Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

Στιγμές της πόλης...

Τρεις εικόνες... Τρία σημεία της πόλης... Τρεις ιστορίες ..

Έξι άτομα.. Έξι χαρακτήρες... Έξι ζευγάρια μάτια...

Μια γνωριμία... Ένας καφές..Ένας χωρισμός... 

Στο λεωφορείο...

Κάθεσαι παρά δίπλα και τους κοιτάς.. Αυτή ανέβηκε στην επόμενη στάση από εσένα... Αυτός στην μεθεπόμενη από αυτήν.. Αυτή είναι ντυμένη κλασσικά και με επιμέλεια.. Νέα.. Την κάνεις η για καθηγήτρια ή για δικηγόρο.. Κάτι τέτοιο σου βγάζει.. Αυτός προσπαθεί να ακυρώσει το εισιτήριο.. Δεν τα καταφέρνει. Το παίρνει αυτή.. Τον βοηθά.. 

Έχει το στυλ του επιμελώς ατιμέλητου... Ενθουσιάζεται με την ευγένεια της.. Σαν φιγούρες ταιριάζουν.. Περιμένεις να δεις την επόμενη κίνηση.. Της λέει ευχαριστώ.. Σχολιάζουν το ακυρωτικό μηχάνημα.. Αμηχανία.. Βλέπεις στο πρόσωπο του ότι θέλει να την ρωτήσει κάτι... Να ανοίξει κουβέντα.. Δεν τολμά... Δαγκώνεται.. Άραγε θα έχει την ευκαιρία να την γνωρίσει ποτέ; Σε ποια στάση κατεβαίνει; Γιατί δεν την ρωτάω; Ίσως να σκέφτεται αυτός.. 

Αυτή δεν κάνει κίνηση.. Ή μήπως έκανε την δική της και τώρα περιμένει αυτόν; Έφτασε η στάση της.. Κατεβαίνει.. Θα τον ξαναδεί; Τι θα μπορούσε να συμβεί αν απλά την ρώταγε κάτι; Τουλάχιστον παίρνουν το ίδιο λεωφορείο.. Μπορεί να ξαναβρεθούν.. 

Στο πολυκατάστημα....

Περιμένεις στην ουρά για την τεχνική υποστήριξη.. Δίπλα σου ένα ζευγάρι.. Αυτός είναι μεγαλύτερος της.. Έχει κιόλας αρχίσει να γκριζάρει.. Αυτή πιο νεαρή.. Έχει την φρεσκάδα των 20 πάνω της.. Χαζεύει αυτός τα βιντεοπαιχνίδια.. Αλήθεια γιατί την έφερε εδώ κάτω; Άραγε την ενδιαφέρουν όλα αυτά; Μήπως δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει; Έφτασε η σχέση τους στο σημείο κορεσμού της; 

Μετανιώνει που είναι στα παιχνίδια και την ρωτάει αν θέλει να πάνε για καφέ.. Αν και μεσημέρι φαίνεται πως ξύπνησε τώρα.. Αυτή απαντά πως πρέπει να γυρίσει σπίτι, σημάδι πως μένει με γονείς, και αν θέλει να πάνε αργότερα για καφέ.. Αυτός επιμένει..Όχι με άσχημο τρόπο.. Περισσότερο με το στυλ του δεν έχω να κάνω κάτι, δεν ξέρω που να σκοτώσω την ώρα μου ας πάμε για καφέ... 

Τι να έκαναν μετά; Τον ακολούθησε; Πήγε μόνος για καφέ; Τελικά αγόρασε παιχνίδι; Δεν έπρεπε να την φέρει εκεί.. Την χάνει έτσι.. Δεν το βλέπει.. Ας την ελεύθερη.. Δεν θα πάθει τίποτα, απλά εσύ θα έχεις περισσότερο χρόνο για τον εαυτό σου... Αλήθεια πόσο μας τρομάζει αυτό; 

Στο δρόμο...

Είναι θυμωμένη.. Φωνάζει.. Έχει κοκκινίσει... Ο άλλος απλά έχει σκυμμένο το κεφάλι και σιωπαίνει.. Συνεχίζει να φωνάζει.. Να ζητά το δίκιο της.. Έχει δίκιο.. Δεν ξέρει πως να το κερδίσει..  Του φωνάζει και του λέει να μιλάει.. Την παρατηρώ και θέλω να την ρωτήσω αν αυτή του μιλάει.. Καλύτερα να μην ανακατευτώ.. Τον λέει δειλό.. Ότι δεν διεκδικεί τίποτα.. Αυτός απλά την επιβεβαιώνει με την στάση του.. Παραίτηση...

Κάνει να φύγει.. Σηκώνει αυτός το κεφάλι.. Κάτι ψελλίζει.. Γυρνά και του φωνάζει, «Μίλα μου δυνατά!».. Ξανά το κεφάλι κάτω.. Ευνουχισμός; Ηττοπάθεια; Δεν της απαντά.. Θυμώνει περισσότερο.. Περιμένει μιαν απάντηση.. Κάτι! Τώρα! Μίλα! Φωνάζει... Το κεφάλι κάτω.. Ντρέπεται; Δεν έχει να πει κάτι; Φοβάται; Πάει να την αγκαλιάσει...Τον σπρώχνει.. Ανοίγει την τσάντα και φεύγει...

Ένα ζευγάρι κλειδιά πεταμένα στα πόδια του με φόντο μια εκκλησία... Αν μίλαγε ίσως «να πέρναγαν το κατώφλι»...



PS. News of the week: 1984, Κοκκινιστό μοσχαράκι και Somebody that I used to know...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου