Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Doctor Who...

Έχει καιρό που είχα αρχίσει να βλέπω την εν λόγω σειρά.. Την είχα αφήσει κάποιο διάστημα και πριν μερικές μέρες την συνέχισα.. Ο λόγος που την συνέχισα (εκτός του ότι μου αρέσει) είναι ότι στην 5η ή 6η σαιζόν κάνει την εμφάνιση της η Alex Kingston.. Εντάξει! Αδυναμίες είναι αυτές... 

Την θυμάμαι από όταν ήμουν μικρή (ενώ αυτή δεν ήταν) στην σειρά ER.. Άλλο κόλλημα και αυτό.. Εν πάση περιπτώσει το θέμα μας είναι άλλη σειρά! Αφού λοιπόν με έπιασε η όρεξη να κάνω catch up , θα κάνω.. 

Τελειώνοντας η 2η σαιζόν, χάσαμε το ξανθό κοριτσάκι του Doctor...Κλάμα η δικιά σου! Ντάξει με δικαιολογώ γιατί είμαι και στις δύσκολες μέρες του μήνα και μια υπερευαισθησία πάντα μας βαράει κατακούτελα.. Το επόμενο ταξίδι στο χρόνο ο Doctor το έκανε μόνος.. Πριν την έναρξη της 3ης σαιζόν είχε ένα σπέσιαλ επεισόδιο.. Από εδώ εμπνεύστηκα το ποστ... 

Εν ολίγοις το επεισόδιο αφορά μια νύφη η οποία κατά ένα περίεργο τρόπο εξαφανίζεται πριν την δώσουν στον γαμπρό.. Όχι, δεν το βάζει στα πόδια αλλά την ρουφάει το Τάρντις (φώτο). Η νύφη είναι θεά! Μες την γκρίνια... Δεν βάζει γλώσσα μέσα της.. Πραγματικά και άγιος παίζει θα την έδενε και θα την φίμωνε.. Το θέμα είναι το φινάλε... 

Ο Doctor ήταν μόνος.. Της προτείνει αν θέλει να συνεχίσει τα ταξίδια μαζί του.. Να δει τόσα πράγματα.. Να ταξιδέψει στο χρόνο.. Φοβάται και αρνείται.. Θέλει να μείνει στην μικρή της πραγματικότητα.. Δεν μπορεί να δει πέρα από αυτήν.. Ο Doctor την αφήνει.. Θα συνεχίσει μόνος του.. Εξάλλου -είχε συνηθίσει; - είχε επιλέξει;-  να ταξιδεύει μόνος... Κι όμως η παρακάτω στιχομυθία με έβαλε σε σκέψεις...

Νύφη: Βρες κάποιον.
Doctor: Δεν χρειάζομαι κανέναν.
Νύφη:  Ναι, χρειάζεσαι.
Επειδή μερικές φορές... νομίζω πως
χρειάζεσαι κάποιον να σε σταματάει.


Χρειαζόμαστε κάποιον να μας σταματάει; Να μας οριοθετεί; Να μας κάνει να ξεφεύγουμε από τα μοναχικά μας ταξίδια; Να βγαίνουμε αραιά και που από το καβούκι μας; Μάλλον... Πρώτα όμως πρέπει να ταξιδέψουμε στον δικό μας χωροχρόνο μόνοι.. Να φτιάξουμε την δική μας πραγματικότητα.. Τότε θα μπορέσουμε να δεχτούμε το διαφορετικό και να πάμε και τον εαυτό μας ένα βήμα πιο μπροστά.. Πρέπει να το έχω γράψει πολλές φορές.. Μ'αρέσει όμως που από εντελώς διαφορετικά διαβάσματα και ερεθίσματα το συμπέρασμα είναι ίδιο...

Το δικό μου Τάρντις έχει χώρο για άλλο άτομο.. Είναι φτιαγμένο για να με ικανοποιεί στο έπακρο.. Μπορεί όμως να μεταμορφωθεί ή ακόμα και να δεχτεί κάποιες αλλαγές.. Το θέμα λοιπόν δεν είναι πως θα χωρέσει κάποια εκεί  αλλά ποια θα δεχτεί το διαφορετικό χωρίς να θέλει να αλλοιώσει το αυθεντικό... Κάποια για το Τάρντις μου;   :D 

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

Home sweet home...


Πέρασαν 47 μέρες... Ένας μήνας και κάτι... Επιτέλους μπορώ να πω ότι ναι τακτοποιήθηκαν όλα! Ό,τι ήταν να πάει στραβά πήγε και διορθώθηκε.. Δεν θα με βρει τίποτα άλλο!!  Ζεστό μπάνιο.. Αξία ανεκτίμητη...

Από την αρχή της εβδομάδας είχα ένα ωραίο φίλινκ.. Βγήκε... Δευτέρα συνάντηση για το pride της Θεσσαλονίκης.. Πολλές διαφορετικές γνώμες και απόψεις.. Θα δούμε που θα καταλήξει.. Ελπίζω σε κάτι όμορφο που θα μας καλύπτει όλους... 

Μετά έξοδος με φίλους... Μερικές μπύρες (πάει η δίαιτα!) και αρκετές ευχάριστες ώρες.. Κατάλαβα δύο πράγματα... Πρώτον , αν βγεις όταν το θες και το έχεις ανάγκη ,χωρίς να σε υποχρεώνεις να βγαίνεις καθημερινά γιατί έτσι πρέπει, τότε περνάς πολύ καλύτερα.. Δεύτερον, ενώ είχα πονοκέφαλο όλο το απόγευμα με τις μπύρες έστρωσε το κεφαλάκι! 

Χτες μου συνέδεσαν το αέριο.. Μύρισε χειμώνας.. Τι πιο όμορφο από το να απολαμβάνεις τον χώρο σου στο έπακρο.. Το βράδυ στο μπαλκόνι κάνει λίγο κρύο.. Ίσα που ξεμυτίζω για να κάνω ένα τσιγάρο.. Μ' αρέσει όμως.. Μ' αρέσει γιατί είμαι μόνη και αναμετριέμαι συνεχώς με τον εαυτό μου.. Πότε νικάω πότε χάνω.. Προσωρινά.. Πάντα βρίσκω το λάθος και νικώ ξανά.. Όμορφο! 

Η εβδομάδα δεν τελείωσε.. Στην μέση είμαστε... Έχουμε κι άλλα να δούμε και να κάνουμε! Πάω να χαθώ στα στενά της πόλης! 

PS. Για να χαμογελάσουμε.. Lizz Wright - My heart

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Σερφάροντας...


Ξύπνησα πρωί πρωί.. Καλή εβδομάδα μας.. Βρήκα ένα τέλειο video και δεν ήθελα να το μοιραστώ στο facebook... Νομίζω πως λίγοι βλέπουν τα videos εκεί.. Ελπίζω εσείς να το δείτε!

Το βρήκα στο tvxs.gr και είναι μια ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους..


"Δύο δέντρα έχουν φυτευτεί στην εξοχή, σε μικρή απόσταση από μια μεγαλούπολη και σε θέση τόσο κοντινή μεταξύ τους που θα μπορούσαν σχεδόν να ακουμπήσουν το ένα το άλλο. Ερωτεύονται και επιζητούν -όπως όλοι οι ερωτευμένοι- το χάδι. Επιχειρούν να έρθουν σε επαφή αλλά η φύση τους δεν αφήνει περιθώρια για ελπίδες. Οι ρίζες τους είναι βαθιές και θα τα κρατήσουν καθηλωμένα για καιρό. Παρόλα αυτά, ελπίζουν ότι καθώς τα χρόνια θα περνούν και τα κλαδιά τους θα μακραίνουν, θα έρθει η στιγμή που θα τα καταφέρουν. Με την ηλικία, όμως, αυξάνεται και η απειλή της καταστροφής τους...
Η αλληγορία του εικοσιδιάχρονου Ολλανδού αφορά στη διατήρηση του περιβάλλοντος αλλά και στις ανθρώπινες σχέσεις, όταν ριζωμένες προκαταλήψεις και συναισθήματα μας αποξενώνουν, αποτρέποντας την επαφή με τους αγαπημένους στη ζωή, μέχρι τη στιγμή που είναι πλέον πολύ αργά." 


Και το λινκ της πηγής : http://tvxs.gr/taxonomy/term/14 

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

Και οι επιστημόνισες μελαγχολούν....



Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει και γράφω μανιωδώς.. Δεν τα λέω σε φίλους.. Τα γράφω εδώ.. Να τα διαβάσουν άγνωστοι.. ίσως περιμένω ακόμα να τα διαβάσεις εσύ.. Δεν ξέρω...

Άνοιξα το βιβλίο και το έκλεισα αμέσως.. Σε 20 μέρες δίνω.. Έβγαλα τα γυαλιά μου.. Βγήκα στο μπαλκόνι.. Τι υπέροχο βράδυ.. Ήθελα να βγω αλλά δεν ήθελα να δω κανέναν.. 

Κατέβηκα και πήρα καπνό.. Κάπνισα ξανά... Άνοιξα μια μπύρα.. Και δεύτερη.. Ένα ποτήρι.. Καπνίζω στο μπαλκόνι.. Βλέπω τις γάτες της γειτονιάς.. Κρυώνω.. Μπαίνω μέσα..

Δύσκολα τα βράδια.. Το άγχος με καταβάλει.. Η μέρα περνά πιο όμορφα.. Το σπίτι είναι φωτεινό.. Το βράδυ κάτι με πλακώνει.. 

Μουσική... Γερές ρουφηξιές.. Και το αλκοόλ με σβήνει.. Άγχος.. Δύο τραγούδια ακούω.. Το ένα μου θυμίζει αυτήν που με δημιούργησε.. Που ποτέ , ό,τι κι αν κάνω δεν θα είναι αρκετό.. Παράπονο- Ξενιτιά... Πως μ' αγαπάς δεν είπες και το έχω παράπονο.. Να παρακαλάς για ένα καλό λόγο...

Το άλλο θυμίζει εσένα.. Δεν μπορώ να στο πω.. Δεν μπορώ να στο γράψω.. Πληρώνω αυτό που ζήτησα.. Με την ελπίδα να το ακούσεις...




Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

Στιγμές της πόλης...

Τρεις εικόνες... Τρία σημεία της πόλης... Τρεις ιστορίες ..

Έξι άτομα.. Έξι χαρακτήρες... Έξι ζευγάρια μάτια...

Μια γνωριμία... Ένας καφές..Ένας χωρισμός... 

Στο λεωφορείο...

Κάθεσαι παρά δίπλα και τους κοιτάς.. Αυτή ανέβηκε στην επόμενη στάση από εσένα... Αυτός στην μεθεπόμενη από αυτήν.. Αυτή είναι ντυμένη κλασσικά και με επιμέλεια.. Νέα.. Την κάνεις η για καθηγήτρια ή για δικηγόρο.. Κάτι τέτοιο σου βγάζει.. Αυτός προσπαθεί να ακυρώσει το εισιτήριο.. Δεν τα καταφέρνει. Το παίρνει αυτή.. Τον βοηθά.. 

Έχει το στυλ του επιμελώς ατιμέλητου... Ενθουσιάζεται με την ευγένεια της.. Σαν φιγούρες ταιριάζουν.. Περιμένεις να δεις την επόμενη κίνηση.. Της λέει ευχαριστώ.. Σχολιάζουν το ακυρωτικό μηχάνημα.. Αμηχανία.. Βλέπεις στο πρόσωπο του ότι θέλει να την ρωτήσει κάτι... Να ανοίξει κουβέντα.. Δεν τολμά... Δαγκώνεται.. Άραγε θα έχει την ευκαιρία να την γνωρίσει ποτέ; Σε ποια στάση κατεβαίνει; Γιατί δεν την ρωτάω; Ίσως να σκέφτεται αυτός.. 

Αυτή δεν κάνει κίνηση.. Ή μήπως έκανε την δική της και τώρα περιμένει αυτόν; Έφτασε η στάση της.. Κατεβαίνει.. Θα τον ξαναδεί; Τι θα μπορούσε να συμβεί αν απλά την ρώταγε κάτι; Τουλάχιστον παίρνουν το ίδιο λεωφορείο.. Μπορεί να ξαναβρεθούν.. 

Στο πολυκατάστημα....

Περιμένεις στην ουρά για την τεχνική υποστήριξη.. Δίπλα σου ένα ζευγάρι.. Αυτός είναι μεγαλύτερος της.. Έχει κιόλας αρχίσει να γκριζάρει.. Αυτή πιο νεαρή.. Έχει την φρεσκάδα των 20 πάνω της.. Χαζεύει αυτός τα βιντεοπαιχνίδια.. Αλήθεια γιατί την έφερε εδώ κάτω; Άραγε την ενδιαφέρουν όλα αυτά; Μήπως δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει; Έφτασε η σχέση τους στο σημείο κορεσμού της; 

Μετανιώνει που είναι στα παιχνίδια και την ρωτάει αν θέλει να πάνε για καφέ.. Αν και μεσημέρι φαίνεται πως ξύπνησε τώρα.. Αυτή απαντά πως πρέπει να γυρίσει σπίτι, σημάδι πως μένει με γονείς, και αν θέλει να πάνε αργότερα για καφέ.. Αυτός επιμένει..Όχι με άσχημο τρόπο.. Περισσότερο με το στυλ του δεν έχω να κάνω κάτι, δεν ξέρω που να σκοτώσω την ώρα μου ας πάμε για καφέ... 

Τι να έκαναν μετά; Τον ακολούθησε; Πήγε μόνος για καφέ; Τελικά αγόρασε παιχνίδι; Δεν έπρεπε να την φέρει εκεί.. Την χάνει έτσι.. Δεν το βλέπει.. Ας την ελεύθερη.. Δεν θα πάθει τίποτα, απλά εσύ θα έχεις περισσότερο χρόνο για τον εαυτό σου... Αλήθεια πόσο μας τρομάζει αυτό; 

Στο δρόμο...

Είναι θυμωμένη.. Φωνάζει.. Έχει κοκκινίσει... Ο άλλος απλά έχει σκυμμένο το κεφάλι και σιωπαίνει.. Συνεχίζει να φωνάζει.. Να ζητά το δίκιο της.. Έχει δίκιο.. Δεν ξέρει πως να το κερδίσει..  Του φωνάζει και του λέει να μιλάει.. Την παρατηρώ και θέλω να την ρωτήσω αν αυτή του μιλάει.. Καλύτερα να μην ανακατευτώ.. Τον λέει δειλό.. Ότι δεν διεκδικεί τίποτα.. Αυτός απλά την επιβεβαιώνει με την στάση του.. Παραίτηση...

Κάνει να φύγει.. Σηκώνει αυτός το κεφάλι.. Κάτι ψελλίζει.. Γυρνά και του φωνάζει, «Μίλα μου δυνατά!».. Ξανά το κεφάλι κάτω.. Ευνουχισμός; Ηττοπάθεια; Δεν της απαντά.. Θυμώνει περισσότερο.. Περιμένει μιαν απάντηση.. Κάτι! Τώρα! Μίλα! Φωνάζει... Το κεφάλι κάτω.. Ντρέπεται; Δεν έχει να πει κάτι; Φοβάται; Πάει να την αγκαλιάσει...Τον σπρώχνει.. Ανοίγει την τσάντα και φεύγει...

Ένα ζευγάρι κλειδιά πεταμένα στα πόδια του με φόντο μια εκκλησία... Αν μίλαγε ίσως «να πέρναγαν το κατώφλι»...



PS. News of the week: 1984, Κοκκινιστό μοσχαράκι και Somebody that I used to know...

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Περιμένοντας την βροχή...

Από χτες περίμενα να βρέξει.. Το έλεγαν στα δελτία καιρού, στο έλεγε και ο ουρανός όταν τον κοιτούσες... Μ' αρέσει η βροχή.. Μ' αρέσει το φθινόπωρο.. Μ' αρέσουν όσα τραγούδια μιλάνε για βροχή..

Χτες λοιπόν έπιασα και διάβασα το βιβλίο της Βαμβουνάκη που αγόρασα τις προάλλες.. "Ο Κύκνος και αυτός" είναι ο τίτλος του.. Το δεύτερο κατά σειρά βιβλίο που έχει γράψει... 

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο κάθε βιβλίο της ταιριάζει με την εκάστοτε κατάστασή μου.. Η αλήθεια είναι πως όταν τα αγοράζω δεν διαβάζω περιλήψεις.. Κοιτάζω απλώς τον τίτλο να δω αν δεν το έχω διαβάσει και το παίρνω.. Άρα το σύμπαν έχει συνωμοτήσει και τα φέρνει στο διάβα μου.. 

Το αμέσως προηγούμενο που είχα διαβάσει λεγόταν "Η κραταιά αγάπη".. Όταν το διάβαζα ένιωθα πως θα έρθει το τέλος της δικής μου σχέσης.. Δεν υπήρχε ταύτιση χαρακτήρων ούτε καν της ιστορίας.. Απλά υπήρχε έντονα αυτή η αίσθηση.. Ο ήρωας του βιβλίου την αγάπησε παράφορα.. Της έδωσε τα πάντα.. Αυτή τα αρνήθηκε και έφυγε.. Αχάριστη , θα πουν οι πολλοί αμέσως... 

Θα αναρωτηθεί κανείς αν δεν τα ήθελε πραγματικά όλα αυτά; Αν ποτέ δεν κατάλαβε ο ήρωας μας τι πραγματικά ζητούσε αυτή και την έπνιξε στο πολύ του; Αλήθεια καθόμαστε να σκεφτούμε τι ΘΕΛΕΙ ο άλλος; Τι έχει ανάγκη; Δεν έχουν όλοι τις ίδιες ανάγκες με εμάς και δεν είναι δεκτικοί σε όλα.. Δεν χαίρονται όλοι με όσα κάνουν εμάς χαρούμενους... Άλλοτε το λίγο και ουσιαστικό  ξεπερνά το πολύ και φλυαρώδες.. 

Το χτεσινό βιβλίο ήταν στην απέναντι όχθη... Ο ήρωας μας είχε οικογένεια αλλά ζούσε σε έναν δικό του μοναχικό κόσμο.. Κανείς γύρω του δεν ήξερε τι είναι πραγματικά.. Τον περιφρονούσαν μέχρι τον θάνατο του , ο οποίος ήρθε ως λύτρωση για αυτούς.. Τότε έμαθαν τι ήταν πραγματικά και πόσο σπουδαίο τον θεωρούσαν κάποιοι άγνωστοι.. Ξέρουμε ποιον έχουμε δίπλα μας; Ρωτάμε τα κρυφά του όνειρα; Ρωτάμε τι σκέφτεται πριν κοιμηθεί; Ρωτάμε τι του αρέσει πραγματικά; Ή απλά μόλις δούμε κάτι διαφορετικό τον λέμε τρελό, παράξενο και περίεργο; 

Κάποτε μ' άρεσε να θεωρούμε περίεργη.. Στις σχέσεις μου , στις φιλίες μου , γενικά παντού.. Μετά αντιλήφθηκα πως πρέπει να αποβάλλω αυτήν την μανία περιφρόνησης για να καταφέρω να πάω μπροστά.. Πήγα.. Ένα απόσπασμα του βιβλίου...

"...Μπορεί να έχεις την ωραιότερη ιδέα της Γης. Μια ιδέα παγκόσμια , σωτήρια να σε καίει και να σε παρασέρνει ψηλά. Και στην προσωπική σου ζωή, ένα μικρό, γελοίο εμπόδιο, να σου βάζει τρικλοποδιά και να σ' εξευτελίζει. Να σε καταδικάζει σε μια καθημερινότητα που όχι μόνο δεν εγκρίνεις μα που περιφρονείς μέχρι θανάτου. Και να τη συνεχίζεις... " 

Ξύπνησα νωρίς από την βροχή και από τις γυναίκες της γειτονιάς που φώναζαν η μία την άλλη για τα απλωμένα ρούχα. Μου έκανα καφέ ζεστό.. Μου αρέσει να με περιποιούμαι.. Μου αρέσει να ξυπνάω μόνη.. Μου αρέσει να έχω την ελευθερία να σε σκέφτομαι όποτε θέλω χωρίς να ξέρεις τίποτα εσύ.. Μου αρέσει να χάνομαι και να ταξιδεύω στα διαβάσματα μου.. Δεν μπορώ την αναβλητικότητα γιατί υπήρξα ελεεινά  αναβλητική.. Δεν αντέχω την ανευθυνότητα.. Δεν αντέχω την ψευτιά.. Δεν αντέχω την υποκρισία.. Δεν αντέχω τις σχέσεις ψυχολογικής εξάρτησης.. 

Δεν ξέρω από τι υλικό είναι φτιαγμένη η μοναξιά. Το μόνο που ξέρω είναι πως είναι επιλογή πια για μένα γιατί ο δρόμος είναι μακρύς... 

Ps. Πέρασε ένας μήνας... Ο χορός της Αϊσέ..

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Chatting or Cheating?

Μετά από αιώνες επισκέφθηκα σήμερα ένα chat room γνωστού λεσβιακού site. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...

Ξύπνησα πρωί. Θα 'ταν 9:00. Καλέ δεν είχα να πάω στην εκκλησία απλά προσπαθώ να εκμεταλλεύομαι τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Λοιπόν, στην συνέχεια πήρα πρωινό, δύο επεισόδια αμερικάνικης σειράς και κάποιες δουλειές του σπιτιού. Μετά κατευθείαν διάβασμα...

Εκεί κατά το μεσημέρι που λες ξαπλώνω και είμαι ανάμεσα στο να χαζέψω στον υπολογιστή , να διαβάσω κάτι ή να σκεφτώ τα χτεσινά.

Δύσκολη μέρα η χτεσινή. Και για τις δυο μας. Ακόμη δεν έχει ξεπλυθεί από πάνω μου. Είπα να μην την σκαλίσω άλλο και απλά να αφεθώ στο σύμπαν και σε ό,τι αυτό μου φέρει. Άνοιξα τον υπολογιστή. 

Μπήκα στο chat με σκοπό να πω 2 βλακείες και να περάσω μία ώρα χαλαρή. Βρήκα μια παλιά φίλη η οποία δεν πρέπει να με κατάλαβε... Μα τόσο πολύ άλλαξα; Κι όμως ήταν σαν να μπαίνω σε γνώριμο μέρος.. Τίποτα δεν άλλαξε.. Ίδια nicknames, ίδιες νοοτροπίες , ίδιοι διάλογοι..

Έρχεται το πρώτο πριβέ.. Μετά τις χαιρετούρες λες ηλικία.. 26 εσύ 35 αυτή.. Πρώτο χαστούκι.. Μέτα σκέφτεται η άλλη πως έχει μια ακόμη ευκαιρία και σε ρωτάει από που είσαι.. Αθήνα αυτή Θεσσαλονίκη εσύ... Δεν ξαναμιλάει.. Έτσι απλά και γρήγορα διαγράφεις την μία και πας στην από κάτω.. Δεν μου κάνεις μαντάμ.. Θέλω ρομάντζα.. Θέλω να ζήσω τον έρωτα μέσα στο chat.. Μωρέ καλό να στο λέει μια 20χρονη, αλλά όταν η άλλη κοντεύει τα 40 .....

Είναι κόσμος εκεί έξω που δεν έχει άλλη συντροφιά.. Κάποτε ήμουν και εγώ μία από αυτούς.. Πάνε 2 χρονιά και ίσως παραπάνω που τα έκοψα τα πολλά πολλά.. Έχανα ώρες και ώρες... Γνωριμίες.. Κουτσομπολιά.. Μαλλιοτραβήγματα.. Γκόμενες.. Απιστίες.. Ότι συμβαίνει στον έξω κόσμο απλά ένα κλικ πιο μεγενθυμένο .. 

Κάποτε σε μια συζήτηση μου είχε πει μια φίλη , αναφερόμενη σε άσχετο περιστατικό, ότι "για να το έκανες θα σου έκανε καλό τότε".. Είχε δίκιο.. Κάτι θα μου έδινε.. Πλέον βαριέμαι και να διαβάσω την λίστα με τα nicknames...Είχα ανάγκη να ανοίγω τον υπολογιστή και να ξέρω πως με περιμένει μια "παρέα" σε ένα "δωμάτιο".. Σαν να πήγαινα στην καφετέρια και να με περίμεναν.. Είχα ανάγκη να νιώθω κάποια ή να με ακούν κάποιες.. Είχα ανάγκη τις ψευτοσχέσεις και τις αγαπούλες.. 

Τώρα όμως; Κάπου εδώ με το πέρας των χρόνων κατάλαβα πως καλύτερα μόνη με ένα βιβλίο παρά με "φανταστικούς" φίλους , εικονικά δωμάτια και ατέρμονες συζητήσεις.. Γιατί μπήκα τότε σήμερα; Για να με δοκιμάσω.. Να δω αν μπορώ να "ψαρέψω" κάποια για να βγω έστω για ένα ποτό.. Να ξεχαστώ.. Ούτε που το προσπάθησα... Το έκλεισα στα 5 λεπτά.. Δεν ξεχνάς κάτι όμορφο και σπουδαίο με κάτι μικρό.. Από την σύγκριση και μόνο γίνεται μικροσκοπικό.. 

Ας είναι.. Ας συνεχίσουν μιλούν.. Ίσως κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους.. Μερικές το ξέρουν, άλλες θα το ανακαλύψουν και άλλες δεν θα το μάθουν ποτέ..Νικήτρια είναι αυτή που μπορεί να ζήσει με τον εαυτό της καλά.. Να τον φροντίζει και το σύμπαν θα την ανταμείψει... 

The truth is out there... 

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

I need a heroooooooooooooooo!

Τρία τραγούδια.. Τρεις (αν μπορούν να μετρηθούν) διαθέσεις...Ξεκινάμε;

I need a hero! Με όλα όσα συνέβησαν το καλοκαίρι τούτο έφτασα στο σημείο να αναζητώ την δική μου Wonder Woman.. Ε και με μια Souperwoman θα βολευόμουν.. Λοιπόν.. Το κερασάκι στην τούρτα της γκαντεμιάς μου ήταν ότι κάηκε η οθόνη... Ντάξει πήρα καινούργια αλλά  συνειδητοποίησα ότι χρειάζομαι αναβάθμιση.. Δεν είναι κακό..

Αναβάθμιση του μέσα, αναβάθμιση του σπιτιού, αναβάθμιση του πισιού.. Τρίτωσε! Το μέσα που λες αναβαθμίζεται.. Να προχτές πήγα στην πρωτοπορία και πήρα πάλι καμιά 10αριά βιβλία.. Χα! Θα τα διαβάσω ντε.. Πήρα το 1984 που είχε λυσσάξει μια φίλη μου να το διαβάσω.. Πήρα το Όρλαντο της Βιρτζίνια Γουλφ (ναι, το ξέρω, τα θέλει ο κώλος μου) και εννοείται πως πήρα και ένα της Βαμβουνάκη.. Την παρολίγον δεκάδα συμπλήρωσαν κάποια που ήταν σε προσφορά... Αυτά.. Βγήκα από το κατάστημα με ένα χαμόγελο νααααααααα! Βέβαια μεγαλύτερο χαμόγελο παίζει να είχε η πωλήτρια! 

Πριν λίγο έκανα το τελευταίο τσιγάρο από τον καπνό που είχα αγοράσει.. Νιώθω σαν καμινάδα.. Το ξεσυνήθισα το ρημάδι.. Δεν θα ξαναπάρω καπνό. Με χάλασε! Μέσα στους καπνούς λοιπόν κρέμασα και τις κουρτίνες.. Αφού μου πήρε κάνα μισάωρο να καταλάβω πως λειτουργεί ο σιδηρόδρομος.. Τα κατάφερα! Ωραιότατες και καθαρές κουρτίνες και από το σπίτι λείπει μόνο το ζεστό νερό.. Ίσως και μια ζεστή παρουσία.. Θα δείξει.. 

Είδες που νόμιζα πως χρειαζόμουν έναν υπερήρωα για να με βοηθήσει; Τσουκου τσουκου τα κατάφερα.. Λίγο το ένα λίγο το άλλο ήρθαν και έστρωσαν όλα.. Είχα καιρό να περάσω τόσο χρόνο με εμένα.. Δεν τον αξιοποίησα εντελώς.. Υπήρχαν ώρες κενές.. Μπορεί κάπου να χρειάζοταν κι αυτές.. Μ' αρέσει όμως που κατάλαβα.. Το τι κατάλαβα θα στο πω από κοντά.. ;-) 

Dance me to the end of love... Το απόγευμα μου ήταν γεμάτο με αυτήν την μελωδία.. Ένιωθα πως ήθελα να χορέψω.. Δεν ξέρω αν μπορέσω να το κάνω αυτό.. Νιώθω όμως πως θέλω λιγάκι να φύγω από τα συνηθισμένα.. Ένα τσικ ρε παιδί μου.. Ταρακούνησε με λιγάκι.. Βγάλε με από το καβούκι μου..  Θα βγάλω τα γυαλιά μου, θα φορέσω τα καλά μου και θα έρθω να χορέψουμε.. 

Δεν ξέρω αν φτάσουμε στο τέλος της αγάπης που λέει .. Ξέρω πως θέλω να φτάσω στα όρια μου.. Με την καλή έννοια.. Άραγε τι μετράει; Το συναίσθημα ή η λογική; Η ταύτιση ή η ομορφιά του διαφορετικού; Με τι άραγε είμαστε πλήρεις; Ή πάντα κάτι θα λείπει και θα το αναζητούμε σε τρίτο άτομο;  Δεν ξέρω... Εγώ απλά να χορέψω θέλω.. Μη με σκοτίζεις! 

Μια αγάπη μικρή...  Απλά μην σταματάς.. Για όσο πάει.. Το ξέρεις.. Μην σταματάς.. 

Ps.  Αυτό είναι σίγουρο..  http://www.youtube.com/watch?v=bjthCx79orE...
Το ποιος ποιανού δεν ξέρουμε... 

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2011

Λόγια Πανσελήνου...

Βιαστικά φτιάχνεις τα πράγματα σου.. Δεν θες να αργήσεις.. Θα πάρεις το τρένο και θα φύγεις.. Ποιο τρένο; Δεν ξέρεις ακόμη.. Ίσως τον 9 και 10.. Που θα πας; Έχει φεγγάρι απόψε.. Δεν θες να το δεις;

Μην κλειστείς σε ένα βαγόνι.. Μην φυλακίζεσαι.. Βρες τρόπο να πετάξεις.. Ψηλά.. Δεν μπορείς; Τι σε κρατάει; Τα σχοινιά... Κόψ' τα.. 

Τι άλλο σε εμποδίζει; Κάτι μέσα σου; Ναι, ξέρω.. Το μωρό... Ζεις μαζί του.. Μεγαλώνει μαζί σου.. Το θρέφεις.. Σου κρατάει συντροφιά αλλά σε κρατάει πίσω.. Κάν' το να ωριμάσει...

Μετά κοιτάς γύρω.. Που είσαι; Ακόμη σπίτι; Τι κοιτάς; Την κουζίνα.. Μία στοίβα με συνταγές μαγειρικής... Έχεις περιέργεια να δοκιμάσεις καινούργιες; Βέβαια έχεις.. Πάντα θα έχεις.. Από μικρή σου άρεσε μες την κουζίνα μόνη... 

Πάλι κοιτάς την ώρα; Έχεις καιρό.. Σκέφτεσαι να βγεις; Σε περιμένουν στο καπηλειό.. Ήταν όμορφο εκείνο τον παλιό καιρό.. Τώρα όμως απλά θα κάτσεις στην γωνιά να τα πιεις για 2 χείλη βυσσινιά... Δεν θες να πας.. 

Βγες στο μπαλκόνι να δεις.. Δες την πόλη μέσα από τα μάτια σου... Σταμάτα να την βλέπεις μέσα από τα δικά της μάτια.. Είσαι μόνη .. Απόλαυσε το.. Ανάβεις τσιγάρο.. Φυσάς τον καπνό.. Φύσα ψυχή μου...

Άραγε ποιο είναι το παράπονο σου; Η ξενιτιά θα πεις... Στάσου να σκεφτείς μια στιγμή.. Δεν θες.. Ξέρεις.. Από πάντα μια ξενιτιά.. Ένα φεύγω.. Από μία πόλη.. Από μερικούς ανθρώπους.. Από εσένα.. Από εμένα.. Και για πόσο ακόμα θα φεύγεις; Για όσο χρειαστεί, απαντάς.. 

Τι ευχόσουν πριν καιρό; Α, ναι.. Αν ήταν το έδαφος σου πρόσφορο.. Ε και; Θα έφτιαχνα μια πίστα από φώσφορο.. Δεν ήταν το δικό της.. Βρήκες όμως άλλο.. Μήπως το δικό σου δεν ήταν πρόσφορο; Την σκότωσες.. Σβήνεις το τσιγάρο.. 

Παραιτούμαι, λες... Αδειάζεις την βαλίτσα.. Όχι.. Την γεμίζεις ξανά.. Και δικαίωμα δεν έχω πια; Γαμώτο.. Μην βρίζεις, σου φωνάζεις.. Αυτό σε πονά.. Γυρνάς την πλάτη.. Κάνεις να γυρίσεις ξανά.. Σταματάς... 

Κλείνεις τα παράθυρα.. Κλείνεις τα φώτα.. Έτοιμη η βαλίτσα.. Κοιτάς γύρω.. Μια τελευταία ματιά.. Α, ναι.. Δεν γίνεται να μείνει έτσι.. "Γιατί; ", σε ρωτάει. Απλά σκεπάζεις τον καθρέφτη και φεύγεις... 


Ps. Χτες μετά από 15 μήνες αγόρασα ξανά καπνό.. 

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Ξύπνησα κεφάτη το πρωί...

...έδιωξα από πάνω μου την γκρίνια... Όπως λέει και το άσμα της Τάνιας..Ξύπνησα με αυτό το τραγούδι και το μοιράστηκα με αγαπημένα πρόσωπα...  Μέρα και αυτή.. Διάβασμα όλη μέρα.. Το μεσημέρι ένα διάλειμμα για Star Wars και τώρα άραγμα με μπύρα στο ωραίο μου μπαλκόνι...

Μόνη είμαι... Πρέπει να το συνηθίσω για κάποιο καιρό αυτό.. Πάντως γάτα δεν θα πάρω όπως έκανε μια φίλη μου.. Δεν θα δηλωθώ ακόμη γεροντοκόρη.. Διάλειμμα είναι και το τωρινό ποστ.. Σε λίγο με περιμένει το διάβασμα... Έχουν μείνει κάτι μερεμέτια που αν δεν γίνουν δεν θα μπορώ να κοιμηθώ.. Ναι, όπως όταν έχεις πιάτα άπλυτα και ξυπνάς για να τα πλύνεις ένα πράγμα.. 

Χαλαρώνω και σκέφτομαι.. Απολαμβάνω απλές στιγμές.. Να σου πω τι βλέπω; Εκ δεξιών μου είναι κάτι κυρίες από το απόγευμα στο μπαλκόνι και πίνουν καφέ.. Ξέρεις οι τυπικές Κυριακάτικες επισκέψεις.. Ακριβώς απέναντι έχω τον υπέροχο γείτονα που στολίζει τα βράδια μας με κλασσική μουσική, ενώ δίπλα του υπάρχει ένα διαμέρισμα που θέλω να του κλέψω την κουζίνα!Α! Σχόλασε το πανηγύρι.. Γενέθλια είχε κάποιος από την οικογένεια.. Αύριο ανοίγουν τα σχολεία λέει η μικρή... "Πως θα κάνουμε μάθημα χωρίς βιβλία;", ρωτάει... Έλα μου ντε... 

Θυμάμαι μια συζήτηση που είχα με μια φίλη μου τις προάλλες.. Πόσο αχάριστοι είμαστε; Δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε τα πιο απλά πράγματα... Της είχαν συμβεί κάποια τραγικά περιστατικά.. Απρόσμενοι θάνατοι.. Σε έχω δίπλα μου και λέω πως βαριέμαι ή θέλω να σε διώξω.. Δεν σκέφτομαι πως ίσως δεν σε ξαναδώ.. Δεν το εκτιμώ.. Το έχω δεδομένο.. Και όταν το χάσω μετανιώνω για τα ίσως και αν.. Εμ, φίλε μου δεν έχει τέτοια,.. Ζήσε τα για να μην μείνεις με το "αν"... Αλλά δεν θα μαυρίσουμε τις ψυχές μας... Το έχει λίγο αυτή η καταραμένη μέρα.. 

Αλήθεια τι μας πιάνει όταν νιώθουμε πως χάνουμε κάτι; Μπορεί πριν να ήμασταν χαλαροί.. Μπορεί να έκανες χίλιες δύο βλακείες κατά την διάρκεια της μέρας.. Το έπαιζες αδιάφορη και κουλ... Μπορεί και να ήσουν.. Μπορεί και να μην ενδιαφερόσουν.. Αλλά τώρα λυσσάς.. Είναι η απόρριψη; Είναι ο εγωισμός; Είναι ότι δεν θες να δεις τα προβλήματα σου και απλά αναλώνεσαι σε κάτι που ξέρεις ότι μόνο σε θεωρητικό επίπεδο θα μείνει; Ας είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας.. Ας κάνω την αρχή..

Με βαρέθηκα να ονειροβατώ.. Μ' αρέσει να ονειρεύομαι και μ'αρέσει που βρίσκεσαι στα όνειρα μου.. Όμως δεν ζούμε μέσα στα όνειρα.. Ζούμε στην απλή καθημερινότητα προσπαθώντας να εκπληρώσουμε τα όνειρα μας.. Άλλο λοιπόν να σχεδιάζω μελλοντικά και άλλο να σπαταλάω την μέρα μου με τόσο έντονες σκέψεις που τείνω να τις πιστέψω.. 

Βήμα πρώτο, διάβασμα... Ο πρώτος στόχος είναι να μπω στο ρημάδι το μεταπτυχιακό που τόσο το έχω πει και θελήσει που φοβάμαι πως το γκαντεμιάζω.. Για να μπω πρέπει να διαβάσω.. Δεν θα μπω επειδή είμαι όμορφη.. Για να διαβάσω πρέπει να έχω καθαρό μυαλό.. Μα και βέβαια έχω και μου κάνει καλό αυτό που γίνεται αλλά όταν είσαι φυγόπονος βρίσκεις χίλιες σκέψεις να κάνεις! Τέλος αυτό! Δεν κάνει καλό! Η πραγματικότητα επιβάλλει διάβασμα.. Τα άλλα θα έρθουν.. Όλες οι επιτυχίες και τα επιτεύγματα έρχονται εν καιρώ και όχι εν μία νυκτί... 

Βήμα δεύτερο, ηρεμία και υπομονή... Άραγε μπορούμε να το διδαχθούμε αυτό ή πρέπει να το καλλιεργήσουμε μόνοι μας; Και σε ρωτάω ρε φίλη με το χαζομπλογκ, "ξέρεις τι θέλεις;"... Όπως λέει και η φίλη μου η Σ. "Είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου;" Χαλάρωσε ρε παιδάκι μου.. Δεν γίνονται όλα με πρόγραμμα.. Σε γούσταρε γιατί ήσουν ότι ήσουν.. Βρες ξανά την χαλαρότητα και την αυτοκυριαρχία σου και αν δεν σε γουστάρει αυτή θα σε γουστάρουν άλλες.. Αν όχι τότε θα πάρεις μια γάτα και θα είσαι πλήρης! 

Δεν κοιτάζω την ουσία.. Η ουσία είναι να βρω εμένα και συ εσένα..Ο χρόνος βοηθά.. Είναι σύμμαχος για τους υπομονετικούς... Υπομονή.. Άδραξε την μέρα και θα έρθει να σε βρει..  Καλύτερα 2 παράλληλες γραμμές που θα έχουν κάθετες ευθείες μεταξύ τους παρά μια τεθλασμένη γραμμή χωρίς αρχή και τέλος.. 

PS. Άραγε θα υπάρχει αφιέρωση στην διατριβή μου; :PppPPP (Ονειροβατώωωωωω!!!) 

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

To blog or not to blog?


Αυτή είναι η ερώτηση της ημέρας... Κατά πόσο το μπλογκ και κατ' επέκταση το ίντερνετ μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείου ενός άτυπου προσωπικού πολέμου... Θυμάμαι ένα περιστατικό , από μια ομάδα που παρακολουθώ, όπου έγινε ολόκληρος σαματάς για κάποια ποστ στο facebook. Η μία εμπλεκόμενη θεώρησε πως την έκαναν διεθνώς ρεζίλι ,την προσέβαλαν και την εξέθεσαν σε φίλους και συγγενείς , η άλλη της έλεγε πως όλα αυτά είναι στο μυαλό της και κανείς δεν νοιάζεται για το τι ποστάρει στον τοίχο της..

Εδώ προκύπτει ένα άλλο ερώτημα.. Το ίντερνετ ,τα social networks και τα μπλογκς τα χρησιμοποιούμε ή μας χρησιμοποιούν; Έχουμε εγκλωβιστεί σε ένα τέτοιο μικρόκοσμο με κέντρο τους εαυτούς μας και κάθε κλικ είναι σαν μαχαιριά; Πως μπορούμε να ξεχωρίσουμε την πραγματικότητα από την εικονική πραγματικότητα;

Προφανώς αφορμή για το κείμενο αυτό δεν ήταν το περιστατικό που περιέγραψα παραπάνω.. Είμαι ένα άτομο που ζω και αναπνέω για το ίντερνετ.. Απόλυτα εξαρτώμενη.. Το θεωρώ το ωραιότερο εργαλείο στα χέρια ενός περίεργου και ανήσυχου μυαλού.. Εργαλείο για να μάθεις, να εξελιχθείς, να βγεις από καλούπια και άλλα πολλά..

Το μπλογκ το έχω για να γράφω... Να μοιράζομαι με τον οποιοδήποτε άγωστο/η ιστορίες.. Είτε είναι αληθινές είτε βασίζονται σε αληθινά περιστατικά τραβηγμένα όμως για να είναι πιο “λογοτεχνικά”.. Ναι, είμαι εν μέρει ψωνάρα γιατί μ'αρέσει να βλέπουν τι γράφω και να με επαινούν.. Από την άλλη όμως θεωρώ πως δεν εκθέτω κανέναν.. Το πρώτο άτομο που “πυροβολώ” είναι ο ίδιος μου εαυτός.. Δεν χρησιμοποιώ τα κείμενα μου για να μειώσω κανέναν..

Είναι αλήθεια ότι από όταν ανακάλυψα πόσο καλό μου κάνει το γράψιμο άρχισα να γράφω για το οτιδήποτε.. Από τα πιο αστεία πράγματα μέχρι τα πιο σοβαρά που μου τυχαίνουν.. Με βοηθά να ξεπερνώ έστω και προσωρινά τις διάφορες καταστάσεις.. Είναι η δική μου ψυχοθεραπεία.. Δεν γράφω με σκοπό να πληγώσω κάποιον ή να του την πω.. Μπορεί να μην έχω το κουράγιο να πω κάποια πράγματα προφορικά αλλά όπως και να 'χει μπορώ να στα δείξω μέσα από μια ιστορία...

Στις περιόδους που ένιωθα να πνίγομαι , ένα κείμενο με έκανε να ξαλαφρώσω.. Στην τωρινή μεταβατική περίοδο της ζωής μου το γράψιμο μου προσφέρει την ηρεμία που έχω ανάγκη.. Ναι, είναι εντελώς προσωπικό.. Ναι, γράφω προσωπικές μου εμπειρίες και γεγονότα.. Δεν εκθέτω όμως άτομα.. Επειδή εσύ καταλαβαίνεις ότι αναφέρομαι σε σένα δεν σημαίνει πως όλοι σε ξέρουν.. Δεν σε εκθέτω..

Μία φορά, σε ένα σάιτ που αρθρογραφούσα, είχα γράψει ένα εξευτελιστικό άρθρο για μία πρώην μου... Είναι το μοναδικό κείμενο που μετάνιωσα που έγραψα.. Όταν πέρασε λίγος καιρός αντιλήφθηκα ότι είχα πέσει χαμηλά.. Γιατί είναι χαμηλά όσοι απλά κατηγορούν τις πρώην χωρίς να βλέπουν τα δικά τους στραβά.. Το κείμενο ζήτησα να κατέβει από το σάιτ και ποτέ δεν το δημοσίευσα στο μπλογκ μου..

Δεν προσπαθώ να μειώσω τίποτα.. Δεν προσπαθώ να βγω από πάνω ή να φανώ ανώτερη και καλύτερη.. Η Βαμβουνάκη στο βιβλίο της “Κραταιά αγάπη” αναφέρει πως δεν γίνεται να είσαι ίδιος μετά το τέλος μιας σχέσης ή το τέλος ενός σφοδρού έρωτα.. Αφήνει σημάδια.. Δεν είμαι η ίδια με πριν από 1,5 χρόνο.. Είμαι πολύ καλύτερη κι αυτό χάρη σε σένα... Δεν προσπαθώ να μειώσω το καλό που έκανες.. Μπορώ όμως να γίνω ακόμα καλύτερη και να συνεχίσω.. Ανθρώπινο είναι..  

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

My beautiful laundrette...

Πρόπλυση: Το ότι θα μου έδινε τόση χαρά μια συσκευή η οποία δεν είναι Η/Υ ή gadget ούτε που το φανταζόμουν... Κι όμως... Από την στιγμή που ήρθε σπίτι το χρυσό μου γίναμε αχώριστοι... Ειλικρινά αν μπορούσα θα έμπαινα και εγώ μέσα... Εμ, βέβαια, 20 μέρες χωρίς πλυντήριο είναι πολλές... 

Κύρια πλύση: Και ας έρθουμε στο θέμα των ημερών.. Οι μέρες κυλάνε ανησυχητικά ήσυχα και ομαλά.. Δεν το περίμενα.. Καλά βέβαια μια έκρηξη μεγατόνων την είχα την Τρίτη αλλά και αυτό πέρασε και δεν άγγιξε.. Ναι, εννοείται πως έκανα σαν την τρελή και άρχισα τα κατεβατά σε φίλους μου στο Μουσουνου.. Αλλά για αυτό είναι οι φίλοι...Εεεε; Υπέροχη μου Κελλίτσα! Πάντως πέρασε.. Δεν ξέρω αν ήρθε στα ίσα του ο Ερμής ή έκανε κωλοτούμπες η Σελήνη, εγώ μια φορά ηρέμησα.. 

Είναι ρε παιδί μου στιγμές που καταλαβαίνεις πως ο άλλος απλά δεν μπορεί.. Και τι απαιτήσεις να έχεις ρε γαμώτο από κάποιον που μπορεί μεν να θέλει αλλά δεν ξέρει τι να κάνει, πως να φερθεί και γενικά δεν μπορεί... Είναι άδικο.. Αλλά ποιος είπε ότι η ζωή είναι δίκαια; Όσο κι αν το συζήτησα εκεί κατέληξα οπότε ανακουφίστηκα at least... Βέβαια χρειάστηκε η συνδρομή της φίλης Β. όπου μου είπε τα ίδια με την Ν. Αλλά η Ν. έχει απώτερο σκοπό κι ας ωρυόταν πως μου έλεγε τα ίδια που μου είπε η Β. Εμ, κάλιο αργά παρά ποτέ κυγία μου! 

Μαλακτικό: Για να έρθουμε να μαλακώσουμε χρειαζόμαστε μία την κοινωνικοποίηση και μία το διάβασμα.. Βέβαια σαν γνήσια Ταυρίνα, με πιθανό ωροσκόπο Λέων ή Παρθένο, χρειάζομαι κι άλλα για να ισορροπήσω.. Μία ωραία επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ, μία καλή φασίνα στο σπίτι και φυσικά ένα ωραιότατο φαγητό που θα το απολαύσω all alone! Τι το καλύτερο; Να το μοιράζεσαι λες ε; Εμ, βρες μου κάποια/ον που θα το εκτιμήσει και εδώ είμαι.. Κ ως πότε θα είσαι και τα δύο σε μία σχέση; Είπαμε να είσαι ολοκληρωμένη αλλά ας πάρεις και κάτι από την άλλη... 

Ξέβγαλμα: Έτσι σαν λύτρωση πέφτει το νεράκι στα ρούχα όπως και σε μας λίγη βροχούλα.. Αλλά που; Τόση ζέστη άντε να μπορέσεις να διαβάσεις.. Για να ξαλαφρώσω από τα μαθήματα έχω πιάσει και διαβάζω ένα βιβλίο που αναφέρεται στις ζωές των μεγάλων μαθηματικών.. (Για να μην ξεφεύγουμε και πολύ από το θέμα).. Λίγο είρωνας μου κάνει ο συγχωρεμένος ο συγγραφέας αλλά δεν του κρατώ κακία.. Η Βιρτζίνια Γουλφ με ξετίναξε.. Θα περάσει καιρός μέχρι να διαβάσω ξανά κάτι δικό της... 

Στύψιμο: Όσο κι αν το στύβω το μυαλουδάκι, όσο κι αν θέλω να δικαιολογήσω κι όλα τα σχετικά, τόσο καταλαβαίνω ότι καλύτερα έτσι.. Η ζωή μου γενικά μπαίνει σε νέα φάση.. Λίγοι την αντέχουν.. Λίγοι αντέχουν λόγω έλλειψης δικών τους εμπειριών κι εικόνων.. Λίγοι αντέχουν επειδή δεν έχουν  φτάσει στα δικά τους κομβικά σημεία.. Λίγοι αντέχουν  γιατί λίγοι είναι ακομπλεξάριστοι και δέχονται την ανωτερότητα του άλλου... 

Όμως είναι τόσο βέβαιο πως We could have had it all... Συνήθως είναι μπροστά μας και δεν το βλέπουμε.. Θα το δούμε; Θα έρθει; Το θέλουμε; Who Knows?

Ps. Ώρα για άπλωμα!