Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Κυριακή είναι...

Να ξυπνάς το πρωί και να χουζουρεύεις στο κρεβάτι...

Να ανοίγεις τα παράθυρα και να κάνει έφοδο ο κρύος αέρας...

Να σου φτιάχνεις ζεστό και να χάνεσαι στις σελίδες του διαδικτύου...

Να ακούς jazz στο ραδιόφωνο και να βουτάς στις σελίδες κάποιου βιβλίου..

Να ετοιμάζεις ταπεράκια για το μεσημεριανό φαγητό με φίλους...

Να αγνοείς επιδεικτικά τις άσχημες ειδήσεις.. Δεν ταιριάζουν στην Κυριακή αυτές.. Τις αφήνεις για την Δευτέρα..

Να χαίρεσαι που κέρδισες μία ώρα...

Να εκτιμάς τους γύρω σου...

Να νιώθεις όμορφη και να το δείχνεις! 


PS. Και ακόμα είναι μεσημέρι...! 

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

Τραμπάλα...


Σκέψου πως υπάρχει μέσα στο σπίτι σου .. Ακριβώς στο κέντρο.. Ενώνει 3 δωμάτια.. Ενώνει 2 άτομα.. Ή μήπως τα χωρίζει; Τα κάνει αλληλέγγυα ή μήπως ανταγωνιστικά; Τους δίνει ισορροπία ή την στερεί; 

Τρεις περιπτώσεις... Τρία δωμάτια.. Δύο άτομα.. Δύο θέσεις.. Ένα αντικείμενο.. Ένας στόχος.. Ισορροπία..


Να είστε δύο και να ισορροπείτε.. Δεν είναι πάντα εύκολο και δεν συμβαίνει πάντα.. Έχετε βρει όμως το μυστικό που λένε.. Τι σημαίνει άραγε αυτό; Μήπως οι προσωπικές φιλοδοξίες παραμερίστηκαν; Μήπως θυσιάστηκαν για χάρη μιας ισορροπίας; Μήπως απλά στάλθηκαν όλα τα κόμπλεξ στο εκτελεστικό απόσπασμα; Βλέποντας τα να πέφτουν χαμογελάσατε; Ήρθατε πιο κοντά; 

Πόσοι προσπάθησαν να σας προσθέσουν επιπλέον βαρίδια; Όταν ήσουν ψηλά σε κατέβαζε.. Όταν ήταν ψηλά την κατέβαζες.. Χωρίς απώλειες.. Μόνο κέρδος.. Είστε σπάνιοι.. Σας ζηλεύω.. Άραγε να υπάρχετε;

Να είστε δύο και να παλεύετε...Είναι άραγε ο εγωισμός που δεν σας αφήνει; Μια μάχη για κυριαρχία.. Για επικράτηση.. Εγώ ξέρω περισσότερα.. Εγώ φέρνω περισσότερα.. Εγώ βγάζω περισσότερα.. Εσύ; Γιατί δεν απαντάς και μένεις μετέωρη; Προσπάθησες να σε φορτώσεις έτσι ώστε να ισορροπήσετε; Δεν τα κατάφερες; Δεν το είδε ποτέ; Δεν μπορείς; Όχι τώρα.. Αργότερα.. Αργότερα θα είναι αργά..

Χάσμα.. Γιγαντώνεται.. Ο χρόνος το αυξάνει εκθετικά.. Όσο περιμένεις τόσο φεύγεις ψηλά.. Αλήθεια, δεν είναι το ψηλά που περίμενες.. Πρώτη φορά σε τέτοιο ύψος νιώθεις θαμμένη..

Να είσαι μόνη... Τι θα βάλεις στην άλλη πλευρά για να μπορέσεις να ισορροπήσεις; Τι βάρος θα μετρήσεις; Το σωματικό; Το πνευματικό; Υπάρχει άραγε; Ζυγίζονται οι γνώσεις και οι εμπειρίες; Θες να βάλεις αντικείμενα; Βάλε βιβλία.. Δεν ξέρεις ποια να διαλέξεις.. Θες να είναι τα σοφιστικέ σου ή αυτά που αγαπάς; Θες να είναι αυτά που διάβασες ξανά και ξανά ή αυτά που θα ακούσεις τα λιγότερα αρνητικά σχόλια;

Είσαι έτοιμη να ισορροπήσεις το μέσα σου; Να το βάλεις απέναντι σου και να είστε στα ίσα.. Κι αν μπει κάποιος στο δωμάτιο απότομα; Θα το κρύψεις; Θα το δείξεις εν μέρει; Ή θα είσαι περήφανη για αυτό; 

Το βάρος της ντροπής είναι ασήκωτο..  Τότε θα ξέρεις προς τα που γέρνει η τραμπάλα.. 

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Υπήρχαν στιγμές....



που αναρωτιώσουν  ποιος σε μάτιασε...


που τα πρωινά δεν είχα χρώμα και το άρωμα του καφέ σε ενοχλούσε...


που τα βράδια τίποτε δεν μπορούσε να σε ζεστάνει...


που ο κόσμος σου φαινόταν μονότονος...


που αναστέναζες όταν έβλεπες τις τούφες σου να ασπρίζουν...


που έκλαιγες μην γνωρίζοντας το γιατί...


που ένιωθες μόνη... 


που έχανες την εμπιστοσύνη σου... 


που δεν πίστευες πια κανέναν...


που δεν ήθελες να δεις κανέναν...


που σου αρκούσε να την ονειρεύεσαι... 


που φοβόσουν μην αποτύχεις ξανά... 


Έρχεται όμως η στιγμή... 


που τίποτα από αυτά δεν σε καθορίζει...


που στέκεσαι ξανά όρθια...


που χαμογελάς...


που θες να φωνάξεις δυνατά...


Είναι η στιγμή που έμαθες πως τα κατάφερες... Όλα αρχίζουν ξανά... Άνοιξε η πόρτα... 

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

Σκάκι...





Έλα να παίξουμε...
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου
Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη



.........

Μονάχα ετούτο τον τρελό μου θα κρατήσω
που ξέρει μόνο σ' ένα χρώμα να πηγαίνει



..........


Όλα, όλα, και τ' άλογά μου θα στα δώσω


..........


Έλα να παίξουμε...
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα...



                          

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

Οδός Ονείρων...


Μικρή μου...

            ... μπορείς να πραγματοποιήσεις κάθε σου όνειρο...

It's up to you...

                  Ταξίδεψε.. 



          


           

Για την μικρή μου Σουηδέζα... :-) 

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Τι ωραίο...



...να ξημερώνει Δευτέρα, να είσαι μόνη και....


  .... να αντέχεις τον εαυτό σου... 



Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

What else is There?


Δέχεσαι πως χρειάζεται ένα κλικ, μια στιγμή μια ματιά για να βυθιστείς και να ερωτευτείς; Δέχεσαι πως το ίδιο κλικ αρκεί για να διαγράψεις κάποιον;  Αν, ναι βάλε αυτό Röyksopp - What Else Is There ? στο τέρμα και ακολούθησε με.. 

Είναι η λεπτή γραμμή που διαχωρίζει την λογική από την παράνοια.. Τον έρωτα από την συμπάθεια.. Ακροβατούμε σε αυτήν την γραμμή.. Πότε θα πέσουμε; Σε ποια μεριά θα καταλήξουμε; Ποιος θα μας σπρώξει στην μία ή την άλλη πλευρά; 

Είναι η στιγμή που ξυπνάς το πρωί κοιτάς τον καθρέφτη και λες "Καλημέρα όμορφη!". Είναι το προηγούμενο βράδυ που έχεις σβήσει όλες τις φωτογραφίες και τα μέιλ.. Όχι με δάκρυα και σπαραγμούς.. Απλά σαν άχρηστα αρχεία στον υπολογιστή σου.. Είναι η στιγμή που έχεις πια περάσει την γραμμή... 

Δεν χρειάστηκε να σου μιλήσει κάποιος.. Να μάθεις κάτι.. Να ακούσεις κάποιο κουτσομπολιό ή οτιδήποτε άλλο.. Δεν είναι ούτε ότι αρνείσαι να παραδεχθείς ότι ένιωσες πράγματα.. Ποτέ δεν τα ισοπεδώνεις όλα.. 

Είναι ότι βαρέθηκες την παιδικότητα.. Μεγάλωσες.. Όχι τόσο ηλικιακά όσο συναισθηματικά.. Δεν σε αγγίζουν πια τα χαζοσχόλια στο facebook.. Δεν σου λένε κάτι τα γλυκόλογα.. Ή τουλάχιστον δεν χρειάζεσαι μόνο αυτά.. 

Θες κάτι άλλο.. Πιο ενήλικο.. Να σε πάρει και να σε σηκώσει.. Παραδέχεσαι πως όταν σε είχε βρει σου έδωσε πίσω την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμηση που είχες χάσει.. Αφού τα βρήκες λοιπόν προχώρησες παραπέρα.. Άρχισες να ζητάς άλλα.. Δεν τα πήρες ποτέ.. 

Και αλήθεια μπορείς να μπεις σε αυτό το παιχνίδι ξανά; Ένα παιχνίδι εφηβείας με αρκετές δόσεις μεταεφηβίας; Τα πέρασες αυτά.. Τι να σου δώσουν; Φοβάσαι να αντιμετωπίσεις κάτι πιο ώριμο; Σταμάτα να αναζητάς συνεχώς και παντού την επιβεβαίωση.. Καλή είσαι αλλά αναμετρήσου με ωριμότερα άτομα.. Κέρδισε τα.. Τότε θα σε παραδεχτώ.. 

Δεν πιστεύω αυτούς που λένε πως είναι έτοιμοι για σχέση ή ψάχνουν σχέση.. Απλά ψάχνουν να φορτώσουν σε κάποιον άλλο τον εαυτό τους.. Όποιος είναι έτοιμος για σχέση δεν το διατυμπανίζει.. Είναι καλά με τον εαυτό του και ότι έρθει θα έρθει ως καλό συμπλήρωμα.. Ούτε πιστεύω πως υπάρχει κατάλληλος χρόνος μετά από ε΄να χωρισμό για να ξεκινήσεις κάτι καινούργιο.. Μπορεί να σου πάρει 1 μέρα ή μια αιωνιότητα.. 

Εννοείται πως θέλω οι έρωτες μου να είναι μυθιστορηματικοί.. Ένταση.. Πάθος.. Έρωτας.. Δάκρυα.. Πόνος.. Δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτά.. Θέλω όμως πλέον να μου δίνουν και κάτι παραπάνω.. Οι γλύκες και οι τσαχπινιές κρατάνε λίγο.. Μετά ξεγυμνώνεσαι.. Αλήθεια τι φοράς από κάτω;

Στάσου πλάι μου.. Κάνε με καλύτερη.. Αλλά γίνε και εσύ μαζί μου.. 


I am the storm 
I am the wonder
And the flashlights nightmares
And sudden explosions

Ps.
Γράμμα σε 'μένα...


Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Ξαφνική βροχή...

Είχα σκοπό να ανεβάσω αύριο το πρωί ποστ.. Έλα όμως που μόλις ξάπλωσα μου ρθαν στο μυαλό όλες αυτές οι σκέψεις και δεν θα έφευγαν αν δεν τις έγραφα.. 

Η αφορμή ήταν μια ξαφνική βροχούλα (πλέον σε κάποια σημεία του νομού βρέχει για τα καλά) γύρω στις 8 με 9 το βράδυ.. Δεν θυμάμαι ακριβώς την ώρα.. Διάβαζα από το πρωί και ήταν από τις στιγμές που έβγαινα στο μπαλκόνι για ένα τσιγάρο.. Είχα πάρει λοιπόν και τον καφέ παρέα και χάζευα τα φώτα ώσπου άκουσα - είδα την βροχή.. 

Χαμογέλασα.. Μ' άρεσε... Κάθησα λιγάκι να την απολαύσω και να σκεφτώ.. Σκέφτηκα τις τελευταίες μου αναρτήσεις.. Αναρωτήθηκα γιατί τα έκανα όλα τόσο μαύρα.. Αναρωτήθηκα ποιος να ήταν ο πραγματικός λόγος.. Είναι άραγε η φυγή ή μήπως η όλη μου πίεση; Σκέφτηκα πως ίσως είναι η έλλειψη δικής μου καθημερινότητας.. Όσο και να προσπαθείς όταν διαβάζεις καθημερινά δεν έχεις πολλές επιλογές.. Ή θα κλαίγεσαι ή θα είσαι πέρα βρέχει.. 

Έλα που δεν μ'αρέσει όμως να κλαίγομαι και ένιωσα λίγο την υπερβολή των γραπτών μου.. Χωρίς βεβαία να έχω πρόθεση να αναιρέσω αυτά που έγραψα.. Απλά θέλω να με προσγειώσω στην ενήλικη πραγματικότητα.. Μαύρα είναι γιατί δεν έχεις διεξόδους.. Άραγε θα με ένοιαζε το ίδιο αν είχα να κάνω πράγματα καθημερινά; Τι μου λείπει; Ένας άνθρωπος να με παίρνει τηλέφωνο και να μου δίνει αναφορά; Γιατί δεν εκτιμώ την χαζοκουβέντα με φίλους και πνίγομαι σε σκέψεις και σκέψεις χωρίς ουσία; 

Την Τρίτη δεν είχα διάθεση για διάβασμα.. Βασικά είχα (γιατί σαν καλό φυτό πάντα έχω όρεξη) απλά το μυαλό δεν συγκεντρωνόταν.. Είχα να βγω από το σπίτι για να δω κόσμο κοντά μία βδομάδα.. Διάβαζα.. Ένιωθα λοιπόν γύρω στο απόγευμα πως οι τοίχοι στένευαν.. Πως σε λίγο θα κουτουλούσα πάνω τους.. Με πήρε τηλέφωνο μια φίλη και μου πρότεινε να περάσω από το μπαράκι στο Στέκι μεταναστών γιατί θα το κρατούσε η ομάδα μας.. 

Δίστασα.. Είπα να καθίσω να διαβάσω.. Μίλησα με μια άλλη φίλη και μου λέει πήγαινε, θα σου κάνει καλό.. Σκέφτηκα να πάρω και το βιβλίο μου μαζί.. Δεν το πήρα.. Δεν είχε νόημα.. Πήγα.. Φόρεσα ένα άλλο τζιν περσινο το οποίο μου ήταν φαρδύ! Εκεί να δεις χαμόγελο.. Παρ' όλα αυτά κατέβηκα μέχρι την Ερμού με περίεργη διάθεση... 

Βρήκα τα παιδιά.. Πέρασα πολύ όμορφα.. Το ξημέρωσα.. Νέες γνωριμίες.. Όμορφες παρουσίες.. Γέλια..Αστεία.. Πειράγματα.. Πέρασα καλά.. Χτες και σήμερα διάβασα με περισσότερη όρεξη.. Το είχα ανάγκη.. 

Δεν ξέρω τι μας πιάνει όταν δεν είμαστε καλά και αναμουχλεύουμε συνέχεια τα ίδια πράγματα.. Όσο και να τα αναλύσεις δεν αλλάζουν.. Ξέρεις τι κατάλαβα όμως; Δεν αλλάζουν γιατί εσύ δεν το θες.. Το έχεις πάρει απόφαση και απλά το καθυστερείς για ανεξήγητους λόγους.. ίσως , ξαναλέω, η τωρινή περίοδος ευνοεί τέτοιες μιζέριες.. Θέλω να τις αποφύγω ρε γμτ.. Δεν γουστάρω ούτε να κλαίγομαι ούτε να είναι κάποιος κοντά μου επειδή με λυπάται.. Να είναι επειδή με γουστάρει.. Αυτό θέλω...

Και έχει λόγους να με γουστάρει.. Όποια τους δει χαλάλι της!

Αύριο πάλι θα έχω μαραθώνιο.. Τελευταία επανάληψη ενός εργαστηρίου.. Ψώνια στο Σούπερ.. Καθάρισμα το σπίτι και το απόγευμα ξεκινάω την τελική επανάληψη για το πρώτο μου μάθημα.. την Τρίτη.. Έφτασαν οι μέρες.. Θα σκίσουμε ρε Μαρία! Μη μασάς! 

Sweet Dreams και καλημέρες για τους πρωινούς! :-)

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

Όνειρα...


Ήμουν με μια παρέα... Πιθανότατα στην Κέρκυρα.. Δεν φαινόταν καθαρά το τοπίο.. Είδα όμως το γνώριμο μου μέρος... Όχι και τόσο καθαρά.. Κάτι ανάμεσα από ένα σημείο στο κέντρο της πόλης και κάποιο άλλο σημείο εκτός.. Ένα περβάζι.. Από κάτω θάλασσα και ένα μονοπάτι με πολλά σκαλιά που ενώνει τα δύο σημεία.. Όμορφα σκαλιά, με ωραίο τοιχίο.. 

Ήταν σούρουπο.. Λίγα σύννεφα στον ουρανό και το σκοτάδι αγκάλιαζε την πόλη σιγά σιγά.. Καθόμασταν με την παρέα στο περβάζι και χαζεύαμε.. Δεν είδα με ποιους ήμουν.. Ξαφνικά πλησιάζει μια άλλη παρέα.. Αμέσως διακρίνω την φιγούρα σου.. Δειλά προσπαθείς να πιάσεις το χέρι της διπλανής σου.. Δεν αντιδρώ.. 

Βλέπω και τις φίλες σου.. Δεν με είδατε εσείς.. Κάτι συμβαίνει και κατεβαίνεις τα σκαλιά.. Σκέφτομαι πως τώρα είναι η ευκαιρία μου.. Τρέχω για να σε περιμένω πριν την τελευταία σειρά σκαλιών.. Οι φίλες σου με βλέπουν.. Αμέσως σκέφτονται ότι θα σου κάνω κακό.. Σε περιμένω ύπουλα στο σκοτάδι.. Δεν με είχατε δει.. Η φίλη σου δεν δίνει καν σημασία... 

Σε βλέπω να ανεβαίνεις.. Ήσουν ίδια όπως την πρώτη φορά που σε είδα.. δεν φόραγες τα ίδια ρούχα όμως.. Μια μαύρη φόρμα και μια κόκκινη μπλούζα.. .Δεν την θυμάμαι αυτή τη μπλούζα.. Πλησιάζεις.. Δεν με έχεις δει.. Με βλέπεις και δεν κάνεις τίποτα.. Συνεχίζεις να προχωράς.. Τρέχω πίσω σου.. Δεν θέλω να σου μιλήσω.. Σε προφταίνω.. Σε γυρνάω και σε αγκαλιάζω...

Σε κρατώ σφιχτά.. Πάω να σε φιλήσω ενώ ξέρω ότι θα με αποφύγεις.. Το προσπαθείς αλλά σου κλέβω ένα φιλί.. Κλέφτης.. Στα κρυφά.. Στα σκοτεινά.. Ύπουλα χωρίς να το ξέρεις.. Πας να φύγεις.. Πρέπει να πω κάτι σκέφτομαι αλλιώς θα φύγει... 

Άλλαξες σου λέω.. Αδυνάτισες.. Ίδια είμαι απαντάς με μια πρωτόγνωρη ψυχρότητα... Εγώ αδυνάτισα σου λέω.. Αμέσως σκέφτομαι πως είπα μαλακία.. Για τις εμμονές μου δεν με άφησες; Πάλι τα ίδια κάνω; Απαντάς ακόμα πιο ψυχρά.. Σιγά,λες.. Χάσε άλλα τόσα και ίσως φανεί κάτι.. Κάνεις να φύγεις...

Δεν σε αφήνω.. Σε ρίχνω πάλι μέσα στην αγκαλιά μου.. Δεν ανταποκρίνεσαι.. Με σπρώχνεις.. Μου λες να σε αφήσω αλλιώς θα φωνάξεις.. Σπρώχνεις δυνατά.. Μα δεν κάνω κάτι κακό, σου λέω.. Άσε με! Φωνές! Σε αφήνω.. 

Πετάγομαι.. Κοιτάζω στην μεριά της μπαλκονόπορτας.. Έχει ξημερώσει.. Κοιτάζω το κινητό.. Έχει πάει 9+ .. Πρέπει να σηκωθώ.. Έχω διάβασμα και δουλειές να κάνω... Στέκομαι καθιστή στο κρεβάτι.. Ένας πόνος στο στήθος.. Σαν κάτι να με πιέζει.. Νιώθω το χέρι σου να με σπρώχνει.. 

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Βροχερές μέρες...

Χτες και σήμερα άλλαξε ο καιρός.. Άλλαξε και κάτι μέσα μου... Πολύ κρύο έξω.. Θέρμη μέσα μου... Αέρας και βροχή έξω.. Γαλήνη μέσα μου... 

Όπως κάθε λογικό άνθρωπο έτσι και μένα με μελαγχολεί η βροχή.. Έχω μελαγχολικά και ευχάριστα νέα... Ξεκινάω... 

Τα ευχάριστα είναι πως μου κούμπωσε ένα παντελόνι μετά από χρόνια! Πραγματικά χρόνια! Παίζει να μην το είχα φορέσει και ποτέ μου... Όμως τα κατάφερα.. Τα 10 πρώτα κιλά έφυγαν (στο καλό και να μας γράφετε..) Με λίγη προσπάθεια και υπομονή θα φύγουν μερικά ακόμα.. Αργά και σταθερά! 

Το διάβασμα πάει καλά.. Πάλι μας άλλαξαν τις ημερομηνίες..Άλλη μια βδομάδα αναβολή και αναμονή... Ευτυχώς δεν θα έχουμε την τύχη των προπτυχιακών φοιτητών οι οποίοι καλούνται να δώσουν όλα τα μαθήματα σε 12 μέρες... Τσίρκο έγινε η σχολή μας.. Μεγάλη συζήτηση όμως είναι αυτή... 

Διάβασα και το 1984.. Βαρύ και ασήκωτο.. Πολλά νοήματα.. Μαστ για όλους.. Μπορείς να γράψεις βιβλία για αυτό και να το αναλύεις.. Δεν χρειάζεται νομίζω.. Τα λέει όλα μόνο του.. 

Στα μελαγχολικά τώρα... Το κακό με το να καπνίζεις έξω στο μπαλκόνι, εκτός του ότι ξεπαγιάζεις, είναι πως έχεις χρόνο να σκεφτείς.. Έτσι κι εγώ πριν σκέφτηκα.. Λίγο η βροχή, λίγο το τσιγάρο.. Απλά σκέφτηκα.. 

Σκέφτηκα ότι άλλαξα και έμαθα.. Τι έμαθα; 

Έμαθα να σε σκέφτομαι κάθε μέρα και κάθε στιγμή χωρίς να σε πνίγω.
Έμαθα να σέβομαι το χωροχρόνο σου και να μην ενοχλώ. 

Έμαθα να κάνω τα πάντα στην ζωή μου και να έχω την σκέψη σου για συντροφιά.. Να λύνω τα πιο δύσκολα προβλήματα και να βλέπω το χαμόγελο σου χωρίς να χάνω την συγκέντρωση μου.. Να ξαπλώνω χωρίς να σε έχω δίπλα μου αλλά να σε ονειρεύομαι.. Να πίνω τον καφέ μου το πρωί και να σε βλέπω να τρως το πρωινό σου.. 

Έμαθα πως ότι είπα ήταν αληθινό και πως είσαι η μία.. Όπως είχε πει ο Στηβ Τζομπς «Όταν έρθει θα το καταλάβεις».. Πότε όμως; Αυτό δεν μας το είπε.. 

Έμαθα ότι δεν μπορώ να δω άλλη... Ούτε να της κάνω κάποιο κοπλιμέντο.. 

Έμαθα ότι δεν ψάχνω κάποια σαν εσένα ή παρόμοια με σένα με διάφορες διορθώσεις αλλά αυτούσια εσένα.. 

Έμαθα να ζω με το να μου λείπεις συνεχίζοντας όμως την ζωή μου.. Χωρίς να περιμένω να γυρίσεις.. Χωρίς να ρωτάω αριστερά δεξιά αν συνεχίζεις την δική σου ζωή ή αν έχεις βρει την αντικαταστάτρια μου.. 

έμαθα να σέβομαι τις επιλογές σου και ας με πληγώνουν αυτές.. 

Έμαθα όμως ότι δεν είχα να σου δώσω τον τελευταίο καιρό.. Ούτε τώρα έχω να σου δώσω.. Με το ζόρι κρατάω εμένα όρθια.. 

Έμαθα ότι δεν μπορώ να τρέξω να σε διεκδικήσω.. Γιατί δεν έχω κουράγιο.. Δεν ξέρω πότε θα βρω.. 

Δεν ξέρω αν αυτά ορίζουν την αγάπη.. Ξέρω μόνο ότι τα νιώθω.. 

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

Πήρα βραβείοοοοοο!!!!!!!!!


Λοιπόν...  Έχουμε και λέμε.. Πριν λίγο σήκωσα το κεφαλάκι μου (φρεσκοκουρεμένο) από τα βιβλία.. Βγήκα έξω να κάνω ένα τσιγάρο (Το ξέρω με μισείς Koueen) και είπα να καθίσω λίγο στο λαπιτόπ πριν συνεχίσω με τις αποδείξεις και τα μαγνητικά πεδία....!!!!

Και ναι, κοιτάζω το μέιλ και βλέπω πως έχω βραβείο! Συγκινήθηκα αλλά περισσότερο χαμογέλασα! Η αλήθεια είναι πως ζορίζομαι τις τελευταίες μέρες και ναι ήταν μια τονωτική ένεση!!!!!!

Το βραβείο μου το έδωσε η καινούργια μου μπλογκοφίλη KOUEEN.. Τρέξτε ολοι στο μπλογκ της!! Κόβει το κάπνισμα και χρειάζεται συμπαράσταση!!!! 

Τώρα πρέπει να πω 7 πράγματα για μένα και να δώσω το βραβείο σε άλλους 15... Τα 7 κακά της μοίρας μου θα τα πω... Θα δώσω και το βραβείο σε μερικούς! χεχε! Πλάκα έχει! 

Λοιπόν...

1) Είμαι τζιβιτζιλού! 
2) Φοράω πάντα διαφορετικό χρώμα κάλτσες , χωρίς λόγο .. (Από το δημοτικό)
3) Πάντα πηγαίνω από τον ίδιο δρόμο προσέχοντας να κάνω ακριβώς τα ίδια βήματα...
4) Μ' αρέσουν οι μπύρες, οι σγουρομάλλες και τα ντολμαδάκια!
5) Όταν μου χαλάσεις το πρόγραμμα ή την τάξη στο σπίτι μου παθαίνω αμόκ!
6) Πίνω από συγκεκριμένη κούπα τον πρωινό μου καφέ. αν κάνεις το λάθος και την πάρεις θα μας ακούσει όλοι η Σαλόνικα!!!!!!! 
7) Βρήκα την γυναίκα της ζωής μου αλλά αυτή με άφησε γιατί είχε ζωή ενώ εγώ μόνο διάβασμα!!! Αχ, όλα για την επιστήμη.. (Όχι που δεν θα κλαψομούνιαζα πάλι!!!) 

Τώρα θα δώσω βραβεία... 

1,2 ) Στις Sally και Gilly γιατί μ'αρέσει που επικοινωνούμε μέσα από τα μπλογκ μας

και ένα ακόμη στην Μαρία επειδή μου έλειψε.. 


Αυτά!!! Διάβασμα τώρα!!!! 

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Pressure...



Είναι βραδιές σαν την χτεσινή.. Αφόρητες...
Κλείνεις το βιβλίο μετά από 8-10 ώρες..
Ξαπλώνεις να ηρεμήσεις...
Βλέπεις κάτι στο pc...
Σηκώνεσαι.. Έξω για τσιγάρο...
Ξανά μέσα..
Σηκώνεσαι... Πίνεις νερό...
Ξανά μέσα...
Κλείνεις τα μάτια... Ένας κόμπος ανεβαίνει...
Βάζεις μουσική...
Νιώθεις το κεφάλι βαρύ... Έτοιμο να εκραγεί...
Κάτι σε πιέζει.. Ξεσπάς σε κλάματα...
Δεν θυμάσαι από πότε έχεις να κλάψεις τόσο...
Χωρίς λόγο... Πίεση.. Δεν σκέφτεσαι κάτι... Μόνα τους βγαίνουν..
Θα στερέψουν;
Αλλάζεις τα τραγούδια συνέχεια.. Δεν βρίσκεις το σωστό..
Μα δεν υπάρχει σωστό.. Δεν ψάχνεις κάτι...
Σηκώνεσαι να πλυθείς...
Ξανά μέσα..
Δεν μπορείς να κοιμηθείς..
Έξω για τσιγάρο...
Το σώμα θέλει να ξεκουραστεί αλλά δεν μπορεί...
Ξανά μέσα...
Λίγο ακόμα έμεινε λες... Μια βδομάδα... Θα περάσει...
Νιώθεις να σε πλακώνει κάτι.. Δεν είναι ο κόμπος... Δεν είναι αυτή..
Πίεση να αποδείξεις κάτι..
Ας ήταν όλα μαθηματικά.. Θα έβρισκες εύκολα την λύση...
Το μαξιλάρι δεν βολεύει.. Η κουβέρτα σε ζεσταίνει..
Χωρίς σκεπάσματα... Κρυώνεις...
Ξανά μέσα...
Ας τελειώσει... Νιώθεις να καταρρέεις...
Δεν έχεις να δώσεις γαμώτο.. Τίποτα...
Ζητάς μια αγκαλιά.. Ένα άγγιγμα..
Δεν έχεις να δώσεις τίποτα...
Γιατί να στα δώσουν...
Το σώμα έχει κουραστεί... Κοιμάσαι χωρίς να ξεκουραστείς..
Λίγο ακόμα.. Άλλη μια μέρα...
Ας πετύχεις τουλάχιστον...



Ps...          What I’m gonna live for ?

                      What I’m gonna die for ?
                      Who you gonna fight for ?
                      I can’t answer that...
                      Bryn Christopher - The Quest

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

Βραδινή έξοδος...

Παρασκευή βραδάκι και είχα αποφασίσει ότι θα το τραβήξω όσο πάει με το διάβασμα.. Έσβησα βιαστικά το τσιγάρο στο μπαλκόνι, άκουσα τα τελευταία λεπτά ενός τραγουδιού του Parov και βυθίστηκα στα βαρυτικά και μαγνητικά πεδία... 

Κάπου εκεί βλέπω πως με "αναζητούν" στο κινητό.. Δύο φίλες μου λένε να βγούμε.. Για αρχή θα μιλάγαμε για κάτι (δεν θα αποκαλύψω το μυστικό) και μετά θα περνάγαμε καλά! Το ραντεβού ορίστηκε το βιβλίο έκλεισε!

Η περιοχή όπου κινηθήκαμε ήταν τα Λαδάδικα.. Για αρχή κάτσαμε έξω από ένα γκέι μπαράκι που παραδοσιακά μαζεύει ένα σκασμό γυναίκες... Το ωραίο ήταν ότι καθόμασταν έξω και έβλεπες την ομορφιά της περιοχής.. Από την μία μεταλάδες, από την άλλη κυριλέ ντυμένοι κύριοι και κυρίες και στην μέση τζιβιτζιλούδες! Όλοι χωράνε! Κόβαμε βέβαια και κίνηση! Δεν κάτσαμε τυχαία εκεί! 

Αχ, λίγο με την μουσική είχαμε ένα θέμα αλλά επειδή καθόμασταν έξω δεν μας έπαιρναν τόσο τα σκάγια.. Εντάξει είναι η χαρά της λεσβίας τα τσιφτετέλια και τα μπουζουκοτέτοια.. Λες και δεν το ξέρω τόσα χρόνια! Το καλό ήταν ότι μπορούσαμε να μιλήσουμε. Βρήκαμε και μια άλλη από την ΛΟΘ και το βραδάκι πέρασα όμορφα και ευχάριστα. 

Δεύτερος σταθμός ένα κλαμπάκι.. Πάλι γκέι με ειδίκευση στις γυναίκες.. Βέβαια στην επιγραφή έλεγε fresh, αλλά εγώ δεν πονηρεύτηκα... Μπαίνουμε μέσα και μένω λίγο! Τι πιπινοθύελα ήταν αυτή; Βρείτε μου μια που να έχει γεννηθεί πριν το 1990! Καλά δεν θα πω ότι όλες είχαν συγκεκριμένο στυλ κτλ.. Δικαίωμα τους.. Μικρά παιδιά είναι και τώρα εξερευνούν την σεξουαλικότητα τους και τους ίδιους τους εαυτούς τους.. Ας κάνουν όπως νιώθουν.. 

Αυτό όμως που πραγματικά με πείραξε είναι πως η νέα γενιά έχει ίσια μαλλιά.. Χάθηκαν βρε κορίτσια οι μπούκλες; Γιατί καλά μου παιδιά; Πφφφ... Το παράπονο της επιστημόνισας..  Επίσης δεν είμαι τόσο του χορού και λόγο τεχνικών προβλημάτων χτες έκατσα στην θεσούλα μου.. Έρχεται λοιπόν μία από την παρέα και μου λέει "κούνα το", και εγώ απαντάω "μην ανησυχείς, σε κάποιο παράλληλο σύμπαν έχω ανέβει στην μπάρα και χορεύω". Το ξέρω, πιο φλώρος πεθαίνεις, αλλά έτσι είμαι! 

Μετά για κλείσιμο πήγαμε 8ball όπου έχει ντίσκο πάρτυ..Τρελοκομείο το μαγαζί αλλά είχε την πλάκα του.. Από την κάπνα δεν μπόρεσα να ανάψω καν τσιγάρο.. Αμφιβάλλω αν καπνίσω τις επόμενες μέρες.. Α! Έπαιξε και το τραγούδι μας! Το "It's raining men". Εννοείται πως χοροπηδάγαμε σαν τα χαζά μόλις το έπαιξε!Το συμπέρασμα είναι πως πέρασα όμορφα.. Μπορεί να μην συνηθίζω τον συγκεκριμένο τρόπο διασκέδασης αλλά όταν το κάνω το ευχαριστιέμαι! 

Τώρα πίσω στα βαρυτικά και μαγνητικά γιατί πλησιάζουν οι εξετάσεις! 

PS. Μάλλον τα επόμενα ταξίδια με το Tardis μου θα είναι μοναχικά... Δεν βρίσκεται τόσο εύκολα!