Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

To blog or not to blog?


Αυτή είναι η ερώτηση της ημέρας... Κατά πόσο το μπλογκ και κατ' επέκταση το ίντερνετ μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείου ενός άτυπου προσωπικού πολέμου... Θυμάμαι ένα περιστατικό , από μια ομάδα που παρακολουθώ, όπου έγινε ολόκληρος σαματάς για κάποια ποστ στο facebook. Η μία εμπλεκόμενη θεώρησε πως την έκαναν διεθνώς ρεζίλι ,την προσέβαλαν και την εξέθεσαν σε φίλους και συγγενείς , η άλλη της έλεγε πως όλα αυτά είναι στο μυαλό της και κανείς δεν νοιάζεται για το τι ποστάρει στον τοίχο της..

Εδώ προκύπτει ένα άλλο ερώτημα.. Το ίντερνετ ,τα social networks και τα μπλογκς τα χρησιμοποιούμε ή μας χρησιμοποιούν; Έχουμε εγκλωβιστεί σε ένα τέτοιο μικρόκοσμο με κέντρο τους εαυτούς μας και κάθε κλικ είναι σαν μαχαιριά; Πως μπορούμε να ξεχωρίσουμε την πραγματικότητα από την εικονική πραγματικότητα;

Προφανώς αφορμή για το κείμενο αυτό δεν ήταν το περιστατικό που περιέγραψα παραπάνω.. Είμαι ένα άτομο που ζω και αναπνέω για το ίντερνετ.. Απόλυτα εξαρτώμενη.. Το θεωρώ το ωραιότερο εργαλείο στα χέρια ενός περίεργου και ανήσυχου μυαλού.. Εργαλείο για να μάθεις, να εξελιχθείς, να βγεις από καλούπια και άλλα πολλά..

Το μπλογκ το έχω για να γράφω... Να μοιράζομαι με τον οποιοδήποτε άγωστο/η ιστορίες.. Είτε είναι αληθινές είτε βασίζονται σε αληθινά περιστατικά τραβηγμένα όμως για να είναι πιο “λογοτεχνικά”.. Ναι, είμαι εν μέρει ψωνάρα γιατί μ'αρέσει να βλέπουν τι γράφω και να με επαινούν.. Από την άλλη όμως θεωρώ πως δεν εκθέτω κανέναν.. Το πρώτο άτομο που “πυροβολώ” είναι ο ίδιος μου εαυτός.. Δεν χρησιμοποιώ τα κείμενα μου για να μειώσω κανέναν..

Είναι αλήθεια ότι από όταν ανακάλυψα πόσο καλό μου κάνει το γράψιμο άρχισα να γράφω για το οτιδήποτε.. Από τα πιο αστεία πράγματα μέχρι τα πιο σοβαρά που μου τυχαίνουν.. Με βοηθά να ξεπερνώ έστω και προσωρινά τις διάφορες καταστάσεις.. Είναι η δική μου ψυχοθεραπεία.. Δεν γράφω με σκοπό να πληγώσω κάποιον ή να του την πω.. Μπορεί να μην έχω το κουράγιο να πω κάποια πράγματα προφορικά αλλά όπως και να 'χει μπορώ να στα δείξω μέσα από μια ιστορία...

Στις περιόδους που ένιωθα να πνίγομαι , ένα κείμενο με έκανε να ξαλαφρώσω.. Στην τωρινή μεταβατική περίοδο της ζωής μου το γράψιμο μου προσφέρει την ηρεμία που έχω ανάγκη.. Ναι, είναι εντελώς προσωπικό.. Ναι, γράφω προσωπικές μου εμπειρίες και γεγονότα.. Δεν εκθέτω όμως άτομα.. Επειδή εσύ καταλαβαίνεις ότι αναφέρομαι σε σένα δεν σημαίνει πως όλοι σε ξέρουν.. Δεν σε εκθέτω..

Μία φορά, σε ένα σάιτ που αρθρογραφούσα, είχα γράψει ένα εξευτελιστικό άρθρο για μία πρώην μου... Είναι το μοναδικό κείμενο που μετάνιωσα που έγραψα.. Όταν πέρασε λίγος καιρός αντιλήφθηκα ότι είχα πέσει χαμηλά.. Γιατί είναι χαμηλά όσοι απλά κατηγορούν τις πρώην χωρίς να βλέπουν τα δικά τους στραβά.. Το κείμενο ζήτησα να κατέβει από το σάιτ και ποτέ δεν το δημοσίευσα στο μπλογκ μου..

Δεν προσπαθώ να μειώσω τίποτα.. Δεν προσπαθώ να βγω από πάνω ή να φανώ ανώτερη και καλύτερη.. Η Βαμβουνάκη στο βιβλίο της “Κραταιά αγάπη” αναφέρει πως δεν γίνεται να είσαι ίδιος μετά το τέλος μιας σχέσης ή το τέλος ενός σφοδρού έρωτα.. Αφήνει σημάδια.. Δεν είμαι η ίδια με πριν από 1,5 χρόνο.. Είμαι πολύ καλύτερη κι αυτό χάρη σε σένα... Δεν προσπαθώ να μειώσω το καλό που έκανες.. Μπορώ όμως να γίνω ακόμα καλύτερη και να συνεχίσω.. Ανθρώπινο είναι..  

1 σχόλιο:

  1. Συμφωνώ με όσα λες αγαπητή, μερικές φορές όμως κάποιοι και κάποιες δεν έχουν την υπομονή να ακούσουν αυτά που θέλεις να πεις [ή αυτά που θέλω να πω εγώ] και *πρέπει* να τα βγάλεις από μέσα σου με κάποιον τρόπο, εγώ τουλάχιστον αυτό κάνω γνωρίζοντας ότι όταν γράφω δεν μπορεί ο άλλος να φύγει ή να με διακόψει με οποιονδήποτε τρόπο. Τώρα το κατά πόσο θα εκθέσεις τον άλλο ή όχι είναι μια άλλη υπόθεση και σίγουρα έχει να κάνει με τον άλλο και τις πράξεις του!
    Χαιρετώ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή