Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

Απόγευμα στο μπαλκόνι...


Μέρες κι αυτές.. Μία νιώθω έτσι μία αλλιώς.. Με χάνω με βρίσκω.. Το μόνο σίγουρο είναι πως γράφω.. Ανεξάρτητα με το που αναφέρομαι, γράφω και νιώθω καλά... Αυτό μετράει.. Εκείνο το βράδυ μπερδεύτηκα.. Με έβαλα σε σκέψεις.. Ας το πάρω από την αρχή...


Την άλλη μέρα της συνάντησης ένιωθα περίεργα.. Ένας απερίγραπτος ενθουσιασμός.. Σαν να μην είχε προηγηθεί τίποτα.. Δεν ξέρω τι με είχε πιάσει.. Ήρθε το βράδυ και μπήκε το μυαλό στην θέση του... Σε ανύποπτο χρόνο και ενώ διάβαζα το βιβλίο της Βιρτζίνια Γούλφ , πιάνω το κεφάλι μου.. “Τι κάνεις;”, μου λέω.. “Ξέχασες τόσο γρήγορα;”..

Όχι.. Δεν ξέχασα.. Η αλήθεια είναι ότι το μυαλό ταξίδευε.. Έβλεπα εμάς ξανά μαζί.. Να περνάμε καλά.. Όπως πριν.. Να σε έχω δίπλα μου.. Να είμαστε μια χαρά.. Να ζήσουμε για πάντα μαζί όπως μου έλεγες το βράδυ πριν φύγεις... Σαν να μην έγιναν όλα αυτά.. Σαν να τα έσβησε κάποιος.. Όμως....

Εκεί που ξαπλώναμε μαζί ξάπλωσα μόνη μου... Εκεί ακριβώς είδα το πρόσωπο σου.. Το οργισμένο εκείνο πρόσωπό σου.. Ήρθαν ξανά τα λόγια που είπες.. Έπιασα το πρόσωπο μου.. Δεν ξεχνιούνται αυτά.. Κάθε μου μέρα μου το θυμίζει.. Βλέπω τι έχω να αντιμετωπίσω και θυμάμαι εσένα που έφυγες για να τα αποφύγεις όλα αυτά.. Η πίεση με πλακώνει..

Γιατί όμως έπλασα εικόνες; Αφού ήξερα ότι και εκεί ψεύτικη θα ήσουν.. Δεν θα κράταγες για πολύ.. Ακόμα και στους φανταστικούς μας διαλόγους προσέχω τι σου λέω για να μην φύγεις λόγω των προβλημάτων μου.. Προσέχω για να μην δεις ότι έχω αδυναμίες.. Προσέχω για να μην με αφήσεις έτσι απλά μόνη ξανά..

Ως πότε θα προσέχω; Μέχρι να σε συγχωρέσω.. Κι αν σε συγχωρέσω; Μπορώ να σε εμπιστευτώ ξανά; Μπορώ να στηριχθώ ξανά σε σένα; Μπορώ να σε εμπιστευτώ; Σε ρωτάω; Μπορώ; Μπορώ να σε συγχωρέσω.. Το ερώτημα είναι άλλο.. Θέλω να σε συγχωρέσω; Αυτό δεν το ξέρω.. Πως να συγχωρέσεις την φτήνια αγάπη μου;

Και τώρα εσύ.. Που τόσο καιρό απλά ρούφαγα αχόρταγα την επικοινωνία μας.. Αυτά που δεν άντεξε τα άντεξες εσύ.. Ήσουν εκεί.. Κάθε μέρα.. Να με “ακούς”.. Υπομονετικά.. Με άφηνες να βγάζω τα πάντα χωρίς να ζητάς αντάλλαγμα.. Δεν ξέρω τι αντάλλαγμα να σου δώσω.. Αλήθεια ξεπληρώνεται αυτό;

Τώρα σου χαρίζω τα βράδια μου.. Τις στιγμές πριν βυθιστώ στα δικά μου όνειρα.. Αφήνομαι στις ατελείωτες μας συζητήσεις.. Χάνομαι και ξεχνώ την καθημερινότητα μου.. Αυτό μου έλειπε.. Καταλαβαίνεις και ακούς.. Κι εγώ δεν ξέρω τι μπορώ να σου δώσω.. Ξέρω τι θέλω όμως... Θέλω να σ' ακούω να προφέρεις τ' όνομα μου.. Όπως μόνο εσύ μπορείς..

Ps. Χρόνια πολλά για αύριο! ;-)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου