Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

Και οι επιστημόνισες μελαγχολούν....



Δεν ξέρω τι με έχει πιάσει και γράφω μανιωδώς.. Δεν τα λέω σε φίλους.. Τα γράφω εδώ.. Να τα διαβάσουν άγνωστοι.. ίσως περιμένω ακόμα να τα διαβάσεις εσύ.. Δεν ξέρω...

Άνοιξα το βιβλίο και το έκλεισα αμέσως.. Σε 20 μέρες δίνω.. Έβγαλα τα γυαλιά μου.. Βγήκα στο μπαλκόνι.. Τι υπέροχο βράδυ.. Ήθελα να βγω αλλά δεν ήθελα να δω κανέναν.. 

Κατέβηκα και πήρα καπνό.. Κάπνισα ξανά... Άνοιξα μια μπύρα.. Και δεύτερη.. Ένα ποτήρι.. Καπνίζω στο μπαλκόνι.. Βλέπω τις γάτες της γειτονιάς.. Κρυώνω.. Μπαίνω μέσα..

Δύσκολα τα βράδια.. Το άγχος με καταβάλει.. Η μέρα περνά πιο όμορφα.. Το σπίτι είναι φωτεινό.. Το βράδυ κάτι με πλακώνει.. 

Μουσική... Γερές ρουφηξιές.. Και το αλκοόλ με σβήνει.. Άγχος.. Δύο τραγούδια ακούω.. Το ένα μου θυμίζει αυτήν που με δημιούργησε.. Που ποτέ , ό,τι κι αν κάνω δεν θα είναι αρκετό.. Παράπονο- Ξενιτιά... Πως μ' αγαπάς δεν είπες και το έχω παράπονο.. Να παρακαλάς για ένα καλό λόγο...

Το άλλο θυμίζει εσένα.. Δεν μπορώ να στο πω.. Δεν μπορώ να στο γράψω.. Πληρώνω αυτό που ζήτησα.. Με την ελπίδα να το ακούσεις...




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου