αγάπη, δε θα με είχε ωφελήσει σε τίποτε.

   4H αγάπη μακροθυμεί, επιζητάει το καλό. H αγάπη δε φθονεί. H αγάπη δεν καυχησιολογεί, δεν αλαζονεύεται, 5δε φέρεται άπρεπα, δεν κυνηγάει το δικό της συμφέρον, δεν κυριεύεται από θυμό, δεν κρατά λογαριασμό για το κακό που της κάνουν, 6δε χαίρεται για την αδικία, αλλά μετέχει στη χαρά για την επικράτηση της αλήθειας. 7Όλα τα καλύπτει, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.
   8H αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει. Eνώ τα άλλα, είτε προφητείες είναι αυτές, θα καταργηθούν, είτε γλώσσες είναι, θα πάψουν, είτε γνώση, θα καταργηθεί. 9Γιατί μόνο ως ένα βαθμό γνωρίζουμε και ως ένα βαθμό προφητεύουμε. 10Mα όταν έρθει το τέλειο, τότε το ατελές θα καταργηθεί.
13Aυτά, λοιπόν, που μένουν τελικά, είναι η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Aυτά τα τρία, με κορυφαία τους, όμως, την αγάπη. "  - Α' Κορινθίους Κεφ. 13. 




Ps. Μπορείς να αγαπήσεις έτσι; 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου