Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2011

Ο Ερωτευμένος Πολωνός...

Έχει περάσει καιρός από τότε που διάβασα ένα καινούργιο δικό της μυθιστόρημα. Τα τελευταία της βιβλία ήταν κυρίως μελέτες σου έδιναν τροφή για σκέψη. Με έκπληξη στις αρχές του καλοκαιριού είδα ότι κυκλοφόρησε νέο βιβλίο. Θα είχε ούτε μήνα που είχα διαβάσει το τελευταίο της. Μόλις μου δόθηκε η ευκαιρία το αγόρασα. Ναι, ήταν μυθιστόρημα.

Όπως λέει και στο πίσω μέρος του βιβλίου , η υπόθεση έχει να κάνει με μια γνωστή πρωταγωνίστρια του θεάτρου η οποία εξαφανίζεται μυστηριωδώς, για τους άλλους. Εννοείται πως πίσω από την εξαφάνιση της βρίσκεται ένας μεγάλος έρωτας..

Εδώ είναι η διαφορά του βιβλίου.. Οι χαρακτήρες περιγράφονται σε βάθος. Τους ζεις.. Σου θυμίζουν κάποιον γνωστό σου ή δικό σου άνθρωπο.. Η περιγραφή του έρωτα τους δεν είναι ούτε ανιαρή ούτε γλυκανάλατη.. Περιγράφει τις ερωτικές τους στιγμές με μαεστρία και τις διαφυλάττει ως κάτι ιερό..

Με λίγα λόγια ξεφεύγει από τα γνωστά τηλεοπτικό-μπεστσελερικά κλισέ! (Ήμαρτον, δεν υπάρχει τέτοια λέξη το ξέρω!) Ένα από τα σημεία που μου άρεσαν ήταν η αναφορά σε διάφορα θεατρικά..Την βοηθούσε προφανώς και η ιδιότητα της ηρωίδας της, αλλά οι συνεχείς αναφορές σε κάνουν να θέλεις να τα διαβάσεις το καθένα ξεχωριστά...

Όπως και στα προηγούμενα βιβλία της γίνεται αναφορά στο “Υπόγειο” του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.. Αυτό που έχω να πω είναι πως έτρεξα να το αγοράσω για να το μελετήσω με την ησυχία μου ολόκληρο...

Πέρα από την σε βάθος περιγραφή των χαρακτήρων υπάρχει και κάτι άλλο ακόμα πιο σημαντικό και ωραίο... Είναι ευτυχισμένοι.. Ευτυχία... Κανένα δράμα.. Κανένα δράμα όσον αφορά τον έρωτα τους.. Ε μέχρι να βρεθούν οι ήρωες μας πέρασαν και αυτοί τα δικά τους.. Μόλις όμως βρέθηκαν σαν να ξεκλείδωσαν όλα.. Σαν να πήραν όλα τον δρόμο τους, σαν να μην υπήρχε κανένα εμπόδιο..

Τολμά! Σε μια εποχή που τρεφόμαστε συνεχώς από τη μιζέρια μας τολμά να γράψει κάτι αισιόδοξο.. Κάτι για τον έρωτα.. Τον χωρίς πόνο και δράμα έρωτα.. Τον έρωτα που έρχεται και τα τακτοποιεί όλα..Θα πω ότι ξεπερνά και τον εαυτό της.. Στην πλειονότητα των γραπτών της μιλά για έρωτες που πονάνε.. (πχ. “Η μοναξιά είναι από χώμα” ) Ή για έρωτες που καταλήγουν αλλιώς (“Ντούλια”).

Κρατώ σφιχτά αυτήν την αισιοδοξία.. Θέλω να πιστέψω βαθιά σε αυτήν την ευτυχία... Την ανιδιοτελή.. Θα τελειώσω με δύο πράγματα..

Τα ζευγάρια που επικοινωνούν μιλούν χαμηλόφωνα, όπως αναφέρει στο βιβλίο η συγγραφέας... Αυτά που δεν επικοινωνούν μιλούν δυνατά για να ακουστούν.. Αλλά δεν είναι η ένταση της φωνής που θα τους βοηθήσει να ακουστούν ή να επιβληθούν.. Δυστυχώς..

Οι παλιές αγάπες δεν πάνε στον Παράδεισο.. Για να είναι παλιές σημαίνει πως δεν ήταν αληθινές..

Ότι αξίζει ούτε πονά ούτε είναι δύσκολο... Έρχεται και κάνει τα πάντα ευκολότερα, ομορφότερα και τους εμπλεκόμενους ακόμη δυνατότερους..

Ps. Αντέχεις τόση ευτυχία;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου