Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Περιμένοντας την βροχή...

Από χτες περίμενα να βρέξει.. Το έλεγαν στα δελτία καιρού, στο έλεγε και ο ουρανός όταν τον κοιτούσες... Μ' αρέσει η βροχή.. Μ' αρέσει το φθινόπωρο.. Μ' αρέσουν όσα τραγούδια μιλάνε για βροχή..

Χτες λοιπόν έπιασα και διάβασα το βιβλίο της Βαμβουνάκη που αγόρασα τις προάλλες.. "Ο Κύκνος και αυτός" είναι ο τίτλος του.. Το δεύτερο κατά σειρά βιβλίο που έχει γράψει... 

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το πόσο κάθε βιβλίο της ταιριάζει με την εκάστοτε κατάστασή μου.. Η αλήθεια είναι πως όταν τα αγοράζω δεν διαβάζω περιλήψεις.. Κοιτάζω απλώς τον τίτλο να δω αν δεν το έχω διαβάσει και το παίρνω.. Άρα το σύμπαν έχει συνωμοτήσει και τα φέρνει στο διάβα μου.. 

Το αμέσως προηγούμενο που είχα διαβάσει λεγόταν "Η κραταιά αγάπη".. Όταν το διάβαζα ένιωθα πως θα έρθει το τέλος της δικής μου σχέσης.. Δεν υπήρχε ταύτιση χαρακτήρων ούτε καν της ιστορίας.. Απλά υπήρχε έντονα αυτή η αίσθηση.. Ο ήρωας του βιβλίου την αγάπησε παράφορα.. Της έδωσε τα πάντα.. Αυτή τα αρνήθηκε και έφυγε.. Αχάριστη , θα πουν οι πολλοί αμέσως... 

Θα αναρωτηθεί κανείς αν δεν τα ήθελε πραγματικά όλα αυτά; Αν ποτέ δεν κατάλαβε ο ήρωας μας τι πραγματικά ζητούσε αυτή και την έπνιξε στο πολύ του; Αλήθεια καθόμαστε να σκεφτούμε τι ΘΕΛΕΙ ο άλλος; Τι έχει ανάγκη; Δεν έχουν όλοι τις ίδιες ανάγκες με εμάς και δεν είναι δεκτικοί σε όλα.. Δεν χαίρονται όλοι με όσα κάνουν εμάς χαρούμενους... Άλλοτε το λίγο και ουσιαστικό  ξεπερνά το πολύ και φλυαρώδες.. 

Το χτεσινό βιβλίο ήταν στην απέναντι όχθη... Ο ήρωας μας είχε οικογένεια αλλά ζούσε σε έναν δικό του μοναχικό κόσμο.. Κανείς γύρω του δεν ήξερε τι είναι πραγματικά.. Τον περιφρονούσαν μέχρι τον θάνατο του , ο οποίος ήρθε ως λύτρωση για αυτούς.. Τότε έμαθαν τι ήταν πραγματικά και πόσο σπουδαίο τον θεωρούσαν κάποιοι άγνωστοι.. Ξέρουμε ποιον έχουμε δίπλα μας; Ρωτάμε τα κρυφά του όνειρα; Ρωτάμε τι σκέφτεται πριν κοιμηθεί; Ρωτάμε τι του αρέσει πραγματικά; Ή απλά μόλις δούμε κάτι διαφορετικό τον λέμε τρελό, παράξενο και περίεργο; 

Κάποτε μ' άρεσε να θεωρούμε περίεργη.. Στις σχέσεις μου , στις φιλίες μου , γενικά παντού.. Μετά αντιλήφθηκα πως πρέπει να αποβάλλω αυτήν την μανία περιφρόνησης για να καταφέρω να πάω μπροστά.. Πήγα.. Ένα απόσπασμα του βιβλίου...

"...Μπορεί να έχεις την ωραιότερη ιδέα της Γης. Μια ιδέα παγκόσμια , σωτήρια να σε καίει και να σε παρασέρνει ψηλά. Και στην προσωπική σου ζωή, ένα μικρό, γελοίο εμπόδιο, να σου βάζει τρικλοποδιά και να σ' εξευτελίζει. Να σε καταδικάζει σε μια καθημερινότητα που όχι μόνο δεν εγκρίνεις μα που περιφρονείς μέχρι θανάτου. Και να τη συνεχίζεις... " 

Ξύπνησα νωρίς από την βροχή και από τις γυναίκες της γειτονιάς που φώναζαν η μία την άλλη για τα απλωμένα ρούχα. Μου έκανα καφέ ζεστό.. Μου αρέσει να με περιποιούμαι.. Μου αρέσει να ξυπνάω μόνη.. Μου αρέσει να έχω την ελευθερία να σε σκέφτομαι όποτε θέλω χωρίς να ξέρεις τίποτα εσύ.. Μου αρέσει να χάνομαι και να ταξιδεύω στα διαβάσματα μου.. Δεν μπορώ την αναβλητικότητα γιατί υπήρξα ελεεινά  αναβλητική.. Δεν αντέχω την ανευθυνότητα.. Δεν αντέχω την ψευτιά.. Δεν αντέχω την υποκρισία.. Δεν αντέχω τις σχέσεις ψυχολογικής εξάρτησης.. 

Δεν ξέρω από τι υλικό είναι φτιαγμένη η μοναξιά. Το μόνο που ξέρω είναι πως είναι επιλογή πια για μένα γιατί ο δρόμος είναι μακρύς... 

Ps. Πέρασε ένας μήνας... Ο χορός της Αϊσέ..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου