Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

Όνειρα...


Ήμουν με μια παρέα... Πιθανότατα στην Κέρκυρα.. Δεν φαινόταν καθαρά το τοπίο.. Είδα όμως το γνώριμο μου μέρος... Όχι και τόσο καθαρά.. Κάτι ανάμεσα από ένα σημείο στο κέντρο της πόλης και κάποιο άλλο σημείο εκτός.. Ένα περβάζι.. Από κάτω θάλασσα και ένα μονοπάτι με πολλά σκαλιά που ενώνει τα δύο σημεία.. Όμορφα σκαλιά, με ωραίο τοιχίο.. 

Ήταν σούρουπο.. Λίγα σύννεφα στον ουρανό και το σκοτάδι αγκάλιαζε την πόλη σιγά σιγά.. Καθόμασταν με την παρέα στο περβάζι και χαζεύαμε.. Δεν είδα με ποιους ήμουν.. Ξαφνικά πλησιάζει μια άλλη παρέα.. Αμέσως διακρίνω την φιγούρα σου.. Δειλά προσπαθείς να πιάσεις το χέρι της διπλανής σου.. Δεν αντιδρώ.. 

Βλέπω και τις φίλες σου.. Δεν με είδατε εσείς.. Κάτι συμβαίνει και κατεβαίνεις τα σκαλιά.. Σκέφτομαι πως τώρα είναι η ευκαιρία μου.. Τρέχω για να σε περιμένω πριν την τελευταία σειρά σκαλιών.. Οι φίλες σου με βλέπουν.. Αμέσως σκέφτονται ότι θα σου κάνω κακό.. Σε περιμένω ύπουλα στο σκοτάδι.. Δεν με είχατε δει.. Η φίλη σου δεν δίνει καν σημασία... 

Σε βλέπω να ανεβαίνεις.. Ήσουν ίδια όπως την πρώτη φορά που σε είδα.. δεν φόραγες τα ίδια ρούχα όμως.. Μια μαύρη φόρμα και μια κόκκινη μπλούζα.. .Δεν την θυμάμαι αυτή τη μπλούζα.. Πλησιάζεις.. Δεν με έχεις δει.. Με βλέπεις και δεν κάνεις τίποτα.. Συνεχίζεις να προχωράς.. Τρέχω πίσω σου.. Δεν θέλω να σου μιλήσω.. Σε προφταίνω.. Σε γυρνάω και σε αγκαλιάζω...

Σε κρατώ σφιχτά.. Πάω να σε φιλήσω ενώ ξέρω ότι θα με αποφύγεις.. Το προσπαθείς αλλά σου κλέβω ένα φιλί.. Κλέφτης.. Στα κρυφά.. Στα σκοτεινά.. Ύπουλα χωρίς να το ξέρεις.. Πας να φύγεις.. Πρέπει να πω κάτι σκέφτομαι αλλιώς θα φύγει... 

Άλλαξες σου λέω.. Αδυνάτισες.. Ίδια είμαι απαντάς με μια πρωτόγνωρη ψυχρότητα... Εγώ αδυνάτισα σου λέω.. Αμέσως σκέφτομαι πως είπα μαλακία.. Για τις εμμονές μου δεν με άφησες; Πάλι τα ίδια κάνω; Απαντάς ακόμα πιο ψυχρά.. Σιγά,λες.. Χάσε άλλα τόσα και ίσως φανεί κάτι.. Κάνεις να φύγεις...

Δεν σε αφήνω.. Σε ρίχνω πάλι μέσα στην αγκαλιά μου.. Δεν ανταποκρίνεσαι.. Με σπρώχνεις.. Μου λες να σε αφήσω αλλιώς θα φωνάξεις.. Σπρώχνεις δυνατά.. Μα δεν κάνω κάτι κακό, σου λέω.. Άσε με! Φωνές! Σε αφήνω.. 

Πετάγομαι.. Κοιτάζω στην μεριά της μπαλκονόπορτας.. Έχει ξημερώσει.. Κοιτάζω το κινητό.. Έχει πάει 9+ .. Πρέπει να σηκωθώ.. Έχω διάβασμα και δουλειές να κάνω... Στέκομαι καθιστή στο κρεβάτι.. Ένας πόνος στο στήθος.. Σαν κάτι να με πιέζει.. Νιώθω το χέρι σου να με σπρώχνει.. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου