Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

Ακρίδα...


Έχει μέρες που παρατηρώ στο μπαλκόνι μου μια ακρίδα... Είναι μικρή αλλά πεισματικά έχει καθίσει πάνω στον βασιλικό μου... Δεν την ενοχλώ.. Την παρατηρώ.. Σκέφτομαι πως αν δεν σε είχα γνωρίσει θα την σκότωνα αμέσως... Όμως σε έχω συναντήσει.. Δεν θα την σκότωνες.. Θα την άφηνες ή θα την έδιωχνες για να ζήσει ελεύθερα κάπου αλλού...

Κι όμως δεν την σκοτώνω... Εγώ που δεν θα έδειχνα έλεος ή οίκτο για κανένα πλάσμα.. Έμαθα μέσα από την πορεία μας να αγαπώ αυτά που πριν δεν λογάριαζα αν ζουν... Σταμάτησα να σκοτώνω... Σταμάτησα να σκοτώνω εμένα... Γύρισα με φρόντισα και με ετοίμασα.. Με ετοιμάζω συνεχώς για κάθε νέα μέρα.. Για ό,τι προκύψει.. Χωρίς να υπάρχει απώτερος σκοπός...

Κι ακρίδα είναι εκεί για να θυμίζει ότι δεν θα την σκότωνες.. Ότι πεισματικά αρνείσαι να εγκλωβιστείς σε οποιοδήποτε καλούπι.. Τελικά της μοιάζεις.. Μεγάλα άλματα.. Έχεις τον βασιλικό σου που νοιάζεσαι αλλά σε δευτερόλεπτα είσαι αλλού ελεύθερη... Η φυσική σου παρουσία με τις σκέψεις δεν συμβαδίζουν πάντα... Είσαι στον κήπο απέναντι αλλά σκέφτεσαι τον βασιλικό σου.. Αυτός το ξέρει.. Πλέον το ξέρει..

Ούτε εγώ την σκοτώνω.. Την κοιτώ.. Μαθαίνω να μην επιβάλλομαι... Την αφήνω να επιλέξει.. Καταλαβαίνω πως κάθε πλάσμα έχει δικές του ανάγκες... Τον ίσκιο του βασιλικού.. Μερικά φυλλαράκια του... Ίσως λίγο από το νερό που του δίνω...

Δεν ξέρω πως ξεδιψούν οι ακρίδες.. Θέλω να μάθω.. Θέλω να μπορέσω να αφήσω τον εαυτό μου ελεύθερο.. Να βγω από τα καλούπια που του έχω φτιάξει.. Να μπορέσω να κλέψω λίγο από το σάλτο της ακρίδας.. Να φύγω ψηλά.. Χωρίς να έχω υπολογίσει εκ των προτέρων το ύψος του άλματος ή το σημείο προσγείωσης.. Ας είναι όλα ακανόνιστα.. Ας φτάσω πολύ ψηλά.. Ας προσγειωθώ ανώμαλα.. Όπως και να έχει θέλω να το κάνω..

Δεν θέλω να την σκοτώσω.. Δεν θέλω να την δέσω μόνο με τον δικό μου βασιλικό.. Θέλω να έρχεται στον βασιλικό της όποτε θέλει.. Θέλω να παίρνει και να δίνει ότι θέλει.. Παλεύω να μην την σκοτώσω... Κατευνάζω τα πιο άγρια ένστικτα μου.. Μ' άρεσε το παιχνίδι όπου καθόριζες τις ζωές των άλλων... Τα είχες όλα υπό έλεγχο.. Αλλά πάντα στο τέλος καταλάβαινες πως δεν μπορέις να ορίσεις καμία ζωή.. Καμία σκέψη.. Κανένα μυαλό.. Φυλακίζονται οι ακρίδες, Μαρία;

Δεν θα την σκοτώσω.. Θα την αφήσω να συνυπάρξει με τον βασιλικό μου.. Δεν θα ορίσω εγώ την μοίρα τους.. Δεν θα κάνω εικασίες.. Δεν θα φτιάχνω πλάνα στο μυαλό μου.. Δεν θα την εμποδίσω να πάει σε άλλους βασιλικούς... Θα βρει πολλούς.. Θα διαλέξει αυτόν που την κάνει να νιώθει ελεύθερη και δυνατή..

Αυτό που μου μένει να κάνω είναι να τον ποτίζω.. Να τον φροντίζω.. Να τον ομορφαίνω μέσα και έξω... Τα άλλα θα τα φέρει ο χρόνος χωρίς πρόγραμμα και χωρίς ταμπέλες...


Ps.  Γαλλικά δεν ξέρω.. Βρήκα όμως την μετάφραση και νομίζω πως αυτό εδώ ταιριάζει απόλυτα.. Maria Callas - Carmen Habanera  

Εδώ στα γαλλικά και στα αγγλικά..
 http://classicalmusic.about.com/od/opera/qt/habaneralyrics.htm

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου