Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Doctor Who...

Έχει καιρό που είχα αρχίσει να βλέπω την εν λόγω σειρά.. Την είχα αφήσει κάποιο διάστημα και πριν μερικές μέρες την συνέχισα.. Ο λόγος που την συνέχισα (εκτός του ότι μου αρέσει) είναι ότι στην 5η ή 6η σαιζόν κάνει την εμφάνιση της η Alex Kingston.. Εντάξει! Αδυναμίες είναι αυτές... 

Την θυμάμαι από όταν ήμουν μικρή (ενώ αυτή δεν ήταν) στην σειρά ER.. Άλλο κόλλημα και αυτό.. Εν πάση περιπτώσει το θέμα μας είναι άλλη σειρά! Αφού λοιπόν με έπιασε η όρεξη να κάνω catch up , θα κάνω.. 

Τελειώνοντας η 2η σαιζόν, χάσαμε το ξανθό κοριτσάκι του Doctor...Κλάμα η δικιά σου! Ντάξει με δικαιολογώ γιατί είμαι και στις δύσκολες μέρες του μήνα και μια υπερευαισθησία πάντα μας βαράει κατακούτελα.. Το επόμενο ταξίδι στο χρόνο ο Doctor το έκανε μόνος.. Πριν την έναρξη της 3ης σαιζόν είχε ένα σπέσιαλ επεισόδιο.. Από εδώ εμπνεύστηκα το ποστ... 

Εν ολίγοις το επεισόδιο αφορά μια νύφη η οποία κατά ένα περίεργο τρόπο εξαφανίζεται πριν την δώσουν στον γαμπρό.. Όχι, δεν το βάζει στα πόδια αλλά την ρουφάει το Τάρντις (φώτο). Η νύφη είναι θεά! Μες την γκρίνια... Δεν βάζει γλώσσα μέσα της.. Πραγματικά και άγιος παίζει θα την έδενε και θα την φίμωνε.. Το θέμα είναι το φινάλε... 

Ο Doctor ήταν μόνος.. Της προτείνει αν θέλει να συνεχίσει τα ταξίδια μαζί του.. Να δει τόσα πράγματα.. Να ταξιδέψει στο χρόνο.. Φοβάται και αρνείται.. Θέλει να μείνει στην μικρή της πραγματικότητα.. Δεν μπορεί να δει πέρα από αυτήν.. Ο Doctor την αφήνει.. Θα συνεχίσει μόνος του.. Εξάλλου -είχε συνηθίσει; - είχε επιλέξει;-  να ταξιδεύει μόνος... Κι όμως η παρακάτω στιχομυθία με έβαλε σε σκέψεις...

Νύφη: Βρες κάποιον.
Doctor: Δεν χρειάζομαι κανέναν.
Νύφη:  Ναι, χρειάζεσαι.
Επειδή μερικές φορές... νομίζω πως
χρειάζεσαι κάποιον να σε σταματάει.


Χρειαζόμαστε κάποιον να μας σταματάει; Να μας οριοθετεί; Να μας κάνει να ξεφεύγουμε από τα μοναχικά μας ταξίδια; Να βγαίνουμε αραιά και που από το καβούκι μας; Μάλλον... Πρώτα όμως πρέπει να ταξιδέψουμε στον δικό μας χωροχρόνο μόνοι.. Να φτιάξουμε την δική μας πραγματικότητα.. Τότε θα μπορέσουμε να δεχτούμε το διαφορετικό και να πάμε και τον εαυτό μας ένα βήμα πιο μπροστά.. Πρέπει να το έχω γράψει πολλές φορές.. Μ'αρέσει όμως που από εντελώς διαφορετικά διαβάσματα και ερεθίσματα το συμπέρασμα είναι ίδιο...

Το δικό μου Τάρντις έχει χώρο για άλλο άτομο.. Είναι φτιαγμένο για να με ικανοποιεί στο έπακρο.. Μπορεί όμως να μεταμορφωθεί ή ακόμα και να δεχτεί κάποιες αλλαγές.. Το θέμα λοιπόν δεν είναι πως θα χωρέσει κάποια εκεί  αλλά ποια θα δεχτεί το διαφορετικό χωρίς να θέλει να αλλοιώσει το αυθεντικό... Κάποια για το Τάρντις μου;   :D 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου