Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2011

I need a heroooooooooooooooo!

Τρία τραγούδια.. Τρεις (αν μπορούν να μετρηθούν) διαθέσεις...Ξεκινάμε;

I need a hero! Με όλα όσα συνέβησαν το καλοκαίρι τούτο έφτασα στο σημείο να αναζητώ την δική μου Wonder Woman.. Ε και με μια Souperwoman θα βολευόμουν.. Λοιπόν.. Το κερασάκι στην τούρτα της γκαντεμιάς μου ήταν ότι κάηκε η οθόνη... Ντάξει πήρα καινούργια αλλά  συνειδητοποίησα ότι χρειάζομαι αναβάθμιση.. Δεν είναι κακό..

Αναβάθμιση του μέσα, αναβάθμιση του σπιτιού, αναβάθμιση του πισιού.. Τρίτωσε! Το μέσα που λες αναβαθμίζεται.. Να προχτές πήγα στην πρωτοπορία και πήρα πάλι καμιά 10αριά βιβλία.. Χα! Θα τα διαβάσω ντε.. Πήρα το 1984 που είχε λυσσάξει μια φίλη μου να το διαβάσω.. Πήρα το Όρλαντο της Βιρτζίνια Γουλφ (ναι, το ξέρω, τα θέλει ο κώλος μου) και εννοείται πως πήρα και ένα της Βαμβουνάκη.. Την παρολίγον δεκάδα συμπλήρωσαν κάποια που ήταν σε προσφορά... Αυτά.. Βγήκα από το κατάστημα με ένα χαμόγελο νααααααααα! Βέβαια μεγαλύτερο χαμόγελο παίζει να είχε η πωλήτρια! 

Πριν λίγο έκανα το τελευταίο τσιγάρο από τον καπνό που είχα αγοράσει.. Νιώθω σαν καμινάδα.. Το ξεσυνήθισα το ρημάδι.. Δεν θα ξαναπάρω καπνό. Με χάλασε! Μέσα στους καπνούς λοιπόν κρέμασα και τις κουρτίνες.. Αφού μου πήρε κάνα μισάωρο να καταλάβω πως λειτουργεί ο σιδηρόδρομος.. Τα κατάφερα! Ωραιότατες και καθαρές κουρτίνες και από το σπίτι λείπει μόνο το ζεστό νερό.. Ίσως και μια ζεστή παρουσία.. Θα δείξει.. 

Είδες που νόμιζα πως χρειαζόμουν έναν υπερήρωα για να με βοηθήσει; Τσουκου τσουκου τα κατάφερα.. Λίγο το ένα λίγο το άλλο ήρθαν και έστρωσαν όλα.. Είχα καιρό να περάσω τόσο χρόνο με εμένα.. Δεν τον αξιοποίησα εντελώς.. Υπήρχαν ώρες κενές.. Μπορεί κάπου να χρειάζοταν κι αυτές.. Μ' αρέσει όμως που κατάλαβα.. Το τι κατάλαβα θα στο πω από κοντά.. ;-) 

Dance me to the end of love... Το απόγευμα μου ήταν γεμάτο με αυτήν την μελωδία.. Ένιωθα πως ήθελα να χορέψω.. Δεν ξέρω αν μπορέσω να το κάνω αυτό.. Νιώθω όμως πως θέλω λιγάκι να φύγω από τα συνηθισμένα.. Ένα τσικ ρε παιδί μου.. Ταρακούνησε με λιγάκι.. Βγάλε με από το καβούκι μου..  Θα βγάλω τα γυαλιά μου, θα φορέσω τα καλά μου και θα έρθω να χορέψουμε.. 

Δεν ξέρω αν φτάσουμε στο τέλος της αγάπης που λέει .. Ξέρω πως θέλω να φτάσω στα όρια μου.. Με την καλή έννοια.. Άραγε τι μετράει; Το συναίσθημα ή η λογική; Η ταύτιση ή η ομορφιά του διαφορετικού; Με τι άραγε είμαστε πλήρεις; Ή πάντα κάτι θα λείπει και θα το αναζητούμε σε τρίτο άτομο;  Δεν ξέρω... Εγώ απλά να χορέψω θέλω.. Μη με σκοτίζεις! 

Μια αγάπη μικρή...  Απλά μην σταματάς.. Για όσο πάει.. Το ξέρεις.. Μην σταματάς.. 

Ps.  Αυτό είναι σίγουρο..  http://www.youtube.com/watch?v=bjthCx79orE...
Το ποιος ποιανού δεν ξέρουμε... 

1 σχόλιο:

  1. Άκου και αυτή την εκτέλεση από Civil Wars... http://www.youtube.com/watch?v=bgFh1rEr5dM

    Χαθήκαμε ρε, αλλά σε διαβάζω εδώ. Μαθαίνω τα νέα σου. Με γεια το σπίτι, με γεια τη νέα ζωή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή